Her Şeyi Anlıyorum Ve Bu Beni Öldürecek.”

Sustuk. Başka bir yaşamda başka bir mutlu son. Biz bunu hak etmiştik. Hikayemiz orda bi yerde, hep benimle duracak. Dayanabilmemin tek yolu bu çünkü. İnsanın kokusu hep aynı mı kalırmış, şaşırdım. Sonra sana ait bir şey aldım yanıma, bi küçük 45lik plak.. Arda kardeşin masalları. Eve uğrarsan bi gün, o plağın nasıl kaybolduğunu asla bilemeyeceksin. Biliyor musun, sen o küçük plakla bende, evimdesin hala ve sen bunu bilmiyorsun. Ve gözlerimi kapattığımda kollarımda başka biri değil, sen varsın ve sen bunu bilmiyorsun.

Hergün hayatı ellerimde solumak

Eğer kanunun diğer tarafında yer alsaydım, en başarılı suçlu ben olurdum.

Birdenbire bir çocuk gibi, hıçkıra hıçkıra ağladım, kendimi tutamadım; sanki nöbet geçiriyor gibiydim. Ellerimi tuttu, onları öptü, beni göğsüne yasladı, konuştu, sakinleştirdi beni; derinden etkilenmişti; benimle ne konuştuğunu hatırlamıyorum, ama ben de ağladım, güldüm ve yine ağladım, kızardım, mutluluktan tek kelime bile söyleyemedim. Fakat, heyecanıma rağmen, Pokrovski’de yine de belli bir çekingenlik ve ürkeklik kaldığını fark ettim. Herhalde, benim heyecanıma, benim coşkuma, böyle birdenbire gelen ateşli, alevli arkadaşlığıma hayret ediyordu. Belki de sadece merak ediyordu önce; daha sonra kararsızlığı kayboldu ve benimle aynı sade, açık duyguyla kabul etti ona olan bağlılığımı, tatlı sözlerimi, ilgimi ve bütün bunlara aynı ilgiyle, aynı dostlukla ve ilgiyle, içten bir arkadaş, bir kardeş gibi yanıt verdi. Kalbim öyle ısınmış, öyle şenlenmişti ki!..