Kartal

yalancı kaşara aşıkmışız kaşarda eksik olmaz ekmekten

Gözlerde yalan söyler.

evde çıkan kavgadan kaçarken kendini dar balkonunda titreyen ellerinle sigara yakmaya çalışırken bulacaksın.

bir gün sarılmanın kesmediği bir noktaya gelirsek, seni canının en çok yandığı kısımdan öpeceğim.

bitiyor her şey günden güne. varlığımı bitiriyorum. elimde değil. iyileşeceğim derken daha da kötüleştiriyorum her şeyi. kimseye kırılamıyorum. gözlerim dolmuyor. içten gülemiyorum. insanları bir arada tutmaya çabalayamıyorum. bedenime dokunan her tele karşı tiksinti duyuyorum. kirli hissediyorum. kafamın içi o kadar kirli ki. ne yaparsam yapayım arınamayacakmış gibi. benim bir şey yapmama kalmadan çıkıyor herkes bir bir hayatımdan. örüyorsun dedikleri her bir duvar yeni bir eksilme olmaması için duruyor orada sanki. baş ağrıları çekilmez hâle geliyor. kalbiminkini saymıyorum bile. vücudum baştan ayağa uyuşuyor. titrediğimi hissedebiliyorum. attığım adımlarda yere yığılma korkusu yaşıyorum. gözlerimi daha fazla insana değdiriyorum. göz göze gelmekten sakınıyorum ama izlemekten vazgeçmiyorum. yorgun hissediyorum. içimde derin bir ağırlık var ve ben çok güçsüzüm. onlar gördüklerine travma derken ben yaşadıklarımı küçümsemeye devam ediyorum. her şeyin normal olduğunu aynadakine fısıldıyorum. değil işte. normal değil. beş yaş şımarıklığı olduğuna daha fazla ikna edemiyorum kendimi. garip geliyor tümü. tüm bu olanlar. her şeyin felakete evrilmesi kanatıyor. göz yaşım kanıyor. gülüşüm kanıyor. sinirden titreyen elim kanıyor. kısık çıkan sesim kanıyor. durduramıyorum.

"duvarlar örmüşsün kendine. herkesten kaçıyorsun, zarar vereceklerini düşünüyorsun. insanlardan korkuyorsun. ve bu korkunun sebebi sensin. kendi yaptıklarından korkuyorsun. onlar da sana senin yaptıklarını yapacak diye herkesten kaçıyorsun. ama en çok da kendinden kaçıyorsun."

bir gün beni kokladığım zaman kokum ilk defa farklı gelicek burnuna keskin kokacağım o burun deliklerinin içine giren kokum değil etrafımı kaplamış toprağım olucak:)

*:)*Yaşadığımı ve duygularımı yansıtmasamda aslında bi can kadar kırılgan buhar kadar kaybolan biriyim bazen hakkında duyduğum laflar şu oluyor; Acımasız,cimri,bencil,Sevgisiz,vsyr. aslında sadece dışarıya yansıtıcak kadar güçlü değilim herkesin dediği şu herseye ramen gene dimdiksin aslında değilim sorun bunu görmemeniz *:)*

Gözlerim eskisi gibi iyi görmüyor, ama seni çok iyi görüyorum. Kalbim eskisi gibi atmıyor, ama sana deliler gibi atıyor. Konu bensem savaşacak gücüm olmuyor, ama konu sensen yedi cihanı devirecek güce sahip oluyorum. Eskisi gibi hissetmiyorum, ama konu sensen iliklerime kadar hissediyorum. Sen benim minik bir katilimsin, sevdiğim kişi benim katilim ve çok iyi hissediyorum. Konu sen olduğun zaman yaptığım hiçbir şeyden pişman olmadım olmamda. Senin her ismini duyduğumda o gözler seni arıyor heryerde “nerdesin, nerdesin!!” çaresizce bakıyorum ettafa. Benim en güzel çaresizliğimde sendin . Benim herşeyim sensin daha ne yapabilirim, elimden ne gelir bilmiyorum ama ben hayattayken ger saniyem senin için olucak sevgilim. Neden bize bunu yapıyorsun bilmiyorum ama ben sadece senin icinim ve senin icin hep olucağım seni seviyorum dünde seni seviyordum, bu günde, yarına ömrüm yeterde yarında seni seviyor olucağım. Ömrüm boyunca seni seviyor olucağım. Bu kalbi bir daha başkasına açmamak için kitliyorum üstüne. İyiki varsın…

Dışardaki koskoca fırtınadan farkı kalmayan içim. Kafamda rüzgarın esintisiyle uçuşan düşüncelerim, esintiyle kapanan gözlerim, aklımda deli divane dolaşan bir sen varsın.

Rüyamdaymış gibi hissediyorum. Sonsuz bir rüyada gibi. Sanki uyansam tüm büyü bozulur da seni kaybederim gibi geliyor. Uyanmak istemiyorum.

Küçük bir çocuğun en sevdiği parkta en içten kahkahasında, yaşlı bir teyzenin severek ördüğü örgü çoraplarda, bir amcanın eşinin beklerken içtiği sigaranın son külünde buluyorum seni. Seni bir aşk şiirini okur gibi özenle ve duyguyla okuyorum. Tüm benliğimi sana adayıp küçük bir çocuk edasıyla elimden tutup en sevdiğim parka götürmeni bekliyorum.

Doğruyu söyle, unuttun mu her şeyi? Sildin mi hafızandan kalan izlerimi? Yolda görsen tanır mısın beni? Selam verir misin yoksa iki yabancı gibi mi geçeriz o caddeden? Karşı kaldırıma mı geçersin yoksa son kez alır mıyım özlediğim kokunu? Benden giderken ki umutsuzluğunla mı bakarsın gözlerime yoksa hiç umursamaz, gözlerime bakmaz mısın?

Bazen konuşmak hiç bir şeyi ifade edemiyor. Boş düşünceler, boş sözcükler ve boş insanlar. Bomboş kafaların ardındaki aptal düşünceler beni kahrediyor.