Olivers Leesdossier

Dit was een zeer chaotisch jaar voor het vak Nederlands: We zijn van docent verwisseld, daardoor moesten we ons opdracht over de tragische held niet te maken. Ik heb om die reden één boek minder gelezen dan vorig jaar, dus heb ik mijn smaak van boeken dit jaar minder ontwikkeld dan andere jaren.

De enige echte verandering in mijn smaak die in dit schooljaar heeft plaatsgenomen is het feit dat ik het nu leuker vind om serieuzere boeken te lezen. Bijvoorbeeld ben ik begonnen met het lezen van het boek “American Sniper”, een boek dat een wat serieuzer onderwerp heeft dan “De belofte van Pisa”, een roman die ik eerder dit schooljaar heb gelezen. Ook heb ik dit jaar een column geschreven, wat ik best leuk vond om te doen. In mijn column was ik aan het klagen over hoe de school bepaalde keuzes had gemaakt die, naar mijn mening, een beetje raar waren. Ik vond de column dit jaar zeker de leukste opdracht om te schrijven. Ik vond het persoonlijk heel leuk om eens iets anders te schrijven voor het vak Nederlands dan een recensie.

‘Vaak worden beloftes verbroken, die van Pisa niet.’

Mano Bouzamours debuutroman de belofte van Pisa vertelt het verhaal van de Marokkaanse jongen Sam. Hij is een belofte aangegaan met zijn criminele broer. Die belofte heeft hij gedaan bij een ijswinkel genaamd ‘Pisa’. Dit is dan ook de reden voor de titel van het boek. De belofte hield in dat Sam niet hetzelfde pad op zou gaan als zijn broer, maar in plaats daarvan een vwo-diploma halen op dè kakkerschool van Amsterdam, het Hervormd Lyceum Zuid. De manier waarop hij zijn schoolcarrière beloopt wordt op een cynische en amuserende wijze verteld.

Gedurende het verhaal kijkt Samir met een cynische blik neer op de mensen uit Oud Zuid en maakt hun vaak belachelijk. Omdat Bouzamour ons vaak in gedachten van Sam meeneemt, krijgt de lezer een goed beeld van Sams cysnische blik. Aangezien ik al zo’n negen jaar in Amsterdam Oud Zuid woon kan ik een paar van de gedachten van Sam over de Oud Zuid kinderen goed herkennen. Een voorbeeld hiervan is het volgende citaat:

“Céline was het aandacht slurpende kinderkolakutje van de klas. In elke klas heb je er wel zo eentje. Toen ze zich voorstelde, had ze er nog even bij vermeld dat ze de  zomervakantie altijd aan de Kootazuur eindigde.”

In dit citaat wordt een mooi voorbeeld gegeven van een verschijnsel dat veel te voorkomt bij mensen uit Amsterdam zuid, namelijk iemand die graag laat zien uit wat voor een maatschappelijke klasse ze komt. Bouzamour verwoordt dit op een zeer humoristische manier, door naar Céline te verwijzen met het zelf verzonnen spreekwoord, slurpende kinderkolakutje. Dit soort grappige gedachten komen vaker in het verhaal voor. Hierdoor weten we precies hoe Sam over zijn klasgenoten denkt.

door Oliver van Douveren 3B

Esther Gerritsen schrijft in deze Roman over een vrouw, genaamd Olivia, die een prima leven heeft als echtgenote, moeder van twee zonen en een goedlopende baan. Olivia heeft ook een broer, Marcus, die zij bijna nooit meer spreekt. Zodra ze een telefoontje krijgt waarin zij te weten komt dat misschien de been van Marcus geamputeerd wordt, voelt ze zich verantwoordelijk voor haar broer en laat ze haar hele leven vallen om hem te helpen.

Maar wat heeft dit verhaal met de foto van hierboven te maken?

Het onderste bord moet Marcus voorstellen, die een amputatie moet ondergaan. Vandaar dat hij geen vork (been) heeft.

