☀️

Bir varmis bi yokmus. Galaksinin cok uzaklarinda bi yildiz varmis. Bu yildiz gunes gormedigi icin uzaklardaki gezegenlerden hic fark edilmezmis. Bi gun yorungesine bir yildiz girmis. Cok beklemis acaba kayip gidermi baska yerlere tutunurmu diye beklemis. Ama o yildiz orada kalmis. O da karanliklari cok severmis. Bu yildiz cok alismis diger yildizin varligina. Karanligin derinliklerinde ikisi de tutunmaya calisiyorlarmis. Bazen meteorlar dusuyormus ustlerine ama yinede orada kalmaya devam ediyorlarmis. Sonrasinda aralarinda bi tutunma olmus. Takim yildizi olmuslar ve evren onlari gunese yaklastiriyormus. Her gecen gun daha da yaniyorlarmis. Birbirine tutunarak. Bizim bu yildiz tabi alisik degilmis gunesli gunlere her gun huysuzluk yapiyomus ben gidicem ben yokum diye. Ama yanindaki yildiz onu hep tutmus. Sonrasinda bizimkisi tamam demis ya benim kaderim bu ben gitmicem demis ne olursa olsun yanalim demis. Sonrasinda bunlar tutunmaya calisarak guzelce vakit geciriyorlarmis. Bi gun sonradan gelen yildiz bizimkine demis ki bak benim yolum belli. Seninkisi belli. Bizden olmaz demis. Hep bizimkisi kacardi o tutardi. Bu defa tam tersi olunca bizim yildiz tutunacak bosluk bulamamis. Uzun zamandir hic birisine boylece tutunmamis boylece asik olmamisti. Ve tam gunesli gunleri gordugu zamanda icine oturan bu zehirli karanlikla kendini dipsiz evrenin bosluguna birakmis. Bu bosluga dusen yildizlar bir daha asla parlamazmis ve asla eskisi gibi gun yuzu goremezmis. Bizimkisi kendini boyle cezalandirmis. Ne kadar sevse de ne kadar asik olsada artik tutunmak istemiyormus. Cunku en mutlu aninda vurulmus. Ve mutsuz sona dogru yola cikmis.