Kannzyh

Słuchajcie, ja wiem, że to jest lektura uzupełniająca, ale ja jej w szkole nie przerabiałam. Zaczęłam ją czytać, bo jak pomagałyśmy w wakacje w bibliotece, to z @nyxaraasblog robiłyśmy tier listę lektur na moim telefonie. Jak jakiejś nie znałyśmy, to moja polonistka (która wtedy była też bibliotekarką) opowiadała nam o nich co nieco. Z jej opisu najbardziej spodobała mi się Antygona i właśnie Ten obcy.

Niestety, muszę się przyznać: poległam. Przeczytałam mniej więcej do połowy i po prostu nie dałam rady dalej.

Dlaczego przestałam czytać?

Na początku było super – przyjaciele, wyspa, wieś, taki wakacyjny klimat, który bardzo lubię.

Ostatnie, co wyraźnie pamiętam, to jacyś chłopcy rzucający kamieniami w psa (próbowałam czytać kawałek dalej, ale mój mózg już tego nie rejestrował).

Kiedy ten cały Zenek pokazał swoje prawdziwe oblicze, to totalnie przestał mi się podobać. Może jakby zaśpiewał Przez twe oczy zielone to bym zmieniła zdanie o nim.

Podsumowanie:

Może i ta książka jest klasyką, może i uczy o przyjaźni, ale ja się z Zenkiem nie polubiłam. Czasami tak jest, że opis nauczyciela brzmi świetnie, a sama książka po prostu "nie klika". Życie jest za krótkie, żeby męczyć się z historiami, które nas drażnią.

Moja ocena (za połowę): 3/10

Zacznę od tego, jak ta książka do mnie trafiła. W wakacje pomagałam w bibliotece @nyxaraasblog przyniosła kilka książek ze swojego domu. Oddała m.in. tę, bo dostała ją kiedyś na koniec roku szkolnego, a że na okładce są stopy, to stwierdziła, że jej nie chce. Mnie jednak ta książka zaintrygowała, bo Molly (główna bohaterka) jest – jakby to określić... trochę większa, niż ustawa przewiduje. Zupełnie jak ja.

Podobnie jak przy Chłopaku z lasu (zapraszam do poprzedniej recenzji), byłam w wieku zbliżonym do bohaterki, ale jednak trochę starsza. Mimo to z Molly utożsamiałam się znacznie bardziej.

Moje wrażenia:

Odwaga: Naprawdę podziwiam Molly. Chciałabym mieć w sobie tyle odwagi, ile ona miała w pewnych momentach.

Wątek miłosny: Kibicowałam jej przez całą książkę i w głębi serca bardzo chciałam, żeby była z tym kolegą, który ubierał się jak menel. To był naprawdę spoko ziomek!

Dorośli: Nie lubię dorosłych w tej książce. I nie chodzi o to, że są źle napisani – po prostu doskonale rozumiem, dlaczego Molly czuła się przy nich tak, a nie inaczej. Na jej miejscu czułabym dokładnie to samo, you know what I mean.

Podsumowanie:

To bardzo ważna książka o akceptacji siebie i o tym, że pasja (w tym przypadku pływanie) może dać niesamowitą siłę, nawet gdy wszyscy dookoła oceniają Twój wygląd. Jeśli masz gorszy dzień i czujesz się źle w swoim ciele, to jest lektura dla Ciebie.

Ocena: 8/10