Poezja

Przegapiłem tę naszą miłość, jak pijany pasażer przesypia swoją stację. A kiedy się ocknie, to okazuje się, że był to ostatni pociąg i nie ma już czym wrócić do siebie.

Nie jesteś od tego, by ratować ludzi. Niektórych nawet się nie da ratować. Można ich tylko kochać.

To było złudzenie, chwilowe zawrócenie sobie głowy, ale to było piękne

Przepraszam za wyrażenie, bardzo przepraszam - ale burdel mi się w mózgu robi, wielki bałagan, nieporządek.

Ludzie tak naprawdę mogą mieszkać tylko w innych ludziach (…), depresja to nic innego, jak bezdomność, na depresję cierpią ludzie, którzy nie mają w kim mieszkać

Gdy wpuścisz kogoś do siebie za bardzo i pozwolisz mu zobaczyć Cię dokładnie taką, jaka jesteś, bez żadnej maski, bez żadnego udawania, gdy pokażesz się słaba i potargana przez życie, gdy podasz się na tacy, gdy się rozbierzesz – ale nie do naga, a do bezbronności – a potem zostaniesz zraniona, odrzucona, pozostawiona sama sobie, to już nigdy, kurwa, nigdy tego nie załatasz.

Każdego dnia trzeba posłuchać choćby krótkiej piosenki, przeczytać dobry wiersz, obejrzeć piękny obraz a także, jeśli to możliwe, powiedzieć parę rozsądnych słów.

Stachuro Stachuro ty już idziesz górą a nam tu w dolinie gorzko i ponuro  choćbyś krwią pisał wszystkie swoje wiersze na welinowym glanc papierze ludzi w aniołów raczej nie przerobisz bo już poezja ich nie bierze

“Zwłaszcza jeśli się z kimś było blisko, a już nigdy go się potem nie widziało, to chciałoby się go odnaleźć nawet w kimś obcym.”

I nie po to mam serce, by mi pękało na środku pustej ulicy milionowego miasta.

Jedyną pociechą dla mnie jest istnienie Ciebie.

Rozgość się we mnie

Rozgość się we mnie

Ja nie mogę Zazdroszczę ci. W każdej chwili możesz odejść ode mnie. A ja od siebie Nie mogę.