Een gedicht door Martinus Nijhoff

Getekend door Jan Cleijne

Een geur van hooger honing 

verbitterde de bloemen, een geur van hooger honing verdreef ons uit de woning.

Die geur en een zacht zoemen in het azuur bevrozen, die geur en een zacht zoemen, een steeds herhaald niet-noemen,

ried ons, ach roekeloozen, de tuinen op te geven, riep ons, ach roekeloozen naar raadselige rozen.

Ver van ons volk en leven zijn wij naar avonturen ver van ons volk en leven jubelend voortgedreven.

Niemand kan van nature zijn hartstocht onderbreken, niemand kan van nature in lijve den dood verduren.

Steeds heviger bezweken, steeds helderder doorschenen, steeds heviger bezweken naar het ontwijkend teeken,

stegen wij en verdwenen, ontvoerd, ontlijfd, ontzworven, stegen wij en verdwenen als glinsteringen henen. --

Door Oliver v. Douveren 3B

Wat zou jij doen als in je tienerjaren opeens blijkt dat je vader een andere vrouw heeft? Niet alleen een andere vrouw, maar ook andere zoon.

Dit boek gaat over een Noorse jongengenaamd, zoals de titel zegt, Oliver. Dit boek Geschreven door Edward van de Vendel. Mijn reden dat ik dit boek heb gekozen is omdat ik zelf ook Oliver heet. Het verhaal speelt zich af in een stadje genaamd Gjøvik, Noorwegen. Het boek is geschreven in de derde persoon. Oliver speelt graag met zijn neef en tevens zijn beste vriend, Bendik voetbal. Het grootste verschil tussen Oliver en Bendik is dat Bendik een wat enthousiaster en energiek karakter heeft, daarentegen is Oliver juist wat stiller en rustiger. Binnen het gezin van Oliver zijn er ook wat problemen: tussen zijn vader en moeder. Nu ga ik de verschillende aspecten, zoals de personages,  de schrijfstijl en de inhoud/verhaallijn, van het boek beschrijven.

Mijn eerste aspect van het boek zijn de personages.                                         Ik vond dat de personages wel goed waren beschreven. Na een paar bladzijden had ik al een goed idee van de karaktereigenschappen van de hoofdpersonen. Natuurlijk zijn de karaktereigenschappen van de twee hoofdpersonen, Oliver en Bendik, het best beschreven. Maar het in het vervolg van het verhaal kom je meer te weten over Olivers karakter. Je kan soort van zeggen dat Oliver een ‘round character’ is en Bendik een ‘flat character’ is. Bijvoorbeeld kom je er later in het verhaal achter dat Oliver homoseksueel is. Een ander voorbeel is dat toen zijn ouders uit elkaar gingen Oliver de eerste week niks wilde horen van zijn ouders. Na die eerste week was hij helemaal berijd om het verhaal van zijn ouders te horen. Dit laat goed zien dat Oliver gevoelig is. Ook door het verhaal heen leer je door middel van flashbacks de jeugd van Oliver beter kennen. Hierin wordt onder andere verteld over wat er met Oliver gebeurde nadat zijn oom, de vader van Bendik, was overleden. Hoewel ik vond dat de schrijver het uiterlijk van de personages niet goed beschreef. Dit kan je met een goede en een slechte kant zien. De goede kant is dat je zelf de personages kan inbeelden. Aan de andere kant kan je ze niet echt inbeelden zoals de schrijver ze bedoelt.

Mijn tweede aspect van het boek is de schrijfstijl.                                                 Het boek is geschreven in de derde persoon. Dit zorgt ervoor dat het overzichtelijk is en dat makkelijk te volgen. De beschrijvingen in het verhaal zijn kort en krachtig. Er wordt niet veel verteld over de omgeving, maar de woorden die er iets over beschrijven, geven bijna altijd een goed en duidelijk beeld. Het boek is niet chronologisch geschreven, namelijk er komen flashbacks in voor. De vele flashbacks die in het boek voorkomen zorgen vaak wel voor wat verwarring, dit vond ik niet zo storend omdat als ik het echt niet snapte, ging ik gewoon een paar pagina’s terug en las ik stukje voor de flashback opnieuw.

