Philippine's Leesdossier

Het is niet verboden om boksbewegingen achter de rug van een agent te maken. Huh?! Het is trouwens ook niet verboden om bovenop een politieauto te staan. Wat?! Ja dat dacht ik ook toen ik laatst wat meer informatie op ging zoeken over de welbekende treitervlogger. De afgelopen maand is de treitervlogger ook wel bekend onder de naam Ismael Ilgun erg in het nieuws geweest, hij zou de oorzaak zijn van de vele overlast in Poelenburg.

De jongeren hangen elke dag bij de Vomar en zorgen voor een grimmige sfeer, de bewoners voelen zich bedreigd en geïntimideerd, er zijn vechtpartijen en er worden mensen van hun fiets getrapt. De politie is daar nu kind aan huis, ze worden er echter niet gastvrij ontvangen sterker nog de politie wordt uitgescholden en de journalisten worden bekogeld met eieren en als de Vomar dicht is pakken ze gerust wat losliggende stenen.

Maar waarom? Vroeg ik mij af. Waarom is er in poelenburg zo’n grote onrust. Nou, Ismail wil samen met zijn vrienden een buurthuis, simpeler kan niet. Dus waarom wordt er nu niet met zijn allen aan een buurthuis gewerkt? Als ik de burgemeester was zou ik nu met eigen handen een buurthuis voor hen bouwen, wat morgen ochtend al geopend kan worden. Toch lag het weer anders: ‘Ze hadden een buurthuis” zegt Faber de burgemeester van Poelenburg, “maar dat hebben ze vernield. Ze hadden daarvoor een container maar die hebben ze ook vernield.”

Hoe is het zo ver gekomen? Waar zijn de ouders van deze kinderen, waar zijn de moeders die deze jongens eens flink aan pakken en hen de les leest? Waar zijn de vaders die huisarrest geven? Waar zijn de oma’s waarbij ze verantwoording moeten leggen? Hoe kunnen deze jongens zich zo gedragen, en hun ouders recht in de ogen aankijken.

Als ik ook maar iets doe wat niet door de beugel kan wordt ik weer teruggefloten door mijn ouders. En als ik dan de regels overtreed zorg ik er als eerste voor dat zo min mogelijk mensen er achter komen. En de mensen om mij heen doen precies hetzelfde, we zorgen ervoor dat niemand weet wat er aan de hand is als we iets slechts hebben gedaan en zeker niet dat onze ouders het weten. Hoe kunnen deze jongens zich dan zo gedragen en het ook nog eens allemaal op YouTube zetten. Willen ze stoer zijn, of maakt het hun niet uit.

Een ander probleem kan zijn dat deze jongeren geen opleiding kunnen volgen en geen baan kunnen krijgen en dat ze daarom thuis zijn en herrie gaan schoppen. Worden die jongens niet aangenomen omdat ze een Arabische achtergrond hebben, of omdat ze toevallig met de verkeerde achternaam zijn geboren?. Dan moeten deze jongens geholpen worden aan een baan. En dat was precies wat Anis jadib, een jonge ondernemer uit meppel ook dacht. Hij wil de jongeren helpen met het zoeken naar waar hun kracht en ambitie ligt en wil hen helpen met het maken van een plan. Dat is op zich een goed initiatief, toch? Maar wie zegt dat deze jongeren met hetzelfde probleem kampen als het probleem dat allochtonen worden gediscrimineerd. Neem nou de leider van de groep, Ismail. Terwijl ismails zus haar studie rechten afrondde, stopte Ismail met zijn mbo-opleiding. Via een project kreeg hij nog de kans zijn school afmaken maar dat hield hij niet vol.

