Bardağı taşıran damlayı içen çocuk.

Bir alışkanlığımı fark ettim, uzun vadeler arasında ya buraya ya da kendi kendime bir şeyler yazıyorum. Bunun böyle devam etmeyeceğine dair, yaptıklarımın beni tatmin etmediğini ve kendimi bulabilmek için daha çok şey yapmam gerektiğini yazıp duruyorum. Bir süre sonra ise bunu unutmuş ve tekrar bir yerde yine kendi kendime yazıyor oluyorum.

Bir şekilde yaşayıp gidiyoruz, sorunlarımızla ve mutluluklarımızla. Kimisi sabahlara kadar eğlenmeyi seviyor kimisi bu saatte zeytin ve beyaz peynir yedikten sonra uyumayı. Bazılarını bu saatte bilgisayar başında oyun oynarken bulabilirsiniz -mesela ben- kimini ise ödevlerini yazıya geçirirken.

Bir bardak içerim diye düşünmüştüm fakat çayı güzel demlemişim ve başımın ağrısını da alıyor, altını açıp kaynamasını bekliyorum.

Yalnızlığı sever misiniz bilmem ama ben kalabalığı hiç sevmediğimi söyleyebilirim. Buraların sevdiğim özelliği de bu zaten, kendini yalnız ve rahat hissedebildiğin bir kalabalığı var.

Uzun süredir buradayım. Kendimi tam olarak yaşayamasam da uzun süredir buranın kalabalığı arasında yuvarlanıp gidiyorum diyebilirim kabaca. Özlediğim çok şey var, çok kişi var. 

Parça parça, aklıma takılan detayları yazıyorum sanırım fakat sorun şu ki temiz değilim. Her tarafıma farklı bir toprağın çamuru sıçramış ve ben ıslak mendille temizlemeye çalışıyorum. Sevdiğim şeylerden zor vazgeçtiğim için de bu çok sevdiğim kıyafetleri çıkartıp atamıyorum. Bunun gibi bir çok benzetme ile anlatabilirim sanırım, cidden. Fakat sorunu anlıyorum. Bazı şeyleri arkamda bırakmam gerek ki biraz istifçiyimdir. Yeni şeyler katmadıkça da yaşamış hissetmiyorum kendimi. O yüzden bir yerden başlamam gerekti ve yazının başından beri bunu ertelemeye çalıştığımı fark ediyorum. Bunu yapmak için de güzel yollar düşünmeye çalıştım fakat bu bile bir erteleme çeşidiymiş onu fark ettim. Kirmizilimavi benim çocukluğumdu, burada tanıştığım sonrasında görüştüğüm ya da görüşmediğim insanlar da birlikte büyüdüğüm insanlardı. Çok iyi yerlere gelmiş olanlar da var kaybolup gitmiş olanlar da fakat herkes kendi hayatında. Neden bu kadar zor geliyor cidden anlamıyorum. Şurayı bırakıp gitmek sanki büyüdüğüm evden taşınmak gibi bir şey. Büyük ihtimal silemem hesabı fakat belki de silerim. Kim bilir. Sonuçta büyük bir ağırlık gibi hissettiğim bir şey ve bir şekilde kurtulmam gerek. Ya da bir sokak arasına atıp unutulmaya bırakırım ve seneler sonra tekrar buralardan geçerken görüp mutlu olurum. 

Kendime sonuç paragrafı Bir yerden başlamam gerekiyordu evet, aylardır düşündüğüm yer ise burasıydı. Böyle güzel şeyleri, güzel arkadaşlıkları, güzel şehirleri arkada bırakmak zor geliyor. Sürekli önümüze bakmaktan ileriye bakmayı unutuyor ve miyop olduğumuzu asla fark etmiyoruz, baktığımızda ise çözümü bulamıyor ve önümüzü geri dönüyoruz. Yeni gözlüklere ihtiyacım var.

Şimdi üşenmeyip buraya kadar okuyan sayılı kişiye söylemek istiyorum ki evet bazen bazı şeyleri bazı insanlar bu kadar içlerinden yaşayıp önemli bir yere koyabiliyorlar. Burası da benim için öyle. Yine bol benzetmeli bol anlaşılmazlı fakat son olan bir yazının sonuna geldik. Uzun bir süre sonra girip müzikleri dinlemek ve buraları okumak zevkli olacak. Sırf bitmesin diye uzatıyorum fakat çayım da bitti. Bu yüzden bu kadarı yeterli.

O sokakta durduğum anı asla unutmayacağımı o sokakta ilk duruşumda anlamamıştım, şimdi anlıyorum. Soğuğun içime işleyişini ve saatlerce konuşmamızı.

Özlenen, ev*

İnsanlar 'yoğunluktan mutluluğumu/üzüntümü bile yaşayamıyorum' dediklerinde çok saçma gelirdi fakat son 2-3 haftadır her şey o kadar üst üste geliyordu koşuşturmaktan hislerimi unutur olmuşum haberim yok. Bir bakıma güzel çünkü üzüntülerini de yaşamadan geçiyorsun. Bunları uzun uzun anlatacak değilim.

