Kefatrinite

Chciałbym normalnie żyć,

Chciałbym w nastroju być,

Chciałbym do ludzi wyjść,

Daj mi żyć, przestać śnić

Tyle mam marzeń, nie myślę o tronie

Chciałbym być znany na uniwersytetach w Padwie i Lyonie

Chciałbym przemierzać nad chmurami wysoko,

Położyć swą rękę, gdzie człowiek nie chodzi stopą

Chciałbym zobaczyć się wreszcie z kolegami,

Oglądać krajobraz z nadmorskimi falami,

Chciałbym widzieć to, czego nie widzą inni,

Chciałbym poczuć, że ludzie są silni

Chciałbym wypić herbatę w kawiarni,

Chciałbym myślami się przenieść do Narni,

Chciałbym zjeść obiad w przytulnej knajpie,

Chciałbym być tam, gdzie mnie nikt nie znajdzie

Chciałbym móc się uczyć w spokoju ducha,

Chciałbym mieć świadomość, że mnie ktoś wysłucha,

Chciałbym mieć przestrzeń, by móc zebrać myśli,

Chciałbym mieć wpływ na to, co mi się przyśni

Chciałbym nieraz od ludzi odejść w daleki cień,

Chciałbym się cieszyć tym, co przyniesie mi dzień,

Chciałbym być zależny tylko od samego siebie,

Chciałbym być wsparty w najmniejszej potrzebie

Chciałbym by ludzie tylko ludźmi byli,

By od zwierzęcych zachowań stronili,

By wokół nas byli ludzie mili,

By z żadnego z nas już nie szydzili

Chciałbym wreszcie wrócić do szkoły,

Dosiąść te niesamowite wiedzy stoły

Zobaczyć te przepełnione trudem ściany,

Chciałbym poczuć, że stanę się znany

Chciałbym normalnie żyć,

Chciałbym z pokoju wyjść,

Chciałbym w spokoju żyć,

Daj mi żyć, daj mi być

Chciałbym normalnie żyć,

Chciałbym w nastroju być,

Chciałbym do ludzi wyjść,

Nikt nie dmuchał w moje żagle,

Scenariusze mi wróżyli marne

Dzisiaj życie mam ciekawe,

Zdaję sobie w końcu z tego sprawę

Raz na tratwie płynąłem z kolegą,

Coś do mnie gadał, dziś słyszę echo

Olewałem, co wtedy mówił…

Dziś przeżywam to po raz drugi

Wyżalił mi się z życia całego,

Ja wywalone miałem na niego

Myślałem, że wtedy żartował…

Jak ci nie pasuje to popraw,

Nie wiem ile to potrwa,

Ale już jesteś skończony.

Już dawno nie dbam o to,

Czy deszczówka czy błoto,

Po prostu ważne, że piję.

Byłem szczęśliwy gdy śniłem,

Dzień nie daje mi szczęścia,

Z dnia na dzień nowa tragedia.

W telewizji jest komedia,

Te polityków twarze,

Chcą zabrać nam to, co nasze.

Pytasz się co czuję?

Powiem krótko, beznadzieja.

Dawałem z siebie wszystko...

Więc teraz nic nie mam.

Tyle smutku i cierpienia,

Przyjaciół już nie mam,

Umiera już nadzieja.

Jeszcze planów mam torbę,

Lecz je sprzedam za drobne,

Bo są mało istotne...

I problemów mam bagaż,

Bo mi mało pomagasz,

Ciągle tylko wymagasz,

Lecz to nie jest twój problem.

Chciałem wszystko co dobre,

Starałem jak mogłem,

Lecz i tak nic nie wyszło.

Nie patrzę już w przyszłość,

Liczy się to co tu i teraz.

Jak się rozsypiesz - pozbierasz,

Rozpłaczesz - wyciszysz,

Gorycz spłynie do gardła...

Lecz to nie ma sensu,

Miałem robić cuda, przenosić wielkie góry,

Teraz nic nie robię, patrzę tylko w chmury.

W życiu jest za trudno, ciężko jest być prostym,

Gdy mam pustkę w sercu, to wtedy wstawiam tosty.

Z roku na rok jest lepiej, z dnia na dzień jest gorzej,

Jak mam doła to siedzę, a jak wenę mam to tworzę.

Czasem fajnie marzyć przy swym odbiciu w suchej wodzie,

Choć przez chwilę się nie czuję jakbym był na ciepłym lodzie.

Się pogubiłem w życiu, przecież każdy może zbłądzić,

Lecz to nie ma znaczyć, żebyś mnie odtrącił.

Teraz miły wietrze, w moje małe żagle dmuchaj,

A Ty, drogi Boże, moich próśb wysłuchaj.

