bloKK

Sometimes we talk less because we afraid our burdens will effect our own friends in a toxic way

Sometimes we talk less because we are struggling with our own life and just focusing on daily routine is already complicated

Sometimes we talk less because we are so exhausted that we feel like haven't enough strength to reach out

But good intentions between friends are always the same.

"When we were five, they asked us what we wanted to be when we grew up.

Our answers were things like

astronaut,

president,

or in my case, a princess.

When we were ten, they asked again.

We answered rock star, cowboy,

or in my case, gold medalist.

But now that we've grown up, they want a serious answer.

Well, how about this:

who the hell knows?

This isn't the time to make hard and fast decisions, this is the time to make mistakes.

Take the wrong train and get stuck somewhere.

Fall in love… a lot.

Major in philosophy, because there’s no way to make a career out of that.

Change your mind and change it again because nothing is permanent.

So make as many mistakes as you can.

That way, someday, when they ask again what we want to be,

we won’t have to guess.

We’ll know."

-Jeasica Stanley-

เชื่อว่าหลายๆ คนในกลุ่ม Readery คงจะได้ฟัง Podcast Ep. “Finding Sisu เด็ดเดี่ยวแม้โดดเดี่ยว” กันไปแล้ว ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งคนที่ได้รับพลังและแรงบันดาลใจดีๆ จาก Ep. นี้เช่นเดียวกัน ผมชอบแนวคิดที่ไม่ยอมล้มเลิกและการปรับตัวให้เหมาะสมกับสถานการณ์ (“เพราะอากาศมันดีทุกวันอยู่แล้ว เพียงแต่เราต้องใส่เสื้อผ้าให้เหมาะสม”) วันนี้เลยอยากมาแบ่งปันบรรยากาศดีๆ ผ่านรูปภาพและเรื่องราวกับทุกๆ คนครับ

จริงๆ แล้วแถวที่พักของผมอยู่ติดกับค่ายฝึกทหารครับ เลยมีบริเวณป่าขนาดย่อมที่สูงท่วมหัวอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้ผมจะชอบธรรมชาติมากๆ แต่ก็ไม่เคยไปเดินในป่านั้นเสียที ไม่ว่าด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ผมคิดว่าบางทีผมอาจจะมองข้ามอะไรใกล้ตัวไปก็ได้ วันนี้เป็นวันที่หอผมฝนตกครับ เป็นฝนประเภทที่ตกปรอยๆ ชวนสบายและปรับสภาพอากาศให้ต่ำลงอย่างเห็นได้ชัด อยู่ดีๆ ผมก็นึกถึงเรื่อง Sisu ที่พี่โจ้พี่เน็ตคุยกันครับ ว่าถึงแม้ฝนจะตก หากไม่หนักเกินไปเหล่าคุณพ่อคุณแม่ก็ให้ลูกออกมาเล่นอยู่ดี เพียงสวมใส่เสื้อผ้าให้เหมาะสมกับสภาพอากาศ “หรือว่า…”

ถึงแม้ว่าเหตุผลหลักที่ทำให้ผมออกมาเดินอยู่กลางสายฝนพร้อมร่มหนึ่งคันและเสื้อกันหนาวอีกหนึ่งตัวจะเป็นเพราะอยาก screen detox สักสิบนาที แต่สิ่งที่ผมเจอกับความรู้สึกที่ได้มันมากกว่านั้นครับ มาคิดดูดีๆ ผมก็ไม่ได้ยินเสียงฝนกระทบพื้นดินนานๆ แบบนี้มาหลายปีมาก ด้วยปกติแล้วเป็นคนไม่ค่อยชอบเปียกฝนแต่ชอบเสียงฝน จึงมักเปิดเสียงฝนในYouTubeเอา555 เสียงรองเท้าย่ำดินเกือบเหนียวจะกลายเป็นโคลนทำให้ผมนึกถึงการเล่นกลางธรรมชาติเมื่อนานนมมาแล้ว สีเขียวของพืชไม้นานาพันธุ์ทำให้สบายตาและสดชื่นไปพร้อมๆ กัน และสิ่งหนึ่งที่ผมตามหามานาน ก็อยู่ในป่าเล็กๆ แห่งนี้เช่นเดียวกัน มันคือบาร์ที่โหน ไว้ยืดตัวและออกกำลังกายได้ ปกติแล้วผมต้องไปสวนสาธารณะไกลออกไปถึงจะเจอบาร์ที่โหนครับ ทำให้บางครั้งที่ไม่อยากออกไปไกล ก็ไม่ได้โหนบาร์มากเท่าที่อยาก ถึงแม้ผมจะไม่ได้เจอมันเร็วกว่านี้หนึ่งปีก่อนหน้าเพียงเพราะไม่ได้ออกมาสำรวจรอบๆ ที่พัก ผมก็ยังดีใจที่วันนี้เจอแล้ว พร้อมกับสายตาที่ได้พัก และเสียงฝนที่กล่อมให้กลับมาอยู่กับตัวเองอีกครั้ง

