Khun Cherie

ความจริงก็คือ เราไม่ทราบว่าใครเป็นผู้คิดค้นแซนด์วิช แต่แซนด์วิชมีมาแล้วเป็นเวลาหลายพันปีในรูปแบบต่าง ๆ หนึ่งในผู้รับประทานแซนด์วิชที่เป็นที่รู้จักที่เก่าแก่ที่สุด คือ ผู้เฒ่าฮิลเลล แรบไบและนักวิชาการ ผู้เกิดในกรุงบาบิโลน และอาศัยอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มในช่วงศตวรรษแรกก่อนคริสตกาล ในตำราของชาวยิว ฮากาดาห์ ถูกใช้อ่านเพื่อปลุกระดมในคืนแรกของเทศกาลปัสกาประจำปี ได้เล่าถึงผู้เฒ่าฮิลเลลทำแซนด์วิชโดยใช้เนื้อแกะปัสกา สมุนไพรรสขม และขนมปังไร้เชื้อ หรือ มัตโซห์ ตามประเพณีของชาวยิวนั้น ระหว่างงานเลี้ยงอาหารค่ำของเทศกาลปัสกา ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยงจะรำลึกถึงเรื่องนี้ด้วยการทำแซนด์วิชมัตโซห์ของพวกเขาเอง

ขนมปังแผ่นมีประวัติศาสตร์อันยาวนานในแถบเมดิเตอร์เรเนียนและตะวันออกกลาง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง “การม้วนขนมปังที่มีไส้เป็นแนวคิดที่เก่าแก่มากในวัฒนธรรมตุรกี” แมรี อิซิน ผู้เขียนหนังสือเรื่องจักรวรรดิแห่งความอุดมสมบูรณ์: ประวัติศาสตร์ของอาหารออตโตมัน ได้กล่าวว่า ในช่วงกลางศตวรรษที่ 17 เอิร์ลที่ 4 แห่งแซนด์วิช ได้เดินทางไปยังตุรกีและภูมิภาคอื่น ๆ ในจักรวรรดิออตโตมัน ซึ่งอาจจะอธิบายได้ว่าเหตุใดเอิร์ลจึงได้แนวคิดในการบอกให้บริกรในคลับหรือร้านอาหารทำแซนด์วิชให้เขาในลอนดอน

เอิร์ลแห่งแซนด์วิชได้คิดค้นอาหารว่างที่ต่อมามันถูกเรียกตามชื่อของเขา

ไม่ชัดเจนว่าเหตุใดชื่อของขุนนางชาวอังกฤษ จอห์น มอนตากิว หรือ เอิร์ลที่ 4 แห่งแซนด์วิช ถึงกลายเป็นที่มาของชื่ออาหารที่เราเรียกว่าแซนด์วิช

การใช้คำว่า "แซนด์วิช" เป็นครั้งแรกเท่าที่รู้กันนั้น มาจากบันทึกของเอ็ดเวิร์ด กิบบอน นักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ เมื่อวันที่ 24 พฤศจิกายน ค.ศ. 1762 เขาเขียนถึงการเจอพวกผู้ชายกิน "เนื้อเย็นชืดหรือแซนด์วิช" แต่ไม่มีการกล่าวถึงเอิร์ลผู้มีชื่อเรียกเดียวกันนี้

ในช่วงต้นทศวรรษ 1770 ปิแอร์-ฌอง โกรสลีย์ นักเขียนท่องเที่ยวชาวฝรั่งเศสได้ตีพิมพ์หนังสือแนวเสียดสีและซุบซิบชื่อว่า การเดินทางไปยังลอนดอน หรือการสังเกตการณ์ใหม่ ๆ เกี่ยวกับอังกฤษและประชาราษฎร์ ในหนังสือดังกล่าว โกรสลีย์ได้บรรยายฉากหนึ่งที่โต๊ะพนัน

คำว่า "แซนด์วิช" ไม่ปรากฏในหนังสือของโกรสลีย์ แต่หลายคนคาดเดาว่าฉากในหนังสือนั้น (ซึ่งเขาอาจแต่งขึ้นมาเอง) หมายถึงเอิร์ลที่ 4 แห่งแซนด์วิช อย่างไรก็ตาม แม้ว่าคำว่า แซนด์วิช อาจไม่ได้ถูกตั้งอย่างเป็นทางการแต่แรก แต่เมื่อมีคนอย่างกิบบอนใช้มัน คำว่า แซนด์วิช ก็เริ่มเป็นที่รู้จักและได้รับความนิยมในที่สุด

