... கலவை நான்!

---------

நெதர்லாந்தில் 16.03.2024 அன்று "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்ற தலைப்பில் சர்வதேச பெண்கள் தினத்தையொட்டி விழா ஒன்று நடந்தது. அதில் எனக்கும் ஒரு பேச்சை நிகழ்த்த சந்தர்ப்பம் தந்து அழைத்தார்கள். நானும் எனது நன்பர் தியானும் அங்கு சென்றோம். ஆனால் அவர்களுக்கு நேரம் போதாமையால் எனது ஒரு சில வார்த்தைகளை மட்டுமே அவர்களால் கேட்க வாய்ப்பு இருந்தது.

கீழே அந்த நிகழ்ச்சிக்காக தயாரிக்கப்பட்ட எனது உரை:

வணக்கம்,

நாங்கள் ஆண்கள், காற்சட்டை, சேட், கோட் சூட்  போட்டபடி இங்கு வந்துள்ளோம். ஆனால் பெண்கள் பாரம்பரிய கலாச்சார ஆடையில் சாறிகட்டி வந்துள்ளீர்கள், இளம் பெண்கள், சிறுமிகள் கூட கலாச்சார உடையே அணிந்துள்ளீர்கள். ஆக இந்த 'பண்பாடும் கலாச்சாரமும்' பெண்களுக்கு மட்டும்தானா ?  ஆண்களைப்போல பெண்களும் மாற்று உடையில் வந்தால் இங்கு 'யாருக்கு யாரால் என்ன பிரச்சினை உண்டாகும்?

நல்லது 

2009 இற்கு பிறகு பெண்தலைமத்துவம் என்ற சொல் தமிழ் மக்கள் மத்தியில் மிகவும் பரவலாக பேசப்படுகிறது. ஆனால் மனிதர்களின் இதுவரை அறியப்பட்ட காலத்தில் பெண்களே தலைமைத்துவம் வகித்துள்ளார்கள். இதை பல அறிஞர்களின் நூல்களின் மூலம் அறியமுடிகின்றது.

உதாரணமாக நான் 35, 40 வருடங்களுக்கு முன்பு படித்த "வோட்காவில் இருந்து கங்கை வரை" என்ற நூலில் ஆதிகாலத்தில் இருந்த பெண்தலமைத்துவம் பற்றிய குறிப்பு இன்னும்  எனது ஞாபகத்தில் இருக்கிறது.

 அதேபோல் பிரீட்ரிச் ஏன்கல்ஸ் (Friedrich Engels) எழுதிய 

"குடும்பம் தனிச்சொத்து அரசு ஆகியவற்றின் தோற்றம்" என்ற நூலில் வேட்டையாடுதலும் சேகரித்தலும் பெண்களின் வேலையாக இருந்தது என்று எழுதுகிறார். ஆதியிலே ஆண்களே பெண்களுக்கு பணிவிடை செய்பவர்களாக இருந்துள்ளனர்.  பெண்களுக்கு பல குழந்தைகள், யாருக்கு யார் தந்தை என்று தெரியாது. பெண்களின் சேகரிப்புகளை அனுபவிக்க வாரிசுகளை உருவாக்க வேண்டிவருகிறது. இதை ஆண்கள் தம்வசப்படுத்த ஒருவனுக்கு ஒருத்தி எனும் முறைமையை உருவாக்கி பெண்களை தமக்குக் கீழ் என்றாக்கி அதிகாரத்தை தம்வசப்படுத்துகிறார்கள். பின்னர் அதை வலுப்படுத்தும் வகையில் பல வரைமுறைகளை உருவாக்கி அதற்கு பல பெயர்கள் சூட்டுகிறார்கள்.

ஆனால் இது மாறும் அதற்கான அறிகுறிகள் கண்முன்னே தெரிகிறது. இயற்கை என்பது புதுப்பித்தல். அது மனிதப்பண்பாட்டில் பாரம்பரியத்தில் மட்டும் எப்படி நிகழாமல் இருக்கும். 

அண்மையில் அவுஸ்திரேலியாவில் காடுகளும் வனவிலங்குகளும் தீயில் எரிந்தன. இப்போது மீண்டும் அது புதியதாய் துளிர்த்து நிற்கிறது. ஆண்களின் உலகம் அவர்களின் கையை விட்டு பெண்களிடம் வந்துகொண்டு இருக்கிறது. 