หวังว่าทุกคนจะได้รับความสดชื่น ผ่านรูปของผมไปบ้างและมีวันที่ดีนะครับ

หลังจากได้เข้าร่วม Online Conference ที่ยิ่งใหญ่นี้เป็นจำนวนสามวันเต็ม ผมก็ได้ตกผลึกถึงสิ่งต่างๆ มากมาย จึงอยากบันทึกเก็บไว้ ณ ที่นี้

ก่อนอื่นเลยผมคงจะบอกว่าผมรู้สึกว่าโลกใหญ่จริงๆ ครับ เหมือนต่างคนก็ต่างทำหน้าที่ของตนจนอาจไม่ได้ตระหนักไปว่าคนอื่นๆ ก็ทำสิ่งที่เขาต้องหรือควรทำในชีวิตเขาไปเหมือนกัน ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกว่าตัวเล็กนิดเดียวแล้วรู้สึกว่ารู้สิ่งต่างๆ น้อยมาก จริงๆ ยิ่งเรียนรู้โลกอาจจะไม่ได้ใหญ่ขึ้น แต่สิ่งต่างๆ ในทุกมิติของโลกมีความละเอียดอ่อนมากขึ้น มีความลึกซึ้งมากขึ้นแล้วก็ขณะเดียวกันผมก็รู้สึกว่าโครงสร้างสารระบบทางสังคมต่างๆ ที่ใช้คนทำงานร่วมกันช่างซับซ้อนและท้าทายที่จะทำให้สำเร็จหรือ "ทำได้ดี" ถึงจะพูดว่าแต่ละประเทศต่างปกครองแยกจากกัน หรือแต่ละพื้นที่ก็ตามที่มีความเป็นเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม แต่ก็ไม่สามารถยอมรับได้เลยว่าเรานั้นขาดจากกันโดยสิ้นเชิง พวกเราทุกคนต่างเป็นตัวแปรที่ทำให้โครงสร้างระบบขนาดใหญ่ที่เรียกว่าโลกนี้เปลี่ยนไปได้จากการเริ่มต้นอะไรเล็กๆ น้อยๆ ขณะเดียวกันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่เราจะเห็นผลของการกระทำของเราได้อย่างทันใจ เพราะบางครั้งเราลืมนึกไปว่าระหว่างทางเราจะต้องเจออุปสรรคไม่เล็กก็ใหญ่ รวมถึงการต่อสู้กับตนเองที่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ irrational ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ต่อกรยากกว่าอุปสรรคแบบรูปธรรมเสียอีก

วันนี้ผมได้ดูซีรี่ส์ The Heirs จบแล้ว เป็นเรื่องการแก่งแย่งชิงและแข่งขันของบริษัทยักษ์ใหญ่ต่างๆ ในเกาหลี โดยมีชาอึนซัง นางเอกของเรื่องเป็นลูกสาวของแม่บ้านที่ไม่สามารถพูดได้ ต้องยอมรับก่อนว่าผมมาดูเรื่องนี้เพราะคริสตอล หนึ่งในนักแสดงของเรื่องนี้ที่ผมเป็นแฟนคลับอยู่ ซึ่งก็ชอบความน่ารักของคู่ชานยองกับโบนาตลอดทั้งเรื่อง เป็นความง้องอนและงี่เง่าที่น่ารักดี แต่พอดูจริงๆ กลับไม่ได้แค่ความน่ารักของคู่รองคู่นี่ แต่ได้รับความอึดอัดประเด็นลำดับชั้นในสังคมที่ผู้กำกับพยายามใส่จานเสิร์ฟให้มาเต็มๆ ตั้งแต่ที่อึนซังน้อยใจในชะตาชีวิตตัวเองและหนีไปจนสำนึกที่อเมริกา มุมมองคุณค่าของสิ่งของที่อึนซังกับลูกเศรษฐีคนอื่นๆ เห็นค่าไม่เท่ากัน ไปจนถึงความรุนแรงของการเหยียดในสังคมของพวกมีเงินที่อึนซังถึงขั้นยอมรับที่จะโกหกว่าตัวเองเป็นเศรษฐีใหม่ในช่วงเข้าโรงเรียนเจกุกในช่วงแรกๆ แต่ที่น่าอึดอัดสุดคงเป็นคุณพ่อของทันที่มองแต่เรื่องธุรกิจและปฎิบัติกับคนรอบข้างราวกับเครื่องมือชิ้นหนึ่งโดยไม่สนใจว่าคนนั้นหัวใจจะแตกสลายไปแค่ไหน พอดูๆ ไปก็ทำให้เห็นว่าแต่ละลำดับชั้นสังคม ก็มีปัญหาของตัวเอง อย่างอึนซังก็ต้องเหนื่อยทำงานหาเงิน คอยกังวลว่าเงินจะพอไหมและจะช่วยให้ชีวิตสองแม่ลูกอยู่ไปได้อย่างไร ขณะที่ทันและครอบครัวเศรษฐีต่างก็กังวลธุรกิจและหุ้นจนบางทีเลือกประโยชน์จนไม่เหลือใครเลย ตัวละครที่น่าสงสารคือพี่ฮโยชิน เขาดูเป็นรุ่นพี่ที่ใจดีมากแต่ถูกครอบครัวกำหนดชีวิตจนต้องรับการรักษาทางจิต มันคงทรมานน่าดูที่ต้องอยู่กับครอบครัวที่ไม่ให้เรากำหนดชีวิตตัวเอง ถึงไม่ดุหนัก แต่ก็กักขังจนป่วยใจ

