kolimenossss

Πάλι εδώ. Πάλι χαμένη. Πάλι μπερδεμένη. Πάλι προβληματισμένη. Πάλι μόνη. Με τις σκέψεις μου. Με τις αμφιβολίες μου. Με τους προβληματισμούς μου. Με τις υπεραναλύσεις.

Θα περίμενα ότι στο κεφάλι μου θα επικρατούσε χάος. Αλλά απλά υπάρχει ένα κενό και μια επαναλαμβανόμενη ερώτηση.

Αφιερώνω χρόνο, ενέργεια σε αυτήν λες και είναι παιδί μου. Η τέχνη μου είναι το μόνο δημιούργημά μου για το οποίο είμαι περήφανη.

Γράφω, σβήνω. Σκέφτομαι, Διαγράφω. Κάποιες φορές την μισώ και άλλες την λατρεύω.

Πως θα επιβιώσω σε έναν κόσμο τόσο ρηχό χωρίς αυτή;

Πώς θα καταφέρω να κοιτάξω κατάματα τον οποιοδήποτε χωρίς να αντλείσω συναισθήματα από αυτή;

Πως, Θεέ μου, θα μπορέσω να αναπνεύσω χωρίς αυτή να με κάνει να ξεβουλιάζω από αυτόν τον βάλτο που ονομάζεται ζωή;

Αλίμονο τι θα έκανα χωρίς την τέχνη μου. Χωρίς τις σκέψεις μου. Χωρίς την λογική μου και τα συναισθήματα μου.