(Kontrolsüz yazıdır.)

Uzun zaman oldu. Tonlarca kelime var buraya yazılacak. Nereden başlayacağını bilemediğinde ne yaparsın? Ben şiire dalıyorum, buzlardan bahsederken bir anda çöle geçebiliyorum. Zıtlıkları haksızlıklara karıştırarak karmakarışık bir düzen kuruyorum. Sonuç, anlaşılmazlık. Ne demişler; anlaşılmıyorsan anlatmış sayılmazsın. Ben anlattığımı sanırken daha çok sessizliğe gömülürüm. Oysa her cümle kendi içinde bir sır değil mi? Diyorum ki artık yatağımın altına saklanıp, yüzümü kapayarak mızıkçılık oynamayayım. Hıçkırımlarımı duyuyorum bir kere. Kimse duymasa bile ben biliyorum. Böyle ya işte kendi arabeskimiz. Metroya girerken arkandan birileri sopalarıyla bacaklarına vurur. Sen zaten beklemen gereken yerde bekliyorsundur ve içindeki şeytan tek b kelimede tıslayacakmış gibi ayaklanır. Birlikte arkanızı dönersiniz. Bir yüz, sade bir ifade. Sana doğru bakar ama sana değil. Yüzleşmenin milyon saniye hareketsizliğinde sessizce bakışırsınız. Çünkü kördür karşındaki. Özür dilersin ve yol verirsin. Solundan geçip merdivenleri inmeye devam eder ve sen kör olduğunu ancak idrak etmişsindir. Yerinde beklemeye devam edersin. Merdiven seni aşağı indirir. Hayat, saklanan ve savaşan arasındaki farkı bu derece keskin gösterebilir bazen ve sen, kendi arabeskine geri dönersin. Neydi o, siz hepiniz ben tek mi?

Biç

#kerlin