ah Sitâre, bu dünyanın alçaklığına ve zalimliğine alışamadın mı hâlâ? insanlarla arana ördüğün duvarların üzerine yıkılmasına alışamadın mı? nereye gidersen git, dönüp dolaşacağın tek yerin kendin olduğunu kabullenemedin mi? öyleyse kabullen. daha kaç gece kıvranacaksın boğazına sarmaşık gibi dolanan ve düğüm düğüm eden acı yüzünden?

insanın kendini önemsiz hissettiği, yeryüzünde bile yer kapladığını düşündüğü anlar oluyor. boşluğa uzun uzun baktıran yorgunluklarının olduğu, insanın insana kendini anlatamayışına şaştığı anlar. sanki göğsünün tam orta yerine bir taş konmuş da soludukça o orada büyüyormuş gibi. sanki acı ta ensesindeymiş gibi. erdem beyazıt'ın, "biraz yorgunum, kavgaları birikiyor insanın. her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla" satırlarını yazdıranın nasıl bir his olduğunu ta içinden hissettiği anlar.