Als de problemen in poelenburg niet aan het buurthuis liggen en als ze ook niet liggen aan de discriminatie. Dan durf ik hardop te zeggen dat de jongeren uit Zaandam zelf het probleem zijn, en dat wij ons richtten op de verkeerde mensen. En dat de mensen die zeggen dat deze jongeren geholpen moeten worden automatisch zeggen:

Naar het toilet gaan is de normaalste zaak van de wereld, maar voor transgenders ligt dat vaak anders. Transgenders voelen zich namelijk niet thuis in de uiterlijke geslachtskenmerken van hun geboorte, in medische termen spreekt men van genderdysforie. Doordat transgenders zich zo voelen is het naar het toilet gaan voor hen vaak erg moeilijk. Steeds stellen zij zich weer dezelfde vraag: moeten ze naar het toilet van hun geboortegeslacht? Of moeten ze naar het toilet van hun gevoelsgeslacht? Ik vind dat transgenders zich daar niet mee bezig moeten houden en daarom vind ik dat er gender neutrale toiletten moeten komen.

In de eerste plaats zorgt een gender neutrale toilet voor een betere acceptatie van transgenders. We leven nu in een tijd waar steeds meer wordt geaccepteerd, homo’s, lesbiennes en biseksuelen zijn allang niks nieuws meer. Maar het begrip ‘transgender’ is voor veel mensen nog iets onbekends. Er zijn al wel wetten opgesteld voor transgenders, zo is er op 1 januari 2014 een wet aangenomen die er voor zorgt dat transgenders hun geslacht gemakkelijker kunnen wijzigen dan voorheen. Toch zijn transgenders niet volledig opgenomen in de samenleving. Door middel van gender neutrale toiletten kan daar wel een hele grote stap in worden gezet. Gemiddeld gaat de mens zo’n 7 keer per dag naar het toilet, daarvan zijn zeker de helft van de toiletbezoeken niet thuis. Als er op veel plekken gender neutrale toiletten komen, wordt het vanzelf normaal dat er iemand van een ander geslacht door het toilet loopt. Voor transgenders geeft dat een veel prettiger gevoel, ze worden namelijk niet elke keer weer aangestaard. Ook wordt er door gender neutrale toiletten gezorgd dat transgenders niet elke keer weer aan het feit denken dat ze transgenders zijn, hierdoor kunnen zij zichzelf makkelijker accepteren. Zo zegt de voorzitter van COC Nederland, de belangenorganisaties voor homo-, biseksuelen en transgenders, in een interview van de NOS dat vooral de keuze voor een bepaald toilet het lastig maakt. "Ga ik het vrouwen- of herentoilet in? Door die keuze wordt je steeds met je eigen identiteit geconfronteerd. Veel jonge transgenders weten namelijk nog niet precies of ze zich man of vrouw voelen." Verder is een gender neutrale toilet ook beter voor de gezondheid van transgenders. Omdat transgenders vaak worden uitgescholden of bedreigd in het toilet, kiezen velen van

hen er voor om dan maar niet naar het toilet te gaan. Zo zegt de voorzitter van COC Nederland in een interview van de NOS dat transgenders vaak opmerkingen van andere toiletgebruikers krijgen "Bijvoorbeeld dat ze de verkeerde wc zijn binnengestapt. Dat is echt heel erg vervelend. We kennen verhalen van jongeren die daarom maar niet meer naar de wc gaan en daar zelfs een blaasontsteking aan overhouden." Andere leerlingen proberen als ze naar school gaan zo min mogelijk te drinken, zo komen ze ver onder de dagelijkse hoeveelheid water wat erg ongezond is. Toch zijn er tegenstanders voor een gender neutrale toilet. In de Amerikaanse staat North Carolina hebben ze zelfs een wet aangenomen, waardoor transgenders alleen een toilet mogen gebruiken dat bedoeld is voor het geslacht bij de geboorte. In een redactioneel artikel uit de Volkskrant staat dat de bestuurders in North Carolina bang zijn dat kwaadwillende mannen zich voordoen als vrouwen, om zo de dames lastig te vallen. De voorzitter van het café van COC Eindhoven, een belangenvereniging voor homo’s, lesbiennes en biseksuelen, is het daar niet mee eens. “Ik denk niet dat dat gaat gebeuren. Een heteroman die zich als vrouw verkleedt om seksueel misbruik te plegen, is te ver gezocht.’’ Daarnaast stelt peter van de nieuwsredactie.fhj.nl dat uit Amerikaans onderzoek is gebleken dat in staten die een antidiscriminatiewet voor transgenders hebben, niet meer vrouwen aangerand worden in openbare toiletten of kleedkamers dan voorheen.