Mijn derde aspect van het boek is de inhoud en verhaallijn.                                 Wat de inhoud betreft was het boek niet echt grappig geschreven maar het hield mijn interesse wel lang genoeg om het boek uit te lezen. Dit kwam omdat het boek goed, afwisselend en niet te lang dradig geschreven is. Het boek is ook realistisch geschreven, dit kan iedereen wel overkomen. Zeker als je weet dat dit een van zijn eerste ‘young-adult’ boeken is, het is zeker niet kinderachtig of met censuur geschreven.  

In het kort, vind ik dit boek goed en niet te saai geschreven. Ondanks er soms te weinig informatie was kon ik me wel goed inleven in het verhaal. De personages van het verhaal waren ook goed uitgewerkt, met name Oliver en Bendik. Omdat het in de derde persoon geschreven is, is het overzichtelijk. Soms is het wat moeilijker te volgen door de flashbacks die veel in het boek voorkomen. De inhoud van het boek is niet bepaald humoristisch maar omdat je je goed kon inleven met de hoofdpersonen bleef het wel boeiend en wilde je toch verder lezen. Hierom raad ik dit boek aan, aan iedereen die ‘young-adult’ leuk vindt om te lezen.

Door Oliver van Douveren

Een waar gebeurd verhaal over een danser, die schizofreen is en ook nog blijkt biseksueel te zijn…

Daar gaat deze roman, Vaslav, over. De roman is geschreven door Arthur Japin. Arthur Japin staat ook bekend om boeken zoals “een schitterend gebrek”, “de witte met het zwarte hart” en “de overgave”. De roman Vaslav gaat over Vaslav Nijinsky, een professionele balletdanser uit Rusland. Het boek vindt plaats vlak na de eerste wereld oorlog, nadat Vaslav uit een club balletdansers is gezet en nu in een klein dorpje woont in een dal in Zwitserland. Daar probeert Vaslav weer beroemd te worden met zijn talent voor ballet, totdat hij op een dag de beroemde woorden roept: “En nu is het paardje stil.” en daarna nog nauwelijks praat in de rest van zijn leven. De volgende aspecten komen nu aan orde: als eerste het originele verhaal, als tweede dat het mooi geschreven is en als laatst ook dat de roman te lang is.

Een van de aspecten is dat het verhaal van deze roman is wel zeel origineel. Ik heb nooit een boek gelezen over een ballet danser, die schizofreen en biseksueel is. Het boek is vanuit het perspectief van verschillende personen geschreven. De roman begint vanuit het perspectief van Peter, de dienaar van Vaslav. Je komt meer te weten over het verleden van de verschillende personages doormiddel van flashbacks. Ook is de roman niet opgedeeld in hoofdstukken maar in plaats daarvan is de roman opgedeeld door tijdstippen, vanuit het perspectief van de verschillende karakters en dat vind ik een originele manier van het schrijven van een roman.

Een ander aspect van de roman is dat het mooi is geschreven. Bijvoorbeeld aan het begin van het boek wordt uitgelegd hoe mooi Vaslav kan dansen. Hiervoor is een citaat uit het boek: “Je moet het hem zien doen, dat is iets machtigs, een ruimte vullen met het wenken van een vinger, je lichaam vullen met adem. Dan wordt alles stil, rondom, maar ook van binnen. Beter kan ik het niet uitleggen.” Uit dit citaat kun je goed zien dat Arthur Japin veel gebruik maakt van bijzinnen.

Het laatste aspect van de roman is dat het wel een lang roman is. De roman heeft ongeveer 374 pagina’s en daarom is het soms ook langdradig. Bijvoorbeeld moet Peter in het verhaal het ex-vriendje van Vaslav, Sergei Pavlovitsj, ontmoeten. De vrouw van Vaslav, Romola, is natuurlijk niet zo blij dat Vaslav nog steeds contact heeft met zijn ex-vriendje, dus gaat zij ook naar Peter en Sergei toe. Dit stuk van het verhaal is vanuit zowel vanuit het perspectief van Peter en als vanuit het perspectief  van Romola geschreven.