கொரோனா காலத்தில் எனது நகர கடைத்தெருவில் ஒரு இளம் பெண் மஸ்க்கால் முகத்தை மூடியபடி எதிரே வந்துகொண்டு இருந்தாள். அவளின் வெள்ளை நிற T-Shirt இல் கறுப்பு நிறத்தில் 'The Future is Female ' என்று எழுதப்பட்டு இருந்தது. அவளின் நிமிர்ந்த நடையும் அந்த வாக்கியமும் அவளை கடந்து சென்றபின்னும் இன்றுவரை அப்படியே காட்சியாக என்னுள் இருக்கிறது.

ஆடைகளில் படங்களும் எழுத்துக்களும் இருப்பது சாதாரண விடயம் ஆனால் அது எனக்கு சாதரணமாக படவில்லை. பின்னர் Google இல் அவ் வார்த்தைகளை தேடினேன். 2017 இல் Miller என்று ஒரு நபர் அமெரிக்காவில் கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார் அதில் 'The Future is Female என்ற இவ்வார்தைகளை' தாங்கியபடி போராட்டம் நடத்தும் பெண்ணியவதிகளை சாடுகிறார். இவர்கள் ஆண்களுக்கு மட்டும் எதிரானவர்கள் அல்ல மாற்று பாலினத்தவர்களுக்கும் ஆபத்து இதை அனுமதிக்கக் கூடாது என்று ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளார். ஆக ஆண்களுக்கு பயம் பிடித்துவிட்டது.

இலங்கையில் பல YouTube தமிழ் இளைஞர்கள் தானதர்மங்களில் ஈடுபடுவதை கண்கிறோம். அதில் உதவிகோரும் பெண்களின் வாழ்க்கையை விலாவாரியாக விபரிக்கிறார்கள்.  நான் பார்த்த அத்தனை கானோளிகளும் கணவனால் அல்லது காதலனால் ஏமாற்றப்பட்ட சித்திரவதைகளுக்கு ஆட்பட்ட பெண்களின் கதைகளாகவே இருக்கிறன. குழந்தைகளோடும் ஊனமுற்ற வயதான பெற்றோர்களுடனும் ஒவ்வொரு நாளையும் போராட்டமாகவே கழிக்கிறார்கள். புலம்பெயர்ந்தவர்களின் உதவிகளுடன் செல்லும் YouTube இளைஞர்கள் பொலீஸ்காரர்களைப்போல் குறுக்குவிசாரனை நடத்துகிறார்கள். அப்பெண்களின் தனிப்பட்ட விடயங்களை அம்பலத்துக்கும் கொண்டுவந்து அவர்களின் ஊரையும் விலாசத்தை காட்டுகிறார்கள்.

சில பெண்கள் இதனால் தாங்கள் பொதுவேளியில் அவதிப்பட்ட விபரங்களையும் கூறிவேதனைப்பட்ட சம்பவங்களும் உண்டு.

இலங்கையில் உள்ள தமிழ் இளைஞர்கள் போதைக்கு அடிமையாக இருப்பதும் பல திருட்டு, கொலை என்று குற்றச் செயலில் ஈடுபட்டு அழிவை நோக்கி போகிறார்கள். 

தலைமைத்துவம் பெண்களிடம் கைமாறினால் மட்டுமே இந்தச் சமூகத்தை காப்பாற்ற முடியும். இதுவே இயற்கையின் தேர்வு. இது உலகம் பூராகவும் நிகழ்கிறது. இந்தமாற்றத்தில் தமிழ் பெண்களின் பங்களிப்பு என்ன என்பதே எனது கேள்வி.