Een gender neutrale toilet zorgt voor een betere acceptatie van transgenders, omdat er niet meer raar wordt opgekeken als er iemand van het andere geslacht door het toilet heen loopt. Daarnaast is een gender neutrale toilet ook beter voor de gezondheid, omdat transgenders weer zonder angst naar het toilet kunnen en daardoor dus geen blaasontsteking oplopen. Ten slotte is het te ver gezocht om te denken dat er misbruik van een gender neutrale toilet gemaakt wordt, daarnaast is uit Amerikaans onderzoek gebleken dat staten met een antidiscriminatiewet voor transgenders hanteert niet meer, vrouwen in toiletten zijn aangerand dan voorheen. Al met al geven dit genoeg redenen om voor gender neutrale toiletten te zorgen. Dus:

Een aantal jaar geleden was de hele wereld in shock: Michael Jackson is overleden door een overdosis aan medicijnen. Deze medicijnen waren voorgeschreven door zijn arts, die is opgepakt en berecht tot vier jaar celstraf. Waarom had zijn arts zo veel medicijnen voorgeschreven, misschien uit wraak? In het boek Zomerhuis met zwembad geschreven door Herman Koch, heeft huisarts Marc Schlosser, de hoofdpersoon van het boek, een medische fout begaan. Marc is een tragische held. Maar komt de ondergang van Marc ook overeen met de ondergang van tragische helden uit renaissancistische tragedies?

Een van de kenmerken van een klassieke tragedie is dat de held sympathie bij het publiek opwekt. Marc Schlosser is huisarts, die voor elke patiënt twintig minuten de tijd neemt maar deze vult met zogenaamde aandacht: ‘Wat ik moet weten heb ik na één minuut gezien. De overige negentien minuten vul ik met aandacht. Met de illusie van aandacht, kan ik beter zeggen.’ Een huisarts hoeft dan ook geen mensen te genezen, ‘hij hoeft er alleen maar voor te zorgen dat ze niet massaal doorstromen naar de specialisten en de ziekenhuizen.’ Dit beeld van Marc wekte absoluut geen sympathie op bij mij als lezer. Een van de patiënten van Marc is de beroemde toneelspeler Ralph Meijer. Nadat Marc al een keer was uitgenodigd voor een première wordt hij weer uitgenodigd door Ralph dit keer voor een feestje. Daar ontmoet Marc de vrouw van Ralph, Judith. Er is een spanning tussen hen twee en Marc wil Judith graag nog een keer zien. Die avond vertelt Ralph dat ze naar Frankrijk op vakantie gaan en dat ze een zomerhuis met zwembad hebben gehuurd. Als de familie Schlosser in de buurt is, konden ze de Meijers bezoeken. Zonder dat Caroline het weet, boekt Marc een vakantie op een camping in de buurt van het zomerhuis. Dit is een goed voorbeeld van de ‘‘karakterfout’’, die een belangrijk kenmerk is in een klassieke tragedie.

Ik denk dat iedereen wel het meest onbegrijpelijke zou willen begrijpen. Voor sommigen is het meest onbegrijpelijke een figuur, een persoon uit het verleden of iemand die nog steeds bestaat. Ik denk dat Hitler het onbegrijpelijkste figuur is dat er heeft bestaan. Een verschrikkelijk persoon, die meer dan 50 miljoen doden op zijn geweten heeft. Rudolf Herter, het hoofdpersonage van het boek Siegfried, denkt hier hetzelfde over. Siegfried is geschreven door Harry Mulisch. Het gaat over een schrijver, Rudolf Herter, die naar Wenen gaat voor een presentatie van zijn debuutroman. Hij ontmoet daar een ouderechtpaar die Rudolf iets te vertellen hebben: een geheim van Hitler. 