Bana attığın şarkıları sana özel bir listede biriktiriyordum, sen de doğum günüm için her güne bir şarkı atarak benim için biriktirmiştin. Beni heyecanlandıran şey buydu, en sevdiğim kitabı sana verdiğimde okumamış bile olsan.

Doğup büyüdüğüm şehirde halk kütüphanesinin bahçesinde oturup kimse yokken etrafı izlemeyi seviyorum. Hemen önündeki artık boş olan arsada eskiden bulunan yıkık binayı hatırlamayı, bir gece vakti kütüphane kapalıyken ve orada kimse yokken ve artık hayatımda sadece gölgesi kalmış o insanın doğum günümü kutlayışını hatırlamayı seviyorum. Buruk bir sevgi artık. O bina yıkıldıktan -ve aynı zamanda arkadaşlığımız da- orada buluştuktan sonra yaşadıklarımızı hatırlamak bir küçük hüzün bırakıyor yaşananlar yaşandıktan sonra molozların arasında o kolyeyi arayan ellerimde.

Konuyu buraya anılar getirdi ve hafiften esen ve beni üşüten rüzgar. Biliyorsunuz üşümek çok şey hissettiriyor.

Bir de şehrin tam göbeğinde ama bir o kadar da şehirden uzak olan camii nin kapısında oturup yağmurlu bir günde şehri izlemek. Bu ikisi huzurlu ve bol anılı etkinlikler.

Yazdıkça gereksiz kalabalıktan uzaklaşıp kalman gerekenlerle kalıyorsun, gerçekten düşünmen gerekenleri düşünüyorsun, yapman gerekenleri görmeni sağlıyor. Bunu unuttuğunda nasıl yaşadığını fark etmeden tükeniyor vaktin, günlerin, hayatın...

Küçükken kitap okuma alışkanlığımı tarih kitaplarıyla kazandığım için tarih zaten aşırı ilgimi çeken bir alandı. Sonrasında Sunay Akın okuyarak - bir tatil zamanında otelin lobisinde bulduğum "Ay Hırsızı" kitabını başladığım gibi bitirmem ve sonrasında orada bulunan tüm kitaplarını okumamla sunay akın aşkım başlamıştı - tarihe Sunay Akın'ın en sevdiğim özelliği olan o kadar bilgiyi birbirine bağlanan ipler gibi birbirine bağlayıp sizi kendi dünyanızın camından kaçmanıza yardımcı olması daha da artırmıştı ilgimi. Tabi bir yandan izlenen onlarca film, belgesel ve diziler de coğrafyaya, jeolojiye ilgimi arttırdı.

Say say bitmez benim için ilginç olan, bir şekilde bilimin içinde olan her şey ilgi alanıma girebiliyor.

Sonuç olarak bunların bir ortak noktaya varması gerekiyor. Öğretmen lisesi mezunuyum, hatta son mezunlarındanım diyebilirim, böyle bir kültürün bitmesini istemezdim çünkü insana kattıkları cidden yadsınamaz. Lisede dersleri pek dinlemesem de öğretmenlik derslerinin felsefesi ilgimi çekerdi, eğitim ve öğretim vereceğiniz insanlara nasıl yaklaşırsınız, öğretmenlik nedir, nasıl yapılır nasıl yapılmaz ve nicesi....

Bu iki insanı izledikçe, kendi hocalarımı gördükçe ve muhabbetlerine ortak oldukça, akademiye olan ilgim gittikçe artıyor. İnsan yetiştirmek çok zor, çok zahmetli ve vebali büyük olan bir şey fakat harika değil mi? Büyümelerini, gelişmelerini ve öğrenmelerini izliyorsun gün gün... Yıllar geçiyor harika insanlar olduktan sonra tek yapman gereken sırtını geriye yaslayıp gülümseyerek onları izlemek.

Son zamanlarda hayatımın büyük kısmı otobüslerde ve otobüs terminallerinde geçiyor. Özellikle terminaller ve tren istasyonları oturup düşünmek için mükemmel mekanlar. Genelde gideceğim yeri, geride bıraktıklarımı düşünür ya da uyurdum, bu sefer farklı oldu. Yurdum terminale beş dakika mesafede olduğu için yürüyüş yaparken uğradım. 

Oturdum. Gideceklerim ya da bırakacaklarım yoktu bu sefer. Taşıdığım ya da bıraktığım bir yüküm yoktu. Sessizce gelip gidenleri ve gün batımını izledim. Çok şey düşündüm, aynı zamanda hiçbir şeyi, bu ikisini aynı anda yapabileceğiniz nadir yerlerdendir otobüs terminalleri. Sakin olanları bulmak da zor oluyor tabi.