இங்கு நாட்டியத்துக்கு வயது ஒரு தடையில்லை என்று உணர்த்தி ஒரு சகோதரி அழகாக ஆடினார். கவிதைக்கு முதுமையும் இயலாமையும் தடையில்லை என்பதை உணர்த்தி ஒரு அம்மா தனது மகளின் மூலம் தன் கவிதையை படிக்க வைத்தார். அக்கவிதை ஒரு புரட்சிக் கவிதை என்பதை எத்தனை பேர் கவனித்தீர்கள். காமக் கவிஞர்களின் வர்னனைகளில் மயங்காதே என்று அவரின் தள்ளாடும் வயதில் பாடியது ஆச்சரியத்தை அல்ல, எனக்கு மகிழ்ச்சியே தந்தது.  சகோதரிகளே. மாற்றத்துக்கான அறிகுறியை நான் உங்கள் மத்தியில் காண்கிறேன். கிழே வலது பக்கத்தில் ஐந்து பெண்கள் மும்மரமாக ஏதோ குறிப்புக்கள் எடுத்துக் கொண்டும், பரிசுகளை தயாரித்துக் கொட்டும் இருக்கிறார்கள். இன்னுமொருவர் நிகழ்ச்சி நிரலை கையில் வைத்தபடி ஒவ்வொருவரிடமும் ஓடுகிறார். பரபரப்பாக இருக்கிறார்கள். மாற்றம் நிகழ்கிறது.

30 வருட யுத்தத்தில் நாம் இழந்தது பல அதில் ஒன்று கல்வி. யுத்தத்திற்கான முக்கிய காரணியாகவும் அதுவே இருந்தது. உலகத்தோடான தொடர்பை, கல்வியை இழந்த நாங்கள் எப்படி மாற்றுச் சிந்தனைகளை ஏற்கவும் உருவாக்கவும் பழகுவோம்? 

உலகோடு ஒட்டி எமது அறிவை வளர்க்கவேண்டும் 

 1915 இல் யேர்மனியில் கொல்லப்பட  சமூக போராளி, பெண் றோசா லக்சம்பர்க் கூறியுள்ளார் :' மாற்று சிந்தனையாளர்களின் சுதந்திரமே, சுதந்திரம்' 

ஆகவே அறிவியல், சிந்தனை என்று நாம் பன்முகப்பட்டு வளரவேண்டும். கடைசியாக ஒன்றைச் சொல்லி முடிக்கிறேன் அது Eloaner Roosevelt என்பவரின் பொன்மொழி : 'நல்ல பெண் என்று பெயர் எடுத்தவர்கள், மிக அரிதாகவே சரித்திரம் படைத்திருக்கிறார்கள்.'

நன்றி

நீரோவின் பிடிலாய் எனது இரவுகள். விடியலின் துளிகள்  சிறிதும் காட்டா மூடிய யன்னல்கள்.

முகம் பார்க்கும் கண்ணாடியில்தான் தெரிந்தது எனது மூக்குக் கண்ணாடியில் இருந்த கண்ணீர்க் கறைகள்.

போதை ஏறிய இரவொண்றில் கண்ணை மூடி முத்தமிடுகையில் உப்பும் கரித்தது.

"கண்ணீர் விடும் ஆண்களை பிடிக்காது" என்றாள். வார்த்தைகள் மின்னலாய் மின்னியது.

வேறு ஒரு இரவில் எனக்கு நானே சொல்லிக் கொண்டேன் "கண்ணீர் மகிழ்விலும்  உதிர்வதுண்டு"

பிதாவே தனது வார்த்தைகளில் கட்டுண்டார். எனக்கு நானே சுவாமிநாதனுமாய் ஆனேன்.

உன் செவ்விதழ்களில் உதிர்வது மட்டும் அல்ல, என் மனத் திரையிலும் பகலைப் போல உன்வார்த்தைகள்.

"நீ வியாபாரியானால்,  உனது செயல்களுக்கு  நீயும் நன்றாக விலைபேசப்படுவாய்."

செயல்களைவிட வார்த்தைகளே பலமானது என்றார்கள். அது கனமானதும் கூட.

பகல் ஒரு பிரளயம் அது வார்தைகளால் நிகழ்கிறது. ஆனால் இரவுகளுக்கே காதுகள் உண்டு.

Ravin Thirugnanasampanthar 

04:40

________

மை தீட்டிய விழிகளின் கடைக்கண் பார்வையில் மயங்கிக் கிடக்கிறேன்.

நீ என்னைப் பார்ததில்லை, ஆனால் உனது படம், அது ஓவியம். நிலவாய் என்னைத் தொடர்கிறது. 

