Kübüş

Sana binlerce yıldız hediye edebilmek isterdim.

Issız kadın

Keşke kendimle tanışabilseydim. O küçük kız çocuğunu tanımak için nelerimi vermezdim. O zamanlar neyin ne olduğunu asla anlamamasına rağmen, ne güzel atlatmıştı tüm problemlerini. Yalnız kalmayı her tercih edişinde, kafasında kendine ait dünyasında, aslında tonla insanla beraberdi o. Sorunları bu şekilde halletmeyi seçmişti. Kafasında kurduğu küçük bir dünya ona yıllarca yaşamayı öğretmişti. Hala yaşamayı öğreniyorum tabi. Sorunlarım, hayal kırıklıklarım , halledemediğim tonla şey var. Fakat ben o minik kız çocuğu kadar güçlü müyüm? Emin değilim. Kafama kilit vurduğum o toz pembe dünya’ya bile sığamıyorum artık. Kendimle ve dışardan kimseyi kabul etmediğim, çünkü edersem gerçek kirli dünya’nın kirini benim fevkalade dünyama bulaştıracaklarını düşündüğüm insanlarla şuan baş başayım. En kötüsü onları kendi dünyama Almak istiyorum ama kilidimi kaybetmiş gibiyim. Hiçbir yerde bulamıyorum…. Ve ben o küçük kız çocuğunu çok özlüyorum…

Ben yavaşça adını fısıldayacağım. Ve insanlar aşk diye duyacaklar.

Sırf uzun uzun yazabilmek için, buraya geldim. Ne hissediyorum ne yaşıyorum hiçbir fikrim yok. Aklımda kalan tek şey ve hatırlayabildiğim koskoca bir hayal kırıklığı ile ümitsizlik. Kendim için iyi bir şey yapmak için çabalasam da, sonunda hep boş sokak beni içine çeken derin bir karanlık. Şöyle çimlere uzanıp yıldızları izlemek gibi sıradan Zevklerime rağmen, hep bir karmaşa içerisindeyim. Yorgun bitkin hissediyorum. Durup soluklanma vaktim gelmedi mi artık?