Boşluk kalmayana kadar içini doldur. Boşluk affetmez, düşme.

Ben aslında, Ankara'yla bozuşuruz sanmıştım. Ama ilk kez senden sonra barıştım bu şehrin sokaklarıyla, husumetimiz bitti. Ne kadar yürürsem yürüyeyim beni sana getirmeyen bu yolları sevmekteyim çok zamandır.

Uçuruma baktım, o da bana baktı ama bununla kalmadı, ben düştüm, uçurumun karanlık bakışlarına.

Bazen, bütün şiirler, hoş kelamlar, kitaplar boş gibi. Gerçekliğin yanında.

Bu dünya acılarla, zulümle ve belirsizliklerle doluydu. Bu dünyada bir bedenin omzuna binebilecek yüklere, kaldırabileceği şeylere hayret ediyordu insan. Bu kadarı olmaz, nasıl dayanılır diyor fakat pekâlâ kaldırıyordunuz.

Eski beni ve onun sahip olduklarını özledim.

Sonbahar mı, kış mı, yaz da olabilir mi, hiç bilmiyorum. Bana kalırsa fırtına, bir tufan.

Hep düşündüm görebilir miyiz kırık bir aynadan

Ah gökler, ah bu yerler, ah bu bir türlü orta yolu bulamadığım şehir sığamadım hiçbirinize.

Her şeyi bildiğini sanan şu insan yok mu... Varlığın tüm sırrına ulaştığını sanan o ahmak insan. Daha gözünün önünü göremeden, daha yüreğinin mührünü kıramadan bildiğini sanan insan.