moreliüzgünblog

No 1

“Bugün içimi saran bir hüzün var. Yarın 10 Kasım! Yüreğimin köşesindeki acı, hiç dinmeyecek. Yas değil bu. Ben, bir 10 Kasım günü, asla yas tutmadım, tutmayacağım da. Kalbimde öldürmediğimin, unutmadığımın yasını tutmam ben. Sadece o sirenin sesi koyuyor be Paşa’m, anında gözümün dolması, senin yanımızda olmayışın koyuyor. Bedenin toprağın altında olsa ne yazar? O mavi gözlerin bilinçaltımı ele geçirmiş, sarı saçların yolumun ışığı! Bir Mustafa Kemal vardı; masmavi denizi andıran gözleri, güneşi kıskandıracak sarı saçları… Bir bakışı vardı, koskoca ülkeyi kurmanın yorgunluğunu taşıyan, ışıklar saçan gözleri vardı. Bir Mustafa Kemal vardı. Okuduğu kitapların asilliğini taşıyan bir duruşu, ahlakı, inkılapları vardı. Mustafa Kemal Paşa'ydı o, cepheden cepheye koşan. Mustafa Kemal ATATÜRK'ü o, koca devleti baştan yaratan. Kapattı masmavi gözlerini dokuzu beş geçe, birdaha açmamak üzere. O hep bize güvendi, TÜRK GENÇLİĞİNE! Kurduğu devlet emanetimiz. Bizden sonraki nesile hediyemiz. İstiklal Marşı'mız, Andımız… EY MAVİ GÖZLÜM, ALTIN SAÇLIM… TÜRK OLARAK DOĞDUM, TÜRK ÖLECEĞİM. SENİN ASKERİN OLARAK DOĞDUM, ÖYLE ÖLECEĞİM. BAŞ ÖĞRETMENİM, ULU ÖNDERİM! YATTIĞIN YERDE HUZURLU UYU. DİĞERLERİNE İNAT, BİZ HEP AYAKTAYIZ. NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE!”

Kırmadılar ki beni Ben onların kibirlerine tırmanıp Aşağı atladım