"Serin bir rüyanın hatrınadır , çektiğim dünya ağrısı..."

Bazen bu dünyaya sadece hadsizlere had bildirmek için geldiğimi düşünüyorum.

Bu sefer uzun uzun yazmaya gücüm dermanım yok. Canım yanıyor. Ve bu geçecek gibi değil.

Tahlil yaptırdım demir değerim 50+ olması gerekirken 3 çıktı yani bunun bi tık altı ölü olmammış zaten. Ve bu benim 3 aydır düzenli ilaç kullandığım halim. Malum bu değer yüzünden fazlasıyla yorgun bitkin yaşlı hissediyormuşum... Sebep depresyon da olmam değil , demir depolarımın boşluğuymuş... Neyse yine bardağın dolu tarafından bakıp en azından psikolojim bozuk değilmiş diyorum. B12 de kullandığım için B12 değerim de 2 katı çıktı. Sonra biliyorsunuz ki her şeyi neden bu kadar çok hatırlıyor bu bünye diye ağlanıp duruyorum burada. B12 yi kestim , demiri damar yoluyla alacağım takribi 4 aya toparlamam lazım, çünkü daha fazlasına gücüm ve kuvvetim yok. Her sabah bile bir avuç ilacı oğlum için içiyorum. Çünkü hem anne, hem baba olmak o kadar zor ki. Asla düşmemen, hasta dahi olmaman sonsuza kadar yaşayacakmışsın gibi devam etmen gerek. Ve bunlar 30larında olan biri için yazıldığı kadar basit değil. Biraz daha bahsedersem yine ağlarım yüksek ihtimal. Neyse o yüzden yine sabır ve dua ile yola devam...

Bir saate kadar uyumamış olursam bütün gece ağlayarak buraya post atacağım. Çünkü sosyal hayatımda kuyruğu hep dik tutmak ve güçlü görünmek zorunda kaldığım için, sadece belirli yer ve zamanlarda ağlayabiliyorum. Bu kutsal ramazan ayının yüzü suyu hürmetine uyuyabileyim lütfen ya.

Yaşlandığımda rahmetli ananem gibi hafızamla sınanmak istiyorum. Bu hafıza beni yaşatmıyor. Hayat beni geçmişte yaşadığım şeyleri yeniden hatırlamakla sınıyor. Kabuk tutan yarayı kanatıp duruyor. Çok zor. Herşeyi hatırlamak ve hala gülememek çok zor.

Üşüyorum ve bu kansızlıktan falan değil bu sefer ya. İnsanların duygusuz, ruhsuz davranışlarından ve dünya düzenine isyan etmeden her şeyi kabul edişlerinden dolayı üşüyorum.

Ben bir şeyi uzun uzun yazıp anlatıyorsam sinirlenmişimdir. Yoksa normalimde o kadar fazla açıklama yapan bir yapım yok. Anlatmadan anlaşılmak isterim. Diyelim ki hadi es keza anlaşılamadım. Hala bir şekilde anlatma derdindeysem ve uzun uzun da açıklama yaparak anlatıyorsam. Hala bir umut vardır.Ama basit bir şeyi anlatmaya, yazmaya bile tenezzül etmiyorsam. Allah rahmet eylemiş demektir.