உனது பார்வையில் இருக்கும் சூட்சுமத்தையும், சேலையில் உன் கவர்ச்சியையும்  நன்கு அறிந்தவள் நீ.  ஆகவேதான் மீண்டும்மீண்டும் அவற்றை  பலவண்ணங்களால் தீட்டிக்கொண்டிருக்கிறாய். 

என்னைப்போல் பல ஆண்கள் உன் பார்வையில் கிறங்கிக் கிடப்பார்கள். ஆனால் உன்னைப்போல், ஒரு பெண்ணும் என்னை இப்படி எண்ணங்களிலும் வர்ணங்களிலும் மிதக்கவைத்ததில்லை. 

மாடத்திலும், அட்டில்கூடத்திலும் வாசனைகளைப்பரப்புகிறாய். கதவுநிலையோரத்தில் உன் கடைக்கண் பார்வையால் காதலை மொழிபெயர்ப்புச் செய்கிறாய்.

நீ போடும் தாமியில், உன் பின்னால் நான்வந்து அணைத்ததில்லை. ஆனால் அது நிகழ்கிறது. அக்கணமே எனைநோக்கி உன் தலைதிரும்பும். அதை முந்தி, உன் கடைவிழிகள் என் கண் நோக்கும்.

உனது உதடுகள் உனக்கு துரோகம் செய்வதை நீ அறிந்திருக்கிறாயா..?  நீ ஒளித்துவைத்த புன்னகையை உன் கன்னங்கள் கூட காட்டிக்கொடுக்கின்றன. 

நீ மாயக்காறி, வார்தைகளால்  வித்தைகள் செய்பவள். என் தலைக்குள்ளே திரைப்படங்கள் ஓட்டுகிறாய்.

வியாபித்திருக்கும் பூவனத்தில், எனது கால் தடங்களை  மின்னும் உன் புன்னகையால்  தொலைத்துவிடுகிறேன்.

நீ எங்கெல்லாம் தொலைந்துபோவதாக சொல்கிறாயோ, நான் அங்கெல்லாம் உனது மொழிகளில் தொலைந்துபோகிறேன்.

(படம்: செயற்கை நுண்ணறிவால் உருவாக்கியது)

------------

இருக்கிறேன்!

பூமியும் தலையும் அதனதன் பாதைகளில். பூமியும் தலையும் ஒன்றல்ல. நான் தலையல்ல, ‌‌‍‍ பூமி!

நான், இருளின் தனிமையிலும், அகத்தின் அண்ட வெளியிலும், புறத்தின் நெரிதலிலும், பிளைத்துப்போகிறேன்.

பலி ஆட்டின் மௌனங்களாய் காத்திருக்கும் தருனங்களில் நிகழ்கின்ற எண்ணங்களே எனது இருப்பின் சாட்சிகள்.

பசித்தோரின் கலகமும், அதிகாரத்தின் கோபமும் ஒன்றல்ல. நான் ஒன்றல்ல. இயற்கையின் மூர்க்கமாய், இறந்து இறந்து புதிதாய் பிறக்கிறேன்.  

பலதாய் இருக்கிறேன்.

மொழிக்குள்ளே தொலைகின்ற மனதின் வார்த்தைகளும், விடை இல்லாக் கேள்விக்குள் தொலைகின்ற நேரங்களும் எனக்கு ஒன்றும் வீண் அல்ல.

எனக்கான குழிக்குள்ளே வீழ்கின்ற மனிதர்கள், அவர்கள் தம் பாவமல்ல.

நான் இளைப்பாறும் நிழலுக்குள் உறங்குகின்ற பாம்புக்கு நான் ஒன்றும் பொறுப்பல்ல.

வலிமை இல்லா மனிதனாயும், மறைவிடம் இல்லா கரப்பான் பூச்சியாயும், நீராய் இசைந்தும், காற்றாய் புகுந்தும், எங்கும் வியாபிக்கிறேன்.

இருள்கின்ற வானம்போல் நிகழ்கின்ற கோபங்கள்.  அவசரத்தில் பொங்குகின்ற வார்த்தை எரிமலைகள். மனிதருக்கும் பூமிக்கும் வேறில்லை.

நானும் பூமியும் வேறில்லை.

......................