Wielu rzucało kłody pod moje młode nogi,

Ja ich unikałem i przebyłem kawał drogi.

Wiem jak to jest, gdy ktoś na ciebie jadem pluje,

Spójrz, ja jestem szczęśliwy, już się tym nie przejmuję.

Mam tę świadomość, że zawiodłem bardzo wielu,

Mimo przeciwności, wiernie zmierzam do swego celu.

Bo jak ktoś ci utrudnia życie, to zapamiętaj sobie jedno,

To co mam teraz, zawdzięczam sobie.

Chciałbym coś więcej niż ciemność cienia,

To, że z nim jestem, niczego nie zmienia.

Wkoło wielu ludzi, wiele osób,

Każdy na życie ma swój sposób.

Lecz nie każdy życie ma,

Los nie każdemu szansę da.

Stres jak stres, przeżywa go każdy,

Gdy mnie dopada, to patrzę w gwiazdy.

Tam same nieznane, nic niezbadane,

Tam być nigdy nie będzie nam dane.

Patrzę przed siebie, szukam spokoju,

Dostrzegam też ludzi swojego pokroju.

Widzę też lepszych, o wiele ode mnie,

Może na chwilę mój umysł odetchnie.

Na co dzień jest tyle zagadek na świecie,

Co za granicą Wszechświata - nie wiecie.

Wiemy wciąż mało, ciągle za mało,

Piszę to po to, by po mnie zostało.

Piszę w ciemności i piszę też w słońcu,

Zakreślam początek i myślę o końcu.

Piszę o wszystkim co się nawinie,

Bo tylko to, daje mi siłę.

Nie wiem czy rozumiesz, sens tego wiersza,

Mimo to dalej będę nakreślał.

Wiersze to sztuka, wiersze to życie,

Wiersze to pasja, szansa na bycie.

Wiersze mi dają tę chwilę wytchnienia,

Na te kilkaset sekund ten świat się odmienia.

Na koniec wraca, wciąż taki samy,

Nie wydziwiajmy, bo tylko go mamy.

Tylko ten jeden, ciągle bez zmiany,

Tylko ten jeden, człowiekowi oddany.

Ten jeden, gdzie żyje w bród ludzi,

Ciągle ten sam, więc czasem się nudzi.

Czasem niejeden ma zwyczajnie go dość,

Bo życie potrafi porządnie dać w kość.

Często są smutki, często są rany,

Bo zamiast dłoń podać, wciąż ją chowamy.

Często odpływam, żywię nadzieję,

Że gdy o tym piszę, to wcale tak nie jest.

Ludzi jest sporo, fałszywych są tłumy,

nie mogę przez natłok myśli,

Znów się zastanawiam co dziś mi się przyśni.

Zdarza się, że marzę też podczas dnia..

Bo marzenia to jedyne czego nie możesz mi zabrać!

Patrzę się na ludzi, co stoją wokół mnie,

Wtedy widzę jak bardzo od nich różnię się.

Takie myśli atakują mnie przez cały dzień...

Nie, nie, nie, ja nie zmienię się.

Większość ludzi z sobą nie rozmawia,

Nie będę ich pouczać, to nie moja sprawa.

Telefon dla człowieka staje się zbyt bliski,

Tak, że człowiek po czasie ignoruje wszystkich.

Podczas gdy ktoś cały dzień jest na komputerze,

Ja większość dnia spędzam na rowerze.

Podczas gdy ty się nudzisz w domu,

Ja w matematyce robię kolejny dowód!

Większość nie wie co chce robić w życiu,

Większość nie wie nic o swoim byciu.

Niektórzy poszli nie w tę stronę,

Oby znaleźli dobrą w porę.

Widzę ludzi, którzy trochę pobłądzili,

Ich nastrój mnie w ogóle nie dziwi.

Słyszę ludzi, którzy głośno z nich szydzą,

Przez takich ludzi oni nadziei nie widzą.

Ostatnie już wersy tego wiersza,

Inne wciąż będę nakreślał.

