kırık bir heves

Yalan söyleyen, yalan söylediği ortaya çıkan insanın toplumda tamamen itibarsız bir alana sürgün edilmesi; bir insanın vaat ettiği halde sözünden döndüğü tespit edilmişse onun artık hiçbir güveni hak etmediğinin vurgulanması, bunun alenen ortaya konulması ve emanete hıyanet edeceği ihtimali olan insanların teşhis edilmesi. Bunları yapmaya girişemediğimiz zaman, bunları yapmak bize zor geldiği zaman yavaş yavaş münafıklığın da bize bulaştığını kabul etmemiz lazım. Yani yalan söyleyen insanların hoşgörüden yararlandığı ve sözünden dönen insanların geçerli alanlarda yer tuttukları ve ihanet edeceğini bile bile kendilerine bir şeyler emanet edilen insanların imtiyazlı durumda olmaları bizim imanımıza bir tasalluttur. Biz imanımızı ancak bu gibi insanlarla bağımızı kopararak, artık bağımız kalmadığını belli ederek koruyabiliriz.

…herkes islamı bildiği vehmindedir, fakat herkesin en az bildiği şey de odur. Günümüzün yaygın Müslüman tipi, eskiden öğrendiği bazı yanlışlıkları terk etmeden, o yanlışlar üzerine bina kurmak isteyen öğrencilere benziyor; sonraki bilgiler ne kadar doğru olursa olsun, bu bilgiler yanlış bir temel üzerinde yükseltilmek istendiğinden neticede muhkem bir yapı ortaya çıkartılması imkansız bulunuyor. O bakımdan yapmamız gereken şey, günümüz meseleleri ve onların çözüm tarzları hakkında kafamıza sokulmuş bilgileri bir tarafa bırakarak her şeye yeniden başlamak olmalıdır…İslam batının zihin kalıplarına göre anlaşılamaz. Çağımız Müslümanlarına, İslam’a Müslümanca bakış yerine bir müsteşrikin profan bakışı yerleşmektedir. Batı anlayışının zihinlere bulaştırdığı bakışla İslam’ı anlayamayız. İslam’ı bugün öyle kavramak zorundayız ki, kendimizi şimdiye kadar İslam hakkında hiçbir şey bilmiyormuşuz gibi farzederek yola koyulmalıyız. İlk Müslümanlar nasıl Müslüman olmuşlarsa, onların yolunu izleyerek ve önyargılarımızı, cehalet döneminden kalma zihni ve ameli alışkanlıklarımızı terk ederek başlangıç noktasında durmayı deneyebilmeliyiz.

Yataklı vagonda yolculuk şüphesiz çok rahat bir şey. Fakat insanı garip bir surette etrafından ayırıyor; adeta eski manasında yolculuğu öldürüyor. Bir mermi gibi sağa sola temas etmek fırsatını bulmadan, gideceğiniz yere sadece yanınızda götürdüğünüz şeylerle varıyorsunuz. Fakat istasyondan üzülerek veya sevinerek biniyorsunuz, bir başkasında esneyerek iniyorsunuz. İkisinin arasına, kitaplarınızın, her günkü endişelerinizin içinden, ancak şöyle bir göz atılabilen bir iki manzara girebiliyor. Asıl yolculuğu galiba üçüncü mevki vagonlarda aramak lazım. Gerçek hayatı halk arasında aramak lazım geldiği gibi… Çünkü  orada insanlarla en geniş manasında temas var.

   Her istasyonda inen, binen, gidip gelen, ağlayan, sızlayan halkın arasında insan eski yolculuğun manasını yapan hana, kervana yaklaşmış oluyor. Hanlar, kervansaraylar… İşte eski yolculukların sihrini yapan şeyler… Bir kervan katılmak, bir handa gecelemek… Bir gece için tanışmak, ertesi sabah ayrılmak, hayatına bir şey katmak şartıyla görmek… Binbirgece’den Gil Blas’a kadar, eski hikayeler bu cins tesadüflerle doludur. Onlar yolculuğu zengin bir tecrübe haline getirirdi.

Mohsen Namjoo - Yar Mara

“benim sevgilim bana mağara kesilen, ciğerimi yiyen aşk olan, 

sevgili de sensin, mağara da sen. a efendiler efendisi, beni gör-gözet.

nuh da sensin, ruh da sen. açılan da sensin, açan da sen. 

bana sırlar kapısında yarılıp açılan gönül de sensin, sen.

nur da sensin, düğün-dernek de sen, yardım görüp üst olan devlet de sensin