les sentiments muets

Avucunun içinde ay parçacıkları gizlemişti çocuk.Nedensiz,umarsız bakışlarında gizli ifadesi,alınganlığı.Orada bir kapı var çocuk.Yolun sonunda.Aralıktan sızan bembeyaz ışık.Cezbedici bir ışık.Sonsuzluğa ulaşan derin bir yol.Duvarlar yankılanıyor.Dilinin ucuna gelmeyen kelimeler dört duvarda oradan oraya atlıyor.Boğuyor,boğuyor,boğuyor..Hayır bu o değil.Kimdir bu..Kafasında kendinden bir parça çocuk.Ama bu o değil.Aklın dışında biri bu.Suskun kelimelerinden oluşmuş karanlık bir siluet.Çok korkunç,çirkin.Ele geçiriyor sanki çocuğu.Yağmurun altında ıslak kaldırımlarda.Kimsesiz..Taşıdığı kirpiklerinin bile ağırlığını hisseden bir vücut.Ne ister ki.Ele geçirilmek gizliden hoşuna gitmiştir belki de...Çaresizliğin bir kurtuluşu gibi.

Gitme..Yıldızlar yoluna ışık tutsun.Geri gel.Aklınla güzel ruhunla benim ol yeniden.Daha çok tılsımlı gecelerde sevişeceğimize söz verelim.Islak vedalara biz sahip çıkmayalım.Sadece gökkuşağının renkleri bizim olsun.Aksın gitsin mutluluk.Sıcacık bir anne yüreği gibi,bebeğin narin elleri gibi,boğazında bir yumru gibi...

Her susadığımda,

Bir kadeh şiir akıtırım boğazımdan

Mısralar dökülür suskunluğumdan

Ve sonra

Nefesime bulaşır

Şayet beni ararsan…

O’nun sessizliğinden zengin besteler akar,

İşte bu

Ruhun bedene verdiği en süslü ızdırap…

Çığlık olsun her yanda,

Suskunluk bozar düzeni.

Düşlerdir hep kendini ayakta tutan.İstediğin hayat oradadır işte.Senin en derin gizli bahçende duran.Tanrı sensindir orada.Ben artık düşlerimi serbest bıraktım.Bazı zamanlarda onlara yalan söylemekten çok sıkıldım.Tanrı olmaktan çok sıkıldım.İçimdeki bir başka ben ile oynadığım evcilik oyunu...Rüyalarımdan çıkıp gitmen gerekiyor.Her daim sana rastlamak,aynı şeyler,aynı şeyler...Kaybolup git artık düşlerimden.Geceleri beni beklemekten yorulmadın mı hala...Ama ben ne kadar dayanmaya çalışsam da çok yoruldum.Tanrının yanlış yapılmaması öngörülür.Beklenti her daim böyledir.Fakat sen her gece beni ziyarete geldiğin sürece ben kendime yanlış yapmaya devam edeceğim.Hakikatte nasıl ardına bakmadan gittiysen düşlerimden de hikayeni al ve öylece git...

Bir topluluğun içerisindeyim.Solumdaki başkasını,sağımdaki bir başkasını karşılıyor.Aynı otogarda...Ben ise geçmiş hayallerimle umutlarımı alıp götürmüş bazende yeni umutlar vadetmiş bu yerde öylece bakıyorum.O insanların zaman üstlerinden geçtikçe benim böyle baktığım gibi onlarında yabancı,ürkek gözlerle bakacağına emin bir şekilde duruyorum sadece.Farklı hayatlar,sevinçler,sevgiler,aldatmalar,ihanetler,yeni başlangıçlar belki de...

Temiz ve saf kalmak imkansız mı?Tam olarak ikisi bir araya geldiğinde ne demek istiyoruz ki?Olaylar sınırları aşıyor yada biz öyle görüyoruz.Görmek istediğimiz mi yoksa gerçek bu mudur...Harikulade ikisi de hoş görünmüyor.Bu iki kelimeyi nasıl pratiğe dökmeliyiz peki...Temiz kalmak,saf kalmak...İnsanlarda belirli ölçüde bencillik olur.Olmazsa yaşam olmaz zaten.Ama ölçüleri bilmeli öncelikli olarak.Kendi sınır ve ölçülerimizi.Bunlar nedir dökmek lazım ortaya saf duygularla hatta duygu demiyelimde temiz,net olarak.Tamamdır iki kelime çıktı ortaya.Ve güzelce birleşti.Demek ki hayat kendini tanımaktan başlıyor kısaca..Kendini tanıdığın an herşey berraklık kazanıyor.Kendini tanımak...Nerden başlamalı. İstekler,arzular,sınırlar.Sınırlar derken yasaklardan bahsetmiyorum.İnsan ilişkilerinde bencilliğe sınır koyarak yapılmaması uygun olanlar demek istediğim.Bunu koyup isteklerle harmanlayıp güzel bir kokteyl sunmak.Şık,tadı güzel bir kokteyl.Kendi damak tadımıza uygun.Başkaları değil sadece kendi haz ve zevkimize uygun bir tad.Evet hayatımız başlıyor.Temiz ve saf kalmak için bir de kendimize adil bir söz verdik mi tadından yenmez bir güzellik bizi bekler.Yaşantımızda tadlar eksik olmamak dileğiyle...