Hinukay ko ang Nakalimutang Pag-ibig
Hukay, kamay, kamay na naghuhukay
Tila bawat dumi na sumisiksik sa aking mga kamay
Ay hindi alintana sa puso kong nalulumbay
Na bawat patakng luha’y mistulang tumutulong sa aking paghuhukay
Habang dumi’y kumakapal sa aking mga kamay
At bawat patong ng lupang aking hinuhukay
Unti-unting naliliwanagan sa mga ala-alang nakalimutan
At bawat patong ng lupa’y may nakabaong bagay mula sa aking nakaraan
Noong una’y, nakahukay ako
Ng panyong may bakas ng mga luha ko
Na marahil tanda ng paglisan mo
At resulta ng pagbaksak ko
Isang dangkal lang ang lalim
Nakakuha ako ng mga patalim
Na siyang sumugat at nagpaiyak
Sa hindi kalayuan, nakatagpo ako
Ng isang papel na sulat ay malabo
Marahil noo’y malinaw ito
At sa paglipas ng panaho’y nabura’t nabaon dito
Sa paghuhukay kung inabot ng dalawang araw
Nakakita ako ng dalawang gintong taong nakatanglaw
Tila pagmamahal ang namayani at walang pighati
Sa huling bahagi ng paghuhukay
Nakita ko doon nakahimlay
Kung saan nabuo at nagkaroon ng buhay
Na hindi ko ‘man lang inalam
Na nabuhay ako, lumaki’t nagkaisip
Nang wala siya sa tabi ko sa aking pag-idlip
Sa tahanang minsang naging buhay
Nalaman ko ang aking kasaysayan
Na naging masaya ako ng hindi siya nasisilayan
Marahil dala ng pagkakahanap na noong nagkalayo
At hindi na muling sa limot ibabaon
At sa puso’t isip ibinaon
Hindi na muli kalilimutan
Ng kung ano at paano ako ngayon
Dahil babaunin ito maging sa sarili ko ‘man ang ibaon