palenie zabija

“Zniszczone serce, zniszczone poczucie własnej wartości, zniszczona psychika… może jeszcze kurwa zniszczcie mi stół jak wam mało…?”

“Całujesz mnie, robisz to nawet fajnie.”

„Nie mam pojęcia czemu, ale poszedłbym dla niej na drugi koniec świata, jeśli sobie tego zapragnie.”

„Z moich snów uciekasz nad ranem,

“I czasem, tak poprostu nie potrafie sie usmiechnąć. I czasem, bardzo często w mojej głowie wraca przeszłość. I czasem, tak poprostu nie chce mi sie żyć. I czasem, bardzo czesto w moich myślach słysze krzyk”

“Są takie noce, przyjacielu, kiedy świat się kończy.”

“Niesamowite, jak słaby staje się człowiek, kiedy jego szczęście zależy od drugiej osoby.”

Myślę, że doszliśmy do momentu, kiedy zaczęliśmy się nienawidzić. Nie mieć już życia. Rutyna, nieznośna rutyna, pewność, że obudzimy się każdego dnia obok siebie. Błąkać się razem i nudzić się... Starać się oszukać nudę, ogłupiając się prochami, wysilać się żeby było między nami coś, co nie byłoby naszą "miłością". Chwytać się tego, żeby uciekać od tej siebie, nienawidzić się za to, że się ciągle jest razem, bojąc się jednocześnie, że ta druga osoba odejdzie... Odejść wcześniej. To już koniec.

Zrebloguj, jeśli:

„Nie dzwoń i nie pisz do mnie więcej, chcę w końcu zapomnieć kim jesteś.”

Rany były coraz głębsze... Szczególnie te od żyletki...