In het kort, deze roman heeft een mooi en origineel verhaal. De roman is mooi geschreven maar soms is het verhaal wel een beetje uitgerekt. Ik zou dit boek zeker aanraden aan iemand die graag een mooi geschreven maar een lange roman wil lezen.

Door Oliver van Douveren

“Meneer, waarom moeten wij een boekverslag schrijven?”

“Waarom? Daarom!”

Roué Verveer is een cabaretier, presentator, acteur en nu ook een auteur. Waarom? Daarom! is zijn eerste roman. Deze roman gaat over de opvoeding van kinderen in Nederland en hoe hij, een allochtoon uit Suriname, dat ziet. Hij heeft zelf namelijk twee zonen, in Nederland woonachtig, die hij moet opvoeden. Het verschil tussen Surinaams en Nederlands opvoeden is namelijk best wel groot. De Nederlandse opvoedingswijze is meer op de emotie gericht, terwijl bij de Surinaamse manier van opvoeden de ouder de baas is, en het kind kan zo nu en dan een corrigerende tik ontvangen. Om dit verschil heeft Roué Verveer wel wat kritiek op de Nederlandse manier van opvoeden.

In de kern komen de volgende aspecten van de roman aan bod: Soms is de roman grappig geschreven, soms is de roman ook best wel grof geschreven en er staan veel nuttige opvoedingstips in.

 De roman is grappig geschreven. Natuurlijk is de roman grappig geschreven omdat hij een cabaretier is. Tegen verwachtingen in is deze roman, omdat het Roué Verveer’s eerste boek is, beter geschreven dan verwacht. Door zijn regelmatig gebruik van straattaal is het makkelijker, zeker als puber, om je met het verhaal in te leven en ook te lachen. Als hij zijn moeder bijvoorbeeld een “snitch” noemt, of zijn ouders vergelijkt met de “good cop and bad cop,” verschijnt er toch wel een glimlachje op de lezers gezicht.

De roman is soms een beetje grof, waarschijnlijk omdat Roué Verveer graag zijn punt goed wil overbrengen aan de lezer. Bijvoorbeeld vertelt hij dat hij vindt dat alle Nederlandse ouders een “slappe opvoeding” geven. Met deze uitspraak generaliseert Roué Verveer de Nederlandse ouders, dat ze allemaal hun kinderen niet onder controle kunnen houden. Soms maakt hij ook gebruik van scheldwoorden, wat soms een beetje onverwachts kan komen. 

In de roman komen veel opvoedingstips voor van de personage Tant’ Wonnie. Bijvoorbeeld: “Er zijn vele wegen naar Rome. Het maakt niet uit hoe je je kinderen ernaartoe brengt, als je maar samen met ze loopt.” Met deze tip van Tant’ Wonnie wordt bedoeld dat het niet uit maakt hoe je je opvoedingsdoel bereikt, als je het maar wel samen met je kinderen doet. Misschien zijn deze opvoedingstips handig als ik ooit mijn kinderen op zal voeden.

Ik loop langs deze grote berg,

Rotsblokken en bomen vallen bijna naar beneden,

Terwijl ik denk aan het heden,

Deze tocht kalmeert mij tot in het merg.

  Ik ben moe maar ik ga toch door,

Want dit gevoel wil ik niet vrijuit laten gaan,

Plotseling laat ik iets vloeien, een traan

Ik denk aan mijn dochtertje, Noor.

  Niemand waagt zich om deze tocht mee te lopen,

Ze vinden het allemaal te gevaarlijk,

Vele mensen zijn hier dan ook overleden,

  Iedereen zit thuis, te turen door hun telescopen,

Dat is jammer, want deze tocht is wonderbaarlijk

Ze weten dan ook niet dat ik heb geleden.

Het blad valt van de boom.

Mooi rood en bruin gekleurd.