Rudolf wil het onbegrijpelijke begrijpelijk maken. In een interview over zijn bestseller legt hij uit dat de mythe voor hem het begrip van de werkelijkheid inhoudt. Hij komt erachter dat hij aan de hand van de mythe Hitler zou kunnen begrijpen. Hij wordt hierbij geholpen als hij te horen krijgt dat Hitler een zoon heeft gehad. Herter graaft steeds dieper in het leven van Hitler en filosofeert over hem met zijn vriendin:                                                                                    ‘Weet je wanneer Hitler geboren is?’ ‘Natuurlijk niet.’ ‘Op twintig april 1889.’ Hij ging overeind zitten. ‘Begrijp je wat dat betekend?’ En toen zij vragend haar wenkbrauwen ophaalde: ‘Dat hij in juli 1888 is verwekt – precies het moment waarop Nietzsches verval inzette. En toen hij negen maanden later geboren werd bestond er geen Friedrich Nietzsche meer. Het brein waarin al die gedachtes waren opgekomen werd verwoest in de maanden waarin hun personificatie, nee depersonificatie foetaal groeide.’                                          De manier van denken van het hoofpersonage is erg indrukwekkend. Ik denk niet dat er zomaar iemand op zulke gedachtes kan komen en zomaar iets onbegrijpelijks kan verklaren. Hoe Herter bijvoorbeeld erachter komt dat Hitler de verwerkelijking van de gedachtes van Nietzsche is geworden, is erg goed bedacht door Harry Mulisch.

Moet jij je voorstellen dat je de gedachtes van Hitler zou hebben, alsof het die van jou zijn. Ik zou in paniek raken en die kille gedachtes zouden mij bevriezen als regen die neerdaalt op de gletsjer. Ik denk dat Herter zo opgeslokt wordt door de gedachtes van Hitler en dat de stress die hierbij komt kijken zijn leven heeft gekost. Dus ik zou toch maar is twee keer nadenken of je het onbegrijpelijke echt wel wil begrijpen. Maar als je dit toch wil, begin dan eerst met het boek Siegfried.

04-09-2016

Het afgelopen jaar heb ik een aantal boeken gelezen. Het zijn boeken die ik vroeger nooit uit de boekenkast zou trekken, maar wat ik nu dus wel doe. Ik denk dat het komt doordat ik voor het vak Nederlands opdrachten krijg waarvoor ik een boek moet lezen. Deze boeken moeten vaak van een bepaalde schrijver, een bepaalde genre of in een bepaald jaar geschreven zijn. Zo kom ik in aanraking met boeken die ik niet zo snel zou uitkiezen.

Het afgelopen jaar heb ik veel meer plezier in het lezen van boeken gekregen. Ik denk dat ik wel heb geleerd om niet uit te gaan van de omslag van een boek maar dat als ik een boek uit ga kiezen dat ik eerst het eerste hoofdstuk lees en daarna pas besluit om door te lezen of een ander boek te pakken.  

Mijn huidige favoriete roman is het huis van de moskee omdat ik het onderwerp van het boek erg interessant vind en omdat het boek erg fijn doorleest. Alle boeken die ik heb gelezen heb ik ook met plezier gelezen maar bijvoorbeeld het Diner vond ik moeilijker om te lezen door alle flashbacks die regelmatig in de roman voorkomen. Boeken die over oorlog gaan vind ik erg interessant om te lezen omdat het onderwerp mij erg boeit. Verder vind ik spannende boeken ook erg leuk. Mijn smaak is in dat opzicht niet veel veranderd vergeleken met andere jaren volgens mijn leesautobiografie.

