Nero

Tarih, takvim bahane. Neyi beklediğini unutacak kadar beklediğin ve sonunda bekleyecek bir şeyin olmadığını farkettiğin gece, en uzun gece.

Kimse ben sana ağır şeyler yaşattığım için bu kadar kırgın ve öfkelisin demiyor, herkes ne olursa olsun o kadar ağır konuşmaman gerekirdi diyor.

Bazı insanlar size sadık değildir. Size olan ihtiyaçlarına sadıktırlar. İhtiyaçları değiştiğinde, sadakatleri de değişir.

Hayatta büyük bir derde denk gelmek, büyük bir hastalıkla mücadele etmek, zor bir süreçten geçmek imtihandır. Bu imtihanın kişiye katacağı binlerce güzellik, hayr, şifa ve derin anlamlar da vardır. Zaten dert için gelinen geçici boyut Dünya'da derde direnmek değil “onun neden geldiğini” anlamaktır.

Ne zaman başladı bilmiyorum veya ne yüzünden başladı hiç bilmiyorum. İpler ilk ne zaman elimden kaydı da bu kadar dibe battım tekrardan hiçbir fikrim yok. Küçücüktüm ben çok güzel gülerdim çok da saftı kalbim. Kötülük ne zaman karıştı kanıma, bilmiyorum. İpler, ellerimden kaydı ve ben tutmak için kilometrelerce koştum. Sonunun uçsuz bucaksız uçuruma açıldığını bilmiyordum. Karanlıktı her yer, gözlerimin muhtaç olduğu tek bir ışık hüzmesi bile yoktu. Düştüm, en derinine ulaşmak için düştüm. Ne bir dibi vardı ne de bir başlangıcı. Günler sürdü, aylar sürdü, ama bu yol hiç son bulmadı. Küçücüktüm ben, gözlerimin içi parlardı. Gözümdeki ışık ilk ne zaman söndü bilmiyorum. Sonrasında hep aradım. Kim söndürmüştü? Neden yapmıştı bunu? Asıl sormam gereken soruların bunlar olmadığını kimse söylemedi bana. İş işten geçtiğinde anladım. İş işten çok geçmişti. Küçücüktüm ben, babamın küçük kızıydım. Omuzlarına alır beni gökyüzüne uçururdu. Ne zaman canım yansa onun kolları altına sığınırdım. Ne oldu da şimdi o bile beni koruyamaz oldu. Ruhum tertemizdi. Acı nedir? Ruh acı nasıl çeker bilmezdim. Öğrettiler, en acı şekilde öğrendim. Şimdi ruhumdaki acıyı tüm benliğimde hissediyorum. Saatler akıp gidiyor ama ruhumdaki acıdan gram eksilmiyor. Aldığım her nefeste benliğimden bir şey daha kaybediyorum. Ve başladığım noktaya tekrar tekrar dönüyorum. Küçücüktüm ben, kaç günah işledim, kaç günahın bedelini canımla ödüyorum bilmiyorum. Hayat bir oyundu ve ben bu oyunu oynamayı hiç beceremedim.

Hüzün benim arkadaşımdır. (s.a.v)

Ne olursa olsun yollarımı sana getiren bağ, çok büyük kavgalar etsek bile o ipi kesmek yerine sıkı sıkıya düğüm attığımız o bağdan bahsediyorum.