my world, my thoughts. me

Zuzia lubiła patrzeć na Patryka. Obojgu można pozazdrościć głębi. Choć różnili się w tym. Zuzia tchnęła zmysłowością. Była wysycona sensualnością jak nocne niebo gwiazdami. Najmniejszy jej gest skupiał wzrok nawet przypadkowych przechodniów i wypełniał ich źrenice ciekawością. Niektórzy nie wytrzymywali milczenia. Jej brązowe oczy skryte między starannie niedbałymi kosmykami włosów hipnotyzowały spokojem i mówiły głośniej niż słowa. Widziała więcej, mocniej, wyraźniej bo zaglądała pod powierzchnię. Czerpiąc z różnych źródeł kipiała przestrzenią, która pochłaniała uwagę. Patryk był wojownikiem. Choć nie tylko. Skrywał w zbroi ciała serce czujące drgnienia otoczenia. Rozkoszował się definiowaniem smug emocji, które go dotykały. Zamykał w słowach myśli, ukrywając w nich swoje pragnienia. Pożądał świadomości siebie niczym strzelecka strzała świstu powietrza w drodze do celu. Filozoficzne pojęcia sklejał z codziennością i dzięki temu wzbierał w nim potok obrazów, które były pokarmem dla kolejnych wyobraźni. Miejscem ich spotkań były emocje. Ich interakcje wypełniała energia elektryzująca zmysłowością i intelektem. Wchłaniali się wzajemnie, a mimo to rozrastali się. Oczekiwali siebie, bo uzależniająca symbioza wypełniała kubki smakowe ich dusz. Najmniejsze nienasycenie budziło w nich niepokój. Pretensje to obumarłe lub chore od niezaspokojenia oczekiwanie. Nadzieja oczekiwania wyprzedza smak pożywienia, który przychodzi gdy oczekiwanie dopełnia się. To budzi apetyt kolejnych oczekiwań i uzależniający głód. Niezaspokojone oczekiwania mają 3 ujścia: 1) rodzące frustracje stłumienie przynoszące kompensacje w konfliktach i coraz większych nieporozumieniach 2) świadome i szczere artykułowanie, które buduje dojrzałość 3) emocjonalna ipsacja, czyli samodzielne spełnienie będące niczym innym jak bierną agresją przeplataną stęchłą obojętnością, która zamyka się w słowach sam sobie poradzę - jest to w gruncie rzeczy hodowla emocjonalnego nowotwora, który jak pleśń porasta duszę i zaciemnia ją odbierając swobodę oddechu. Niespełnione oczekiwania rodzą niebezpieczeństwo tylko dlatego, że nie zostały wypowiedziane i przepoczwarzyły się w pretensję. To, co dzieje się później, nie mieści się w żadnych opisach, do jakich jestem zdolny.

Nie umiem przestać być radykalny. I nie umiem zrozumieć pobłażliwości. Tak ogólnie. Ona jest szkodliwa. Blisko pobłażliwości stoi opiekuńczość, ale ta źle zrozumiana. Taka, która ma chronić, zastępować, wyręczać, a w efekcie ubezwłasnowalniać, odzierać ze zdolności, z samodzielności, z zaradności. W dorosłym życiu uniemożliwiać lub przynajmniej utrudniać bycie przedsiębiorczym, przewidującym i w końcu zdolnym do stania na własnych nogach. 

Dziecko (mniejsza o płeć), które jest wyręczane, któremu pozwala się nie odnosić naczyń po własnym posiłku, nie ścielić własnego łóżka, nie zanosić brudnej odzieży we właściwe miejsce, które jest wszędzie wożone, nie nauczy się tego CO NALEŻY, bo skąd ma to niby wiedzieć? Żyje w nieświadomości, ale to jeszcze nie jest istotne. Przyzwyczaja się! Posiadamy dzisiaj wiedzę nt. okresu jaki jest potrzebny ludzkiemu mózgowi i całemu układowi nerwowemu, aby powstał w nas nawyk (nieuświadomione przyzwyczajeniowe zachowanie - w skrócie). 

Rodzimy dzieci i trzymając je w radosnych objęciach, śpiewamy mu do ucha: będę się tobą opiekować skarbie, zrobię dla Ciebie wszystko, ale przy okazji okaleczę cię i pozbawię zdolności do radzenia sobie samemu. Nasze dzieci są niepełnosprawne nie z własnej winy, ale od własnego urodzenia. 

Najbardziej deficytowa umiejętność naszych czasów

Pamiętam z dzieciństwa opowieści o Tarzanie i jego rodzinie. Bardzo lubiłem oglądać i poznawać ich codzienne przygody, a największe wrażenie robiły na mnie akrobacje na lianach - płynność ruchów, długie loty, szybkie przemieszczanie się. Szczerze pragnąłem umieć tak samo. Potem o tym zapomniałem. Teraz wracam do tych myśli.

Wyobraź sobie, że budzisz się po cudownej nocy. W ustach pamięci masz jeszcze szczegóły jej smaku i woni. Była ciepła, rozluźniająca, energetyzująca. Wreszcie się wyspałeś/aś tak jak lubisz...

Czas na śniadanie... świeżutkie bułeczki. Zaczynasz od masełka. Masz do wyboru dwa - jedno bardzo roztopione i nie wygląda apetycznie bo stoi już sporo w ciepłej kuchni, w której dużo się przecież dzieje. Drugie masło jest równie świeże jak bułeczki.

Które wybierzesz? 

No właśnie...

Co prawda ciepłe masło o wiele łatwiej jest rozsmarować, ale smak tego drugiego jest cudowny aż nie można go opisać.

Prawie wszystko co ważne w życiu występuje w parach - korzyść - koszt, albo pozytyw - negatyw. Napisałem prawie wszystko, bo być może nie przewidziałem czegoś, ale to nie ma znaczenia teraz. Nie chodzi, żeby mieć rację, tylko ukazać pewną prawdę...

Jeśli masz małe mieszkanko - masz mało sprzątania, ale jeśli jesteś zbieraczem, masz za małą przestrzeń.

Jeśli chcesz faceta, który będzie kipiał czułością i na nic innego nie poświęci czasu - licz się, że dobrodziejstwo jego inwentarza jest nieco większe i może zawierać w sobie niską odporność na stres, ograniczoną zaradność życiową i kilka jeszcze niekoniecznie zapewniających bezpieczeństwo. Wogóle kto wymyślił, że prawdziwy mężczyzna to mężczyzna czuły dla kobiety? Co definiuje prawdziwego mężczyznę naprawdę?

Z drugiej strony jeśli chcesz dosiadać imponującego ogiera, musisz się liczyć z jego niespożytą i nieokiełznaną energią oraz samodzielnością, której nie odda za nic w świecie. Jego potrzeba samotności to jest sposób na coś, co niekoniecznie będzie chciał komukolwiek opowiedzieć.

Najgorsze co możesz zrobić, to uciąć jaja ogierowi poprzez ciągłe narzekanie, niezadowoloną minę, albo bierną agresję wyrażaną na różne sposoby. 

Każdy ma taki diament jaki sobie oszlifuje... szkoda czasu w pewnym wieku szukać nowych diamentów, trzeba szlifować ten obecny... przynajmniej wiadomo czego się można spodziewać. z nowym nigdy nic nie wiadomo.