சுவரில் தொங்கும் மணிக்கூட்டுச்சத்தம் மட்டுமே எனது இதயம் இன்னமும் துடிக்கிறது என நம்பவைக்கிறது.

பகல் ஒரு போர்க்களம், எதிர்கொண்டு நெஞ்சிலும், ஓடி ஒழிந்து முதுகிலும் பெற்று ஒவ்வொரு மாலையிலும்  வீழ்கிறேன்.

இரவு எனது சஞ்சீவி மலை. அமைதி மயானமல்ல. அது உயிர்பிறக்கும் கருவறை. 

ஓய்வற்ற ஒலியின் ஒவ்வொரு பரினாமத்திலும் பிரபஞ்சம் கூட வாழ்கிறது

ஒளியோ என்னைப்போலவே இறப்பதற்காவே மீண்டும் மீண்டும் பிறக்கிறது..

எனது எண்ணங்கள் முடிவற்ற இருளின் ஓய்வற்ற பேரிரைச்சல்கள்.

‐----------------------------

1998 இல் நான் முதன்முதல் சென்னை புத்தகத்திருவிழாவுக்கு சென்றபோது புத்கங்களோடு கேளிக்கை நிகழ்வுகளும் உணவுப்பண்டங்களும் பிளாஸ்ரிக் பொருட்களுமாய் திடல் எங்கும் விழாக்கோலம் பூண்டிருந்தது.

மின்சார விளக்குகளின் ஒளியில் சிறுவர்களும் பெரியவர்களும் சிறு சிறு கூட்டங்களாக நிறைந்திருந்தார்கள்.

இப்போது தமிழக அரசின் அறிவிப்பை அடுத்து 2022 இல் எல்லா நகரங்களிலும் புத்தகவிழா நடந்திருகிறது. திருச்சியில் நடந்த 10 நாள் விழாவில் மட்டும் பல லட்சங்களுக்கு புத்தகங்கள் விற்பனையாகியதாக அறிந்தேன்.

Germanyக்கு வந்து 30 வருடங்களில் இம்முறைதான் (19 - 23 ஒக்ரோபர் 2022) பிராங்போர்ட் சர்வதேச புத்தகக் கண்காட்சிக்கு போகமுடிந்தது.

German பதிப்பகங்களுக்கு ஒரு கட்டிடமும் பிறமொழிப் (சர்வதேசம்)பதிப்பகங்களுக்கு அடுத்த கட்டிடமும் என பெரிய கட்டிடத் தொகுதிக்குள் அது இரண்டாக பிரிக்கப்பட்டு நடந்தது. அதுவும் ஒரு வகை விழாக்கோலம்தான். Die Tribute von Panem (The Hunger Games )– கரிபோட்டர் போன்ற தங்களின் அபிமான புத்கங்களின் பாத்திரங்களாக பலர் தங்களை அலங்கரித்தபடி கூட்டம் கூட்டமா திரிந்தார்கள், பல youtuberகள் ஒருவரை ஒருவர் சந்திக்கும் நிகழ்வுகளும், தங்களின் பிடித்த எழுத்தாளர்களுடன் படம் எடுப்பதுமாக அச் சுற்றுவட்டாரமே களைகட்டியது.

2019 இல் இருந்து கொரோனா தொற்று எல்லோரையும் வீட்டுக்குள்ளே முடங்கவைத்தது. இந்த முடக்கம் இலத்திரனியல் கதவை அகலத் திறக்க வைத்தது. பலர் வீடுகளில் இருந்தபடியே தங்கள் அலுவல்களை இனணயமூடாக செய்து கொண்டார்கள். புத்தகங்களின் பாவனை குறைந்து Netflix, Amazon Prime என்று பல Streaming இனையங்கள் மும்மரமாக இயங்கின. வாசிப்பும் திறன்பேசி, Kindle போன்ற இலத்திரனியல் கருவிகளிலேயே நிகழ்ந்தது.

இந்த வருடம் காகிதத்தின் விலையும் தீடீர் என்று உயர்ந்தது. சீனாவிலிருந்து காகித இறக்குமதி தடையானதே இதற்கு காரணம் என்றார்கள். ஆனால் கொரோனா தொற்று கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தபின்னும் காகிதத்தின் விலை குறையவில்லை. Germany யில் சில அச்சு நிறுவனங்கள் தங்கள் தொழில்ப்பாட்டை நிறுத்துவதாக அறிவித்துள்ளார்கள். இது மேலும் தொடரும் என்று அஞ்சப்படுகிறது.

