katantia

Come.

Let’s move.

Into the mountains with moose and bears

Ducks and geese and elk and deer

Squirrels and chipmunks and other creatures

Let’s move

Let’s change our clothes and wear sweaters

And shorts and hiking pants and belts

And kind of ugly shoes and bandanas

Birkenstocks and tank tops

Let’s move

And live near a stream, field, grass

Trees, lake, rocks, trails, and valleys

Let’s move and start fires in a fireplace at night

Let’s kiss underneath the canopy of trees

Let’s hold each other in a hammock under the stars

Let’s take walks in the forest in our backyard

And make hot cocoa with our friends

Let’s move into the mountains

With fresh air and friendly faces

With nature at our finger tips

Let’s do away with phones and instagram

And live in nature as we were meant to

Let’s grow our own food

And make our own music

Let’s do yoga in the yard and fall in love with life again

Come. Let’s move.

Let us love each other as we are meant to

Kisses out in the open and hugs and loving.

Come. Let’s move. Let’s love. Let’s live.

Ένιωθα κενό.

Και ήξερα ποιο κομμάτι μου έλειπε,

Σε βλέπω πρώτη φορά να χαμογελάς.

Να κλαις, και να κλαιω από χαρά.

Σε βλέπω να μεγαλώνεις.

Να αρχίζεις να περπατάς.

Να μιλάς.

Να παίζεις.

Να παίζουμε μαζί.

Να γκρινιάζεις.

Να μαθαίνεις.

Να μαθαίνεις για το λάθος, το σωστό.

Να μαθαίνεις να αγαπάς.

Να δίνεις.

Να σέβεσαι.

Να πηγαίνεις σχολείο.

Να τσακώνεσαι, να θυμώνεις.

Να ξεσπάς.

Να ερωτεύεσαι.

Να αναρωτιέσαι.

Κι ύστερα.

Να ενηλικιώνεσαι.

Να κανείς όνειρα.

Να εξιστορείς.

Να ταξιδεύεις.

Να θέλεις να ζήσεις.

Και ύστερα

Σιωπή.

Στα πήραν όλα.

Σαν να είναι η ζωή σου, ασήμαντη, μικρή.

Μικρή για όσους δεν ξέρουν.

Μικρή για όσους δεν νιώθουν.

Μικρή για όσους μετρούν.

Μετρούν τα πιο ασήμαντα και όχι τα σημαντικά.

Μετρούν μόνο το κέρδος.

Μετρούν τα πολλά, για να νιώσουν πλήρεις.

Μιας και είναι οι ίδιοι, τόσο λίγοι, τόσο φθηνοί.

Μετρούν τον πόνο με το μέτρο.

Βάζοντας όρια στα δικά μας αισθήματα και στη δική μας σιγή.

Και ξαφνικά να κλαίω.

Αλλά πλέον όχι από χαρά.

Μόνο από λύπη και θυμό.

Λύπη γιατί μου λείπεις ήδη.

Και θυμό γιατί σε πήραν μακριά.

Έφυγες χωρίς λόγο.

Χωρίς αιτία.

Χωρίς να φταις.

Χωρίς να ξέρεις.

Χωρίς να φαντάζεσαι.

Κι άφησες εμένα πίσω.

Να ζω εγώ για σένα.

Να ζω μέσα από εσένα.

Μια ζωή που φαντάζει ψεύτικη, μοιραία.

Να ζω χωρίς όνειρα.

Να ζω χωρίς σκοπό.

Γιατί δεν παίρνω πια ζωή, από σένα.

Δεν ξεχνώ ποτέ!