“Od kilkunastu dni nie mam pojęcia jak się czuję i gdzie jestem. Choć rozpoznaję już naprawdę dużą część swoich emocji, łącznie z ich pochodzeniem, to tutaj leżę i kwiczę. Nie wiem w tej chwili nic. Gdzie chciałabym być, z kim chciałabym być, co chciałabym robić… Nie wiem co myślę, nie wiem co czuję, a przede wszystkim nie wiem, czym się w tej chwili zająć i mówiąc “zająć” mam na myśli złożone, zajmujące czynności, które pomogą odciągnąć moją głowę od nieustannych analiz. To wszystko zrobiło mi w środku kompletny chaos. Wszystko, co było już poukładane runęło spektakularnie z półek, zrobiło mi emocjonalny armagedon i za cholerę nie jestem w stanie połączyć kropek. Przeżywam jednocześnie absolutnie wszystko, co wydarzyło się przez ostatni rok. Przeskakuję losowo z wydarzenia na wydarzenie i to wszystko dzieje się w mojej głowie tak, jakby ten cały rok wydarzył się w jednym momencie, jakbym wszystkie emocje z całego roku poczuła naraz w jednej chwili. Która emocja dotyczy czego? Czego się boję? Czego mi brakuje? Czego potrzebuję? Gdzie czuję się dobrze, a gdzie źle? Za czym tęsknię najbardziej? Czego najbardziej się boję? Na kim mi zależy, a bez kogo ze spokojem się obędę? To wszystko splątało się we mnie w gigantyczny kłębek i jedyne, co mi zostaje, to powoli, nitka po nitce rozwiewać wątpliwości. Nitka. Po. Nitce. Dochodzić do siebie samej.”
snowghoul
prguitarman
origamiaround
discoholicmusic
izzy806
theartofmadeline
yousharknotpass
kianamaiart
germansingergirl
2087