Ik heb het blad al gezien, in mijn droom.

Hij pleurt.

  Daar licht hij op de grond

Niet bewegend,

zonder mond.

Nu wordt er over hem geregend.

  Langzaam vergaat hij.

Weggaand van de wereld.

Net zoals dij.

Hallo daar, kleine steen.

Hallo daar, grote steen

  Net zag ik jullie ook al,

of waren dat andere stenen?

Of zijn jullie allemaal dezelfde steen?

  Hoe dan ook, ik vind jullie mooi,

ieder groot of klein, rood- of bruin- of grijsachtig, kegel-vormig, ovaal, plat of rond, jullie zijn mooi.

Het maakt mij niet uit, want voor mij zijn jullie allemaal mooi.

  Maar hoe krijgen jullie je vorm en kleur?

Krijgen jullie het door zon, wind of regen

of is er een klein mannetje die jullie kleur en vorm geeft?

  Hoe dan ook, ik bewonder jullie,

Gedicht:

Het strand was stil en bleek  Het strand was stil en bleek,  ik zat doodstil en keek  naar de blauwe rimpeling -- er was ook windgezing. Ik wist wie naast me zat  witrokkig en ze had  roosrood het glad gezicht -- er was ook veel zonlicht. Herman Gorter

 Imitatie

  Ik zat rusting aan het strand

  Ik zat rustig aan het strand

Mijn handen onder het zand

Ik lag daar heel alleen en stil --

In de vroege dagen van April

  Niemand die er naast mij zat

Verweg van de stad

Ik droomde van haar naast mij --

Maar die dromen zijn nu voorbij.

>inleiding

Het boek, het Rosie Effect, is geschreven door de Australische Graeme Simsion en gaat over de autistische Don Tillman. Het boek is in Nederland uitgebracht in maart 2015, dus het boek is wel redelijk nieuw.

Korte samenvatting: In het vorige boek, het Rosie Project, heeft Don de liefde van zijn leven Rosie Jarman gevonden. Ze wonen nu samen in New York en Rosie is nu zwanger. Nu aarzelt ze of haar autistische man wel geschikt is om ouder te zijn dus wil ze weer terug naar geboorte land (Australië) gaan. Op haar afscheidsfeest laat Don een filmpje zien van een van zijn projecten waarin Rosie ziet dat Don eigenlijk wel geschikt is om ouder te zijn. Dus blijft ze toch wel bij Don.

Wat er in de kern komt: Ik ga dit boek ook vooral met het vorige boek, het Rosie Project, vergelijken omdat ik ook dat boek heb gelezen. Ik ga de karakters van het boek benoemen. En natuurlijk wat meer plus en min punten noemen.

>kern

In vergelijking met het vorige boek vond ik het boek Rosie Effect wel wat minder. Ik vind dat het wat minder aangrijpend en geloofwaardiger is. Dit komt wel vaker voor met het vervolg van een boek. De angst van Rosie dat Don geen goede ouder zou zijn is toch niet gebleken.

karakters:

Don: Een autistische en aardige man. Ik vind dat hij goed beschreven is en door het verhaal heen vond ik hem steeds leuker.

Rosie: Rosie is een vrouw die soms een beetje onzeker kan zijn. Ze komt over als iemand die altijd het goede probeert te doen. En ze is ook gedienstig.

Gene: is een goede vriend van Don en helpt hem vaak met zijn autisme. Maar hij is wel een onbetrouwbare man, want hij had een project om vrouwen van alle rassen te slapen, ondanks dat hij getrouwd was.

Lydia: is een goed vriendin van Don, ze had gezegd dat het toch wel beter is dat Don geen ouder wordt in verband met autisme. Aan haar opmerking schenkt hij geen aandacht, en bespreekt haar opmerking niet met Rosie.

plus / min: +goed en simpel geschreven (bijv. de voorbereiding van Don op komst van de baby), +(meerdere) leuke karakters, -beetje uitgerekt (verminderde mijn motivatie om verder te lezen).

>slot