ตัวละครที่ชอบที่สุดคงหนีไม่พ้นยองโดและแม่ของอึนซัง แม่ของอึนซังเป็นตัวละครผู้ปกครองที่ดูจะพยายามเข้าใจลูกมากที่สุด ถึงแม้ลูกจะหนีไปหรือทำอะไรให้ผิดหวัง ถึงแม้จะตีบ้าง แต่ก็จะคอยปลอบลูก กอดอึนซังไว้ทั้งๆ ที่ข้างในตัวเองก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะคุณพัคพูดไม่ได้รึเปล่าก็ไม่รู้สินะ เลยแสดงออกไม่ได้มากเท่าที่ควร นอกจากนี้เธอยังเป็นแม่บ้านที่จริงใจของเจ้านายและช่วยเก็บความลับดีมากๆ ด้วย ส่วนยองโด ผมคิดว่าถ้าเขาถูกเลี้ยงมาแบบมั่นคง แม่ไม่หนีไป พ่อไม่ทำแต่งาน เขาน่าจะเป็นคนที่ดีคนหนึ่งเลย เขาทุ่มเทให้กับรักครั้งแรกมากๆ ถึงแม้จะไม่สมหวัง แต่เขาก็แมนพอที่จะก้าวออกมา คอยช่วยอึนซังอยู่ห่างๆ แต่ที่ประทับใจมากๆ คือตอนช่วยเรื่องแม่ของทัน มันค่อนข้างเดจาวูจริงๆ นะ ตอนดูผมใจหายแวบเลย แต่นับถือการที่เขาพาทันไปพบแม่ หรือบางทีเขาอาจจะไม่ได้อยากช่วยทันโดยตรง แต่เป็นการกระทำที่เขาก็อยากทำให้สำเร็จเหมือนกันถ้าเขาย้อนเวลาไปได้ แล้วก็ตอนที่อึนซังถามว่าบริษัทของพ่อยองโดเป็นไงบ้าง เพราะตอนนั้นบริษัทเจอวิกฤต และถามยองโดว่านายโอเคมั้ย มันน่าจะหนักสำหรับนายอยู่ เพราะจริงๆ แล้วนายก็เป็นเด็กนักเรียนอายุสิบแปดปีเท่านั้น... มันเหมือนราวกับว่าไม่มีใครเคยพูดกับยองโดแบบนี้แคร์แบบนี้ หรือไม่ยองโดก็ไม่เคยฉุกคิดด้วยซ้ำว่าปัญหาทั้งหมดที่ตัวเองเจออยู่ส่วนใหญ่แล้วเขาไม่ควรจะต้องมาเจอด้วยซ้ำ เป็นสีหน้าที่ผมเห็นแล้วอยากให้กำลังใจและบอกว่าเขาเก่งแล้วถ้าเขาเป็นเพื่อนผม

มีฉากนึงที่ผมชอบมากๆ คือฉากที่เรเชลวางแผนแฉอึนซังกลางงานคืนดีของชานยองกับโบนา ซึ่งอึนซังรู้ และก็ไปโดยไม่ลังเลเพื่อไปบอกความจริงกับทุกคนและยกความอึดอัดออกจากอกเพราะเธอไม่สนสายตาสังคมอีกแล้วตอนนี้ พอบอกจบ ทันก็เข้ามาให้กำลังใจและหอมหน้าผาก ซึ่งตรงนั้นเป็นเวทียกสูงขนาดย่อม แล้วฉากก็หรี่ไฟและเปิดสปอตไลต์ไปที่พวกเขาทั้งสอง ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทา ทั้งสองยังคงเคียงคู่กันต่อไปโดยไม่สนใจรอบข้าง สปอตไลต์ นัยหนึ่งก็เหมือนพวกเขาถูกจับตาโดยสังคม และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่อึนซังบอกความจริงและเผชิญหน้ากับมัน มันช่างโรแมนติก แต่ก็ดรามาติกในขณะเดียวกัน และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น สิ่งที่ผมมั่นใจก็คือพวกเขาจะสู้ไปด้วยกัน