อย่างน้อยตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 19 คำว่า แซนด์วิช ก็แพร่หลายมากจนผู้ที่ใช้ภาษาอังกฤษเริ่มใช้มันเป็นคำกริยา เพื่ออธิบายการวางบางสิ่งไว้ระหว่างสิ่งของสองสิ่ง ราวกับว่ากำลังทำแซนด์วิช

แซนด์วิชกลายเป็นที่นิยมในอเมริกา

หลังจากที่ผู้ใช้ภาษาอังกฤษรับเอาคำว่า “แซนด์วิช” มาใช้ พวกเขาก็เริ่มคิดคำและวลีใหม่ ๆ ขึ้นมา เพื่ออธิบายแซนด์วิชชนิดต่าง ๆ ตั้งแต่แซนด์วิชเนื้อนุ่มไปจนถึงคลับแซนด์วิชหลายชั้น

สูตรทำแซนด์วิชเนยถั่วและเยลลี่สูตรแรกที่เป็นที่รู้จักปรากฏขึ้นในปี ค.ศ. 1901 ในนิตยสารวิทยาศาสตร์การทำอาหารและเศรษฐศาสตร์ในครัวเรือนของโรงเรียนสอนทำอาหารบอสตัน ในช่วงทศวรรษปี 1920 บริษัทต่าง ๆ ในสหรัฐอเมริกาเริ่มผลิตเนยถั่วจำนวนมากและตั้งเป้าให้เด็ก ๆ เป็นผู้บริโภคกลุ่มใหม่ ทำให้แซนด์วิชเนยถั่วและเยลลี่กลายเป็นอาหารกลางวันสามัญในโรงเรียน

Po’ Boy (โพบอย) กร่อนคำมาจาก Pour boy (พัวร์บอย) ที่แปลว่า เด็กผู้ยากจน แซนด์วิชโพ'บอยเป็นแซนด์วิชอีกหนึ่งชนิดที่ได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 แม้ว่าต้นกำเนิดของมันจะมีการถกเถียงกันบ้าง แต่แซนด์วิชยอดนิยมจากหลุยเซียน่าชนิดนี้จะใช้ขนมปังฝรั่งเศสและมีไส้ที่อัดแน่นไปด้วยอาหารทะเลทอดเป็นส่วนใหญ่

เบนนี และ โคลวิส มาร์ติน ผู้เปิดร้านอาหารในนิวออร์ลีนส์ในช่วงต้นปี 1920 ได้อ้างว่าเป็นผู้คิดค้นแซนด์วิชโพ'บอยในช่วงการนัดหยุดงานของคนขับรถรางในปี 1929 ซึ่งพวกเขากล่าวว่าพวกเขาแจกแซนด์วิชฟรีให้กับ “เด็กยากจน” ที่ออกมานัดหยุดงาน แต่ก็มีบันทึกเกี่ยวกับแซนด์วิชคล้าย ๆ กันตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 19 และชื่อโพ'บอยอาจจะเกิดขึ้นก่อนการนัดหยุดงานในปี 1929

ปลายศตวรรษที่ 20 เมื่อร้านอาหารแฟรนไชส์เริ่มขยายตัว ความขัดแย้งระหว่างร้านก็เริ่มขึ้น ในปี ค.ศ. 1964 ร้านอาหาร บลิมปี้ สาขาแรก ได้เปิดทำการในเมืองโฮโบเกน รัฐนิวเจอร์ซี ในปีถัดมา ร้านซูเปอร์ซับมารีนของพีท ซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น ซับเวย์ ได้เปิดทำการในเมืองบริดจ์พอร์ต รัฐคอนเนตทิคัต

ทั้งสองร้านขายแซนด์วิชแบบซับมารีน ซึ่งเป็นแซนด์วิชประเภทหนึ่งที่มีชื่อเรียกต่างกันตามภูมิภาค (เช่น ซับ, โฮลกี, กรินเดอร์, ฮีโร่ ฯลฯ) และมันก็มีประวัติที่ยังคงถกเถียงกัน ในอีกไม่กี่ทศวรรษถัดมา ร้านทั้งสองต่างพยายามครองตลาดแซนด์วิชซับมารีนท่ามกลางจำนวนร้านแซนด์วิชที่คล้ายกันมากขึ้นเรื่อย ๆ