gelmiş geçmiş gitmiş

hayatımızı akışa bıraktığımızda her gün aynı olmaya başlamıyor mu? çevremde aynı simalar, aynı özensiz kurulan cümleler, asalak kelimeler.. aynı yemekler, aynı şeye üzülüp aynı şeylere kinlenmek … çok fazla ortak nokta beni körleştiriyor. bu kadar konforun içerisinde yalnızlaşıyorum, tek tipleşiyorum ve dahası yaralarım bile kanamıyor. hiçbir yerim acımıyor.  .hayret edebileceğim çok az şey kaldı. gözlerim uzun uzun dalıyor sadece .. fazlaca gülüyor fazlaca ağlayamıyorum. ağlayabilmek için organik olmayan duygular satın alıyorum başkalarının hikayelerinden . bazen bu konforun içerisinde Truman Show ‘da gibi hissediyorum kendimi. bir gün bir pencere açılacak ve ben bana sunulan tüm dayatmalardan çıkabileceğim. Platon’un mağara alegorisindeki gibi kendimi bi şeylerin kıyısında çok yakınında ama aynı zamanda fazlaca uzağında hissediyorum.

Mesafelerin hiç bir önemi yok..

Farsça kökenli "rast" kelimesi, "doğru" ve "hayırlı" demek. Bundan dolayıdır ki bazılarıyla "karşı"laşıyor, bazılarına ise "rast"laşıyormuşuz.

Ve biz sorarız, ne zaman bulutlansak

Karla örtülü bir zamana bakarak

Şimdi neden acı verir eski mutluluğumuz?

Ve bir gün bitecek bir dünyayı

Hangi korkuyla böyle çoğaltıp dururuz?

"acı insanları yakınlaştırırmış..