Choć życie pisze różne scenariusze,

  życie mi brakuje sił

Ogólnie no to całkiem piękny jest ten świat

Lecz byłby bardziej, gdyby w nim nie było moich wad

Czasem ciężko jest mi czekać na te lepsze dni

Chłodny ogień smutku w sercu mym nieustannie tli

Gdyby świat był lepszy to bym był niezmiernie rad

Lecz ciągle idę naprzód i wytyczam nowy szlak

Przyjaciół nie mam dużo, lecz zawsze oni przy mnie są

Nie opuszczą nawet wtedy, gdy nadejdzie ciemna noc

W mym trudnym szlaku dosyć często gubię się

Nieraz już widziałem co znajduje się na dnie

Byłem już tam parę razy, nie umiałem z niego wyjść

Nie wierzyłem, że jakaś pomoc może wtedy do mnie przyjść

Dziś nie jestem już tam dalej, dawno uwolniłem się

Widziałem wtedy jak zepchnąłeś na dół mnie

Upadałem bardzo wolno, połamałem cały się

W to, że będzie lepiej nie wierzyłem wtedy, nie

Dziś omijam ludzi, każdy krok rozważny jest

Bo na ziemi aż się roi od tych strasznych miejsc

Wczoraj chciałeś jeszcze żebym pomógł ci

  przez tydzień nie wracałem do wierszy?

Dlaczego każdego dnia budzę się z nadzieją, że ten będzie lepszy?

Dlaczego większość dni spędzam tak samotnie?

Dlaczego przy dobrych intencjach wszystko wychodzi odwrotnie?

Dlaczego mam marzenia, choć wiem, że się nie spełnią?

Dlaczego piszę to właśnie teraz na dworze przed pełnią?

Dlaczego nie wiem co się jutro ze mną stanie?

Dlaczego czasem tak ciężko jest mi wstawić pranie?

Dlaczego wierzę, że w zachowaniu innych, zobaczę zmiany?

Dlaczego robię to po to, abym kiedyś był znany?

Dlaczego niektórzy ludzie są tacy chciwi?

Dlaczego na tym świecie nie ma już nic, co mnie może zdziwić?

Dlaczego pytam Cię o takie rzeczy?

Dlaczego jest tyle prawd, których nikt nie zaprzeczy?

Dlaczego nie wiem co się ze mną stało?

Dlaczego jest wiele spraw, co się nie pozamykało?

Dlaczego znów przegrałem walkę z sobą?

Dlaczego znów niechętnie kiwam głową?

Dlaczego dziś jak wczoraj patrzę w niebo?

Dlaczego od wielu ludzi zalatuje zwykłą ściemą?

Dlaczego mam tak wiele pytań, pomóż Boże,

Nim sam dziwny scenariusz sobie stworzę

Dlaczego tyle pytań w mojej głowie siedzi?

kasyno,

Bo możesz wszystko przegrać

Życie

Jest jak bitwa,

Bo trzeba umieć je rozegrać

Życie

Jest jak pierwsze lody,

Bo cię przełamie

Życie

Jest jak politycy, 

Bo nie wiesz kto kłamie

Życie

Jest jak domino,

Bo wszystko się wali

Życie

Jest jak komornik,

Bo nic nie zostawi

Życie

Jest jak gra w karty,

Bo mamy nierówne szanse

Życie

Jest jak falsyfikat,

To, co Ty nazywasz próżnią, 

Dla mnie, jest czymś więcej

Gwiazdy, które się nie różnią, 

Rozgrzewają me zimne serce

Może i dla Ciebie to jest nudne, 

Ale dla mnie jest to frajda

Dla Ciebie to za trudne, 

No bo Ty żeś niedorajda

Gdy wpatruję się w gwiazdy, 

Czuję emocje niezastąpione

Na ich tle mam gorączkę, 

[Refren x2]

Właśnie nadszedł Twój czas

Płomień świecy Twej zgasł

Ktoś trumnę Twą zanosi pod Ołtarz,

A Ty to niestety oglądasz

Widzisz wszystko z góry, 

Wchodzą do Twej chaty

Pałaszują ją jak szczury, 

No bo żeś był bogaty

Jakiś chłopak ponury, 

Nagle zaczyna gadać:

"Może kupimy mu kwiaty? 

A zresztą, po co się składać”

Ty to wciąż oglądasz, 

Chcesz łzę uronić

Na człowieka nie wyglądasz, 

Diabeł Ci płakać zabronił

W sercu Twym zimno 

A wokół gorąco,

No bo żeś jest w Piekle

Chciałbyś stąd uciec? 

Trzeba było myśleć wcześniej

[Refren x3]

Właśnie nadszedł Twój czas

Płomień świecy Twej zgasł

Ktoś trumnę Twą zanosi pod Ołtarz,

A Ty to niestety oglądasz

[Bridge]

Teraz wiesz, jak się co do nich myliłeś

Teraz za późno, bo się zabiłeś

Przyleciał trzeci, a za nim drugi

Ja z nimi lecę, bo skrzydła zabrałem

Lecę nad miastem i widzę demony

W ogóle brak dobrej duszy

Słyszę głosy... z której to strony?

Mamy lato, a śnieg wciąż pruszy

Już się wzniosłem nad ponad chmury

Słyszę głosy niewyraźne

Chcesz rozmowy, zejdź z tej góry