Vinum Daemonum

“Düşündüğüm her kelimeye ayrı anlamlar yüklesem de kurduğum her cümlede olgusunu yitiriyor. Susuyorum. Nasıl bir arka fonu var ki hayatın; yedi ana renk betimlemeye çalışsa da hep siyah bazen de bir adım ötesi gri.. ve bilinmeyen bir siluetten ibaret; her zaman burada karanlık.

Güneş gözlerimin içinde olmasına rağmen henüz yanaklarıma dokunan gözyaşlarımın buharlaşması…Gölgem uzandığım yerleri yiyor…Rüya görmek, bağırmak, düşmek ve bir sonraki güne uyanmak nereye gidersem gideyim hep aynı… her zaman burada karanlık..

Bir yer arıyorum; uzakta bir yer. Nerede bilmiyorum; senden uzakta, benden uzakta..

Sözler canını yakıyorsa, suskunluk;öldürüyorsa, realite; gittikçe kurguya dönüşüyorsa, sesler; bir türlü bütünleşip melodi olamıyorsa, en güzel sandığın notalar; detoneliği aratmıyorsa, gerçek olamıyorsan, sahip olamıyorsan; her şey anlamsız..