Welcome

Nie bardzo wiem, jak wyjaśnić to,co teraz czuję. Wiem tylko,że wszystko boli.Moje serce jest takie ciężkie i jedyne, co chcę zrobić,to płakać.Chcę znowu poczuć się dobrze,ale już nawet nie wiem, jak to w ogóle jest.

To już nie smutek. To coś głębszego, jakaś pustka, jakbym tracąc wszystko po drodze straciła także kawałek siebie

Nie mam się gdzie schować przed własną głową.

Całe jebane życie.

"Mój problem polega na tym, że nigdy się nie zagoiłam, po prostu szłam dalej."

Czuję, że niszczę swoje szczęście własnymi oczekiwaniami, choć jednocześnie wiem, że nie mają one żadnych podstaw to bycia spełnionymi. Topię się we własnym smutku, dla którego nie potrafię znaleźć dobrego powodu. Kiedy wszyscy śpią, ja walczę z nocnymi koszmarami. Ale tak, jest w porządku, nie przejmuj się. Dam radę, jak zawsze. A jeśli bym w końcu przegrała to nawet nie zauważysz mojego zniknięcia; i tak będzie lepiej beze mnie

Moją największą wadą jest to, że jestem.

Nie mam się gdzie schować przed własną głową.