kderdnyormabe

Yolun sonuna yolun başında gelmişim gibi bütün yollar kapalı ....

Bugün yarından farklı olacak mı , yoksa yarında kalmaya mahkum bir insan olarak mı kalacam . Kulağıma gelen sesler peki... Hep aynı rahatsızlıkta mi olacak? Kulağıma gelen tek bir ses tüm organlarımı harekete geçiriyor. Kalbim sıkışıyor beynim gözyaşlarıma sinyal gönderiyor . Gidememdir belki tek sıkıntım. Beni çürüten tarafa yakın olmamdır şanssızlığım . Bir ömür boyu sessizliğe gömen ailemdir belki imtihanım. Kendilerine benzememdir sorunum. Güçlü olmaya bu kadar hasretken , çevrendekilerden güç bulamayışım sebebtir düştüğüm yerden kalkamamamın... O zaman tüm bu sebeplerin karşılığıdır bu güçsüzlüğüm.

Derin bir düşünce girdabı en düşüncesiz varlıklar içerisinde...

Dipsiz bişey... Zamanın bu oyununa alışamadım ben. Büyük bir tempo içerisinde ve asla birileriyle ilerleyemiyorsun. Her yol alışında birileri terk ediyor seni. Tabi yavaş yavaş o masum içi kıpır kıpır olan kendini de kaybediyorsun. Sonra olmak istediğin senle şimdiki senle arana dağlar giriyor . Eriyip gidiyormuşsun gibi hissediyorsun. Kafanda boş melodiler içinde ruhsuz organlar... İçindekileri akıtmak istersin gözyaşlarınla, herşeye akan gözyaşların o anda akmamak için inat eder... Göğüsünün ortasındaki o yumru yol arkadaşlığı eder. Bir süre sonra senle bütünleşir o yumru... İçindeki bu karmaşayla beraber dış dünyaya da ayak uydurman gerekir tabi...

Düşünce yoksunu insanlara hep bir arada olmak ne zor bişey böyle. Bir süreden sonra gölgeleri bile ızdırap oluyor sana....

Aklımın bir oyunu bu bekleyişlerim. Umud veriyor durmadan bana . Olmayacak gelmeyecek, geçmeyecek bitmeyecek... Ne desem dinlemiyor. Zihnimin altındaki ruh ; ateş altındaki mum misali eriyor . durduramıyorum bu yok oluşumu....