karamela

sicak ama esintili bir yaz oglen uykusundan uyandiginda once yakinindaki kopegin basini biraz seven sonra da yattigi kolumu opup kucuk bir sesle iloveyou deyip esneyen ve uykuya hafif ve kisa da olsa geri donen bir kizim var. en deger verdigim basarim kendisi olabilir. bir tanem.

uc bucukta kalktim. bes bucukta yatacaktim, bunu da yazayim dedim. gece calismalari rocks, tesekkurler. surekli yazmak isteyip unuttuklarim: kizimin ilk full ingilizce cumlesi su oldu, i see a helicopter. kizim bana soyle dedi, ben buyudugumde sen olacak misin? temmuz 2026.

bugun nisan bilmemkac, 2026. babamin arabasini bekledigi yerde kendi arabami bekliyorum. kahvem o kadar cirkin ki yarisini ictim. mehmet abi su anda kapi iclerimi siliyor. hayata karsi sorularla doluyum ve kaybolmak boktan bir sey.

gectigimiz ay polonezkoyde gordugum korkmus kucuk tilki gorunumlu turuncu kopege yoldan geri donup mama verdigime dair dustugum not, yok olmus. benim hatam mi sistem hatasi mi bilmiyorum. umarim iyisindir guzeller guzelim demekten baska bir sey yapamiyorum.

bugun 14 Ocak 2026. biraz once kizimi okula biraktim. biz yururken baska bir adam cocugunu yari yola kadar getirdi, elini birakti. opusup vedalastilar. cocuk tek basina sinifina dogru yurudu. bizimki de dedi ki, bir muddet sonra, mama, ben de bes yasina geldigim zaman ben de tek basima yuruyecegim. elimi birakti, bak boyle dedi, boyle boyle boyle. ben de tabii ki yuruyeceksin hayatim dedim. ama o biraz daha buyuktu sanki, yedi sekiz sekiz yaslarinda filan vardi dedim. sonra tekrar elimi tuttu ve dedi ki, ama insan tek basina yuruyunce annesini babasini ozlemez mi. ayh. ben de ne diyeyim, dedim ki, ozler tabii ki hayatim. ama hayat boyle. bir yastan sonra her seyi tek basina yapmak zorunda kaliyor insan. tabii ki anne baban elinden geldigince senin yaninda olacak, ama zaten bir muddet sonra sen kendin isteyeceksin yalniz yurumeyi. o sirada biraz uzuldum tabii. ama belli etmedim. hava da soguktu yine cok. kizim sonra baska bir seyden bahsetti. elele sinifa dogru yurumeye devam ettik.

sifir ebeveynlik kitabi okuyan yegane ebeveynim galiba. #sorrynotsorry

“mesela sen de hayatin okulla isle baskalari icin para icin pul icin gecirilmeye cok kisa oldugunu dusunmuyor musun. sevgilinle az gorusebildigini, cocugunla ne kadar kisa zaman gecirebildigini, annene babana dostuna ailene ayiracak zamanindan hep gailelerin caldigini, yeterince icemedigini, yildizlari seyredemedigini, gec uyanamadigini, sevisemedigini, yeni yerler goremedigini, zamanin olmadigini istedigin gibi harcamak icin. baskalari icin ziyan ettigin o senelerin kucuk aralarinda bosluklarin izin verdigince sadece kendine ve sevdiklerine vakit ayirabildigini. hayat boyle olmamali, duzen boyle olmamali diye dusunmuyor musun mesela sen de bazen.” - dedim icimden. ferdi ozbegen caliyordu, ondan oldu herhalde.

kizimin bazi gunluk sunu da yazayim da unutmayayimlarini kacirip atliyorum, ama bu gece tam facetimei kapatirken teyzesine seni seviyorum demesini melis kacirinca, tekrar arayip seni cok seviyorum ben dee seni seviyorum ben deee diye bagrismalarini not almadan gecmek istemedim. 20 agustos 25, carsamba.

