La Edrî

Eylülde tekrar fakülteme dönecek olmak, mesleki sorumlulukların altına girecek olmak, insanlara milyonlarca açıklama yapıp çok istiyormuşum gibi iş hayatına girmem gerekliliği düşündükçe uykularımı huzurumu kaçırıyor...

Sadece kendimle ilgilenmek istiyorum dil öğrenmek kitap okumak yazmak ve çizmek... Bana hiçbir şey katmadığını bildiğim şeylere ruhumu tüketmekten yoruldum..

Beni sevmeyen fakat benden nefret de etmeyen birinin dizinin dibine oturup, uzun uzun dinleyeceğim, konuşamadıklarımı anlatıp esaslı eleştiriler alacağım bir mentor özlemiyle, arayışıyla aklımı kaçıracak gibiyim.

Ne okuduklarım ne izlediklerim ne dinlediklerim beni doyurmuyor aç bir aç sokaklarda dolaşan gariban kediler gibiyim... Herkesten kaostan arkadan kuyu kazanlarlardan aptal gibi şeyleri dert edip kötü tarafa geçmekten hiç çekinmeyen insanlardan da yıldım.

Beni kendi gibi bilenlerden yıldım.

Dışındaki şaşanın içindeki karanlık boşluklardan bu boşlukları kimse görmüyormuş gibi sanki yokmuş gibi davranan insanlardan yıldım.

Alkolün sigaranın yalanın korkağın kol gezdiği bu kalabalılardan; bu kalabalıkların dışında kalması gereken, içine girerse olduğunu kabul ettirmesi için vermesi gerken savaşları anlamsız bulan bizden de sıkıldım.

Herhangi bir ideolojiyi arkasına gizlemiş kapıdan içeri kendisiyle birlikte sokmaya çalışan yalancı anlatıcılardan taraflılardan en çok da bunu Müslümanlık anlatıları arkasına saklanarak yapanlardan da artık tiksindim kendi dinime ait bir öğretiyi okuyamaz dinleyemez kuşkusuz güvenemez oldum.

Her yerdeler her yerdeler kaçacak bir yer bulamaz oldum. Ne cahile laf anlatmak istiyorum ne olgun biri gibi öfkelenmeden yanından geçip gidebiliyorum yavaşladıkça gözüme batıyor hızlandıkça yetişemiyorum.

Sanırım zihinsel bir geçiş dönemi bakalım neler bekliyor...