*

“ömrün, saçların kadar uzun ve güzel olsun” dedi giderken adam. ve kadın, o günden sonra bir daha hiç uzatmadı saçlarını

sana her gece yaşamı sevdirmeye çalışırken ölümü düşlerdim

iyi biri olma çabamın bedelini ödedim. insan kalan son yanımı da o masada bıraktım. ben iyi biriydim, iyiydim.

haklı haksız boşver de sen beni avutulmamış bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağlattın

seni sevmenin, merhameti var. seni severken annem saçlarımı okşuyor sanki.

yürümeye ikna edip yol ortasında öylece bıraktığınız herkesin gölgesi, başka yollarda önünüze düşecek. dünya biraz da bu yüzden yuvarlaktır

hiç değilse yaranı yaramla bir tutma jülide, sen dizlerin kanadı diye o yolu yürümedin. ben, göğsümü delen kurşunla o yolu bitirdim.

herhangi biri değilsin. yapma, canım yanar

tuğkan’ın dediği gibi ele layıkmış, iyi geceler :)

anahtarlar sende kalsın, ben kilidi değiştirdim. burası artık senin evin değil

senin kalbine gireni de tebrik ederim, ben kendimi bildim bileli kapısında yatıyorum

hiç unutmuyorum, sevgi görmek için gözlerine baktığımda kafanı çevirmiştin

seni affedersem bütün dünya yüzüme tükürür ama yine de bir defa dizlerinde uyuyabilmek isterdim

yaprak döken ağaçların altında kalmanı asla istemem ama herkese güzken sana gül uzatan birine haksızlık etmenin pişmanlığını yaşa isterim