kizim pisik oldu. simdiye kadar iki kusur senedir meger hic pisik olmamis. uc dort gundur yasiyor oldugumuz travmatik anlari ve ettigim beddualari tariflemem mumkun degil. bu da buraya not olsun.

sol bacagim duz, sag da ona ucgen yapmis sekilde sirt ustu yatiyorum. sag ayak parmagimda bir kuyruk ya da pati var, soley o civarda uyuyor. yine sag yan belimdeki sicaklik kizcigim, ayagi midir nedir cunku sirtini bana donmus. sol belimde de boylu boyunca lavis var, onun da yuzu bana donuk herhalde cunku kolumda nefes alip verirken bir sicaklik oluyor. en cok ses cikaran kizcigim yalniz, burnu tikali ve henuz sumkurmeyi ogrenmedi. ben de bebek burun seysimi yanimda getirmeyi unutmusum. izmirdeyiz birkac gundur. evim guzel evim. annem de icerde bu gece yalniz uyudu her kiz benim yanimda diye, uzulmus ya da usumus mudur acep. gerci dizi agriyordu, rahat etmistir, iyi oldu. iste boyle de bir gece. 11 subat sali.

kucuk amcam bu aralar hasta. kizimin ona bay baaay derkenki havadan opucuk atmalari ise sahane. zaten amcami da guncel olarak mutlu eden yegane seylerden olabilir. sukur.

sevgilim terapiye ihtiyacim oldugunu ve gitmem durumunda prozaci dayayacaklarini soyleyip, detay vermedi - gece uykusunda yanlislikla olmemek icin zaar.

kizinin sabah yedide uyandiracagini bilmene ragmen, gece ikiye kadar uyu(ya)mamak.

very travmatik bir sabah oldu. tam suadiye beltura inme kavsaginda, su 40 trilyona satilan ve tabii ki bizim alamadigimiz kucuk apartmanin yaninda bir cip isiklarda durdu. anayola bakan bir kadin cikti icinden endiseli endiseli. aaay sari bir topakcik orada ortada, vizir vizir arabalarin altinda. cok zor ve yorucu, korku dolu bir yarim dakika filandi biz kadinla arabalara durmalari ya da en azindan yavaslamalari icin el kol sallarken gecen. sonuc, kedicik bize dogru kacti, ama cimlere gitmedi, duran cibin icine girdi. sonra anne, ben, arabadan cikan 8-10 yaslarinda uc cocuk, kizim ve soleyin merakli bakislari altinda araba altinda/icinde kedi aradik. bulduk da, ama cikaramadik. sonra daha iceri kacti, kadin da mecbur gitti. cocuklari okula biraktiktan sonra bir arabaciya gidecekti. ama biraz ici ferahladi bir defasinda suadiyeden nautilusa kadar gittikten sonra arabadan hop bir yavru kedi firladigini anlattigimda. allahim insallah size de oyle olmustur. hoscakallastik sonra ve ben hikayenin sonunu bilmiyorum cunku sevgili 34HDB515.

kizim bugun yurumeye basladi. 2 persembe once herkesten bagimsiz birkac adim attigini ilk defa gormustum, izmirde. hem cok mutlu hem cok huzunluyum, ve sanki bu her annenin basina gelmiyormuscasina biricikmis gibi bir hissiyatim var. gecen gun de sahilde, cok bok gibi bir animdayken kriz icinde, babama cok benzeyen birini gordum, bisikletle yanimdan gecip, gitti. cok benziyordu ama aynisiydi. gozler birbirine benzemez ve farkliliklari ilk fark ettiren yerdir diye herhalde; kocaman da gozlukleri vardi. bugun 24 nisan 2024.

hizli trenle ankaraya gidip geliyorum, bugun gerci ikinci defa. sogutlucesmede gordugum guzel utangac ceylan gozlu krem rengi kiz kopegi unutmadim. bu sabah da bostancida birkac tane gorup, usumuyorlar midir ya taslarin uzerinde diye kendi kendime uzuldum. genel anlamda hayatimdan memnuniyetim ve psikolojik halim alt sinirda. kirk yas bunalimi diye bir sey mi var acaba.