อีกประเด็นที่น่าสนใจก็คือตอนช่วงทันอกหักกับช่วงพ่อไม่ยอมให้คบกับอึนซังและกีดกันทุกวิถีทาง ช่วงแรกๆ ผมก็รู้สึกรำคาญที่ทำไมมันยืดเยื้อยาวนานหลายอีพี แต่พอคิดดูอีกที ถ้าใครเคยอกหักหรือมีปัญหาหนักๆ ในครอบครัว ก็จะรู้ว่ามันไม่ได้ใช้เวลานิดหน่อยในการทำให้มันกลับมาปกติ ผมสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด การไม่เหลืออะไรแล้วของทัน มันทำให้ผมคิดได้ว่ามันโคตรจะจริง ความปัญหาเรื้อรังที่บางทีเราหมดแรงและรู้สึกสิ้นหวังว่าเมื่อไหร่มันจะผ่านไปได้สักทีนะ ช่วงเวลาที่โหดร้ายนี้...

สุดท้าย The Heirs ก็ทำให้เห็นสองเส้นทางที่ตัวละครเศรษฐีเลือกคือ ทัน เลือกความรักและยอมสละบางอย่างในลำดับชั้นสังคม ขณะที่พี่วอนเลือกธุรกิจและแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักเพื่อรักษาธุรกิจไว้แต่ต้องมาเสียใจ ก็ทำให้เราสะท้อนว่าถ้าเป็นเรา เราจะเลือกสิ่งไหนกันนะ หน้าตาทางสังคม หรือความสุขส่วนตัว... ก่อนจบจากกันวันนี้ ผมพบสองประเด็นน่าสนใจที่ทำให้สรุปเรื่องราวต่างๆ ออกมาเป็นใจความได้สองประเด็น ประเด็นแรกคือ Hurt people hurt people หรือคนที่เจ็บปวดมักทำร้ายคนอื่นจนเจ็บปวดเช่นกัน จากที่ดูตลอดทั้งเรื่อง ผมพบว่ามันช่างน่าเศร้าที่ทุกคนต่างก็เป็นลูกคนใหญ่คนโต ได้เรียนโรงเรียนอันดับต้นๆ ของประเทศ แต่กลับไม่มีความสุขเลย ต้องมาคอยแข่งกัน หยามกันเรื่องธุรกิจครอบครัว จริงๆ แล้วพ่อแม่เป็นคนที่ต่างทำให้ลูกๆ hurt จนเด็กๆ มา hurt กันเองโดยบางทีก็ไม่รุ้ตัว อย่างยองโด ความbossy ความชอบใช้กำลังอำนาจเหนือ ก็มาจากที่เขาถูกพ่อเขาทำมาอีกที เขาคงทำเพื่อให้รู้สึกว่ายังมีใครที่น่าสมเพชมากกว่าเขาอีกทอดนึง ทั้งหมดนี้ก็เลยกลายเป็นวัฎจักรลูกโซ่ที่น่าเศร้าที่ว่า hurt people ก็ต่าง hurt people ไปเรื่อยๆ ไม่รู้จบ ถึงแม้หากมาสำนึกตัวก็ยังทัน แต่ก็ยังต้องรับผลที่ตามมาแบบยองโดที่ไม่ได้ถูกยกโทษให้ตลอดไปจากคนที่เขาเคยแกล้งไว้ในตอนท้ายเรื่องแม้เขาจะไปขอโทษแล้วก็ตาม ส่วนประเด็นที่สอง เป็นประเด็นที่อึนซังกับทันสรุปในตอนท้ายแนวๆ ให้กำลังใจคนที่เจอเรื่องหนักๆ ให้ก้าวต่อไป life is tough, so you are เพราะว่าชีวิตคนเรามันไม่ง่ายและโลกของเรามันไม่ได้ใจดีกับเราเสมอไป ไม่ว่าเราจะเจอทางตันแค่ไหน ถูกสังคมย่ำยีเพียงไร หรือล้มไปไม่รู้กี่ครั้ง เราก็ต้องเข้มแข็งเอาไว้ ลุกขึ้น และก้าวต่อไปให้ได้...

Understand - Shawn Mendes