Gratis en voor niks, dan moet je dit dunne boekje toch wel lezen!

Dit Boekenweekgeschenk uit 2002 van Anna Enquist heb ik in de meivakantie van 2016 gelezen. De novelle gaat over een vrouw Loes en haar man Nico. Samen hebben zij een dochtertje maar daar spreken ze met niemand over. Loes houdt van tuinieren en daar is ze naast haar werk als lerares veel mee bezig. Nico werkt als psychiater in een ziekenhuis maar al snel wordt hij directeur, hij wil van alles aan het systeem veranderen maar wordt erg tegengewerkt door verschillende afdelingen van het ziekenhuis. Loes en Nico groeien steeds meer uit elkaar zeker als Nico een jongere vrouw ontmoet.

‘Er rijdt door mijn hoofd

een trein vol joden,

ik leg het verleden als

een wissel om…’

Bert Voeten

  Dit gedichtje is geschreven door de ex-man van Marga Minco en staat vooraan in de novelle ‘het bittere kruid’ wat zij heeft geschreven in 1957. Het bittere kruid was haar eerste novelle en heeft haar veel succes gebracht, het bittere kruid is meerdere malen herdrukt en vertaald. De titel verwijst naar maror, een bitter kruid dat samen met ongezuurd brood door de Joden op sederavond wordt gegeten ter nagedachtenis aan de slavernij in Egypte. Het bittere kruid gaat over een meisje, de ik-persoon, dat in de Tweede Wereld Oorlog samen met haar familie moet vluchten voor de Duitsers. De novelle is erg ontroerend, informatief en heeft een fijne schijfstijl. Om dit toe te lichten zullen de volgende aspecten aan bod komen: luchtigheid, angst, onzekerheid en een uitgeklede schrijfstijl.

Luchtigheid

‘‘wat heb je er veel meegebracht’, zei mij moeder, die aan ieder van ons een paar sterren uitdeelde. ‘kon je er zoveel krijgen?’ ‘o ja’, zij mij vader, ‘zoveel ik maar wou’. ‘Het is wel gemakkelijk’, zei ze. Nu kunnen we er wat in reserve houden voor het zomergoed’.’ 

Dit is een voorbeeld van de luchtigheid die aan het begin veel in de novelle veel aan bod komt. Door deze luchtigheid krijg je ook veel informatie over de verschrikkelijke periode die de joden mee moesten maken. Dit is een erg fijn aspect aan het boek want je leest niet alleen een verhaal maar krijgt ook veel informatie mee over die tijd.

Angst en onzekerheid

Op een gegeven moment verdwijnt de luchtigheid van de personages steeds meer en komen de aspecten angst en onzekerheid meer aan bod. Doordat in één klap luchtigheid verandert naar angst en onzekerheid is het boek erg mooi en ontroerend. Omdat je dan ineens heel erg op de feiten wordt gedrukt. Dit is een stukje van deze overgang uit de novelle: ‘Ik had altijd gedacht dat er met ons niets zou gebeuren. Ik kon me dan ook eerst niet voorstellen dat het waar was. Toen die morgen het telegram uit Amsterdam kwam, was mijn eerste gedachte: iemand moet zich vergist hebben.’

Uitgeklede schrijfstijl

Het aspect uitgeklede schrijfstijl maakt de novelle gemakkelijk en fijn om te lezen. In de kort en bondige zinnen wordt geen emotie en gevoel beschreven maar toch raakt het verhaal je wel. Doordat het verhaal chronologisch is opgeschreven, is de novelle makkelijk te volgen.

Door de aspecten luchtigheid, angst, onzekerheid en een uitgeklede schrijfstijl is de novelle een erg goed boek. Door de uitgeklede schrijfstijl is de novelle makkelijk te volgen en fijn om te lezen. Deze novelle is erg aan te raden omdat je niet alleen een mooi verhaal leest maar je krijgt ook veel informatie mee over de Tweede Wereld Oorlog.