ஆக புத்தங்கள் அச்சாவது குறையும், காகிதத்தின் விலை அதிகரித்ததால் புத்தகங்களின் விலை அதிகமாகும். இச் சூழலில்த்தான் இக்கண்காட்சியும் நிகழ்கிறது. அதை சர்வதேச அரங்குக்குள் உணரவும் முடிந்தது. சிறு பெட்டிக்கடைகள் போல் அமைந்த தங்கள் பதிப்பக அங்காடிக்குள் களை இழந்து உருமையாளர்கள் நின்றார்கள்.

ஆனாலும் German பதிப்பகங்களின் கட்டிடம் களைகட்டியபடிதான் இருந்தது. அதிலும் காவல்க் கோபுரம், பைபிள் போன்ற கிறிஸ்தவ நூல்களை பதிப்புக்கும் அமைப்புக்கள் எந்த கவலையும் இன்றி இருக்கிறார்கள் என்பதும் வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது‌.

எனக்கு சிந்துயன் வரதராஜா எழுதிய an alle Orte, die hinter uns liegen (நாம் விட்டுச் சென்ற இடங்களை நோக்கி) என்ற புத்தகத்தை வெளியிட்ட hanserblau பதிப்பக அங்காடியை பார்க்க ஆர்வமிருந்தது. அது மிகவும் பெரிதாகவே இருந்தது. சிந்துஐனின் புத்தகத்துக்கும் பெரிய விளம்பரம் வைத்திருந்தார்கள். அது German மொழியில் எழுதப்பட்ட நூல். அதன் அட்டைப்படம் தமிழ் எழுத்துக்களால் வடிவமைக்கப்பட்டது. அதை மிகப் பெரிதாகக் காட்சிப்படுத்தியிருந்தார்கள். மகிழ்ச்சியையும் பெருமையையும் தந்தது. மொழியை நாங்கள் தாய்க்கு ஒப்பிடுகிறோம், யேர்மன் காரர்களுக்கும் அப்படித்தான்.

ஒரு முறை இலங்கையில் சமாதான ஒப்பந்தம் நடைமுறையில் இருந்த போது கிளிநொச்சியில் விடுதலைப்புலிகளின் நிர்வாகத்துக்குள் மாலைநேர மதுவோடு கூடிய உணவகம் இருந்தது. சில வெளிநாட்டவர்களும் ஆங்காங்கே இருந்தார்கள். அதில் ஒரு பெண் தனது மகளுக்கு "அங்கே பார் சுவரிலே இரண்டு பல்லிகள்" என்று யேர்மன் மொழியில் சொன்னார். இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த நான் "ஓ.. யேர்மனியில் இருந்தா வந்திருக்கிறீர்கள்?" என்றேன். அவருக்கு ஏற்பட்ட மகிழ்ச்சி குரலில் இருந்த ஆரவாரம் அப்பட்டமாக தெரிந்தது. தான் இங்கு ஒரு சமூக பணிக்காக வந்ததாகவும் இந்த இடத்தில் யேர்மன் மொழியில் பேச கிடைத்தது மகிழ்ச்சி என்றார்.

பிராங்போர்ட் 2022க்கான சர்வதேச புத்தககண்காட்சி 23 ஆம் திகதி நிறைவடைந்ததும் மறுநாள் 24ஆம் திகதி திரு. சுசீந்திரன் அவர்கள் பேர்லினில் தமிழ் புத்தகக் கண்காட்சி ஒன்றை ஒழுங்கு செய்திருந்தார். சுசி பெர்லினில் வசித்துவரும் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் இலக்கிய ஆய்வாளர். அதைவிட பசுமைச் செயற்பாட்டாளரும் கூட. ஒரு முறை திரு. காசிநாதன் எழுதிய "விற்கன்ஸ்ரைன் : மொழி, அர்த்தம், மனம்" என்ற நூலை எங்கணம் பெறலாம் என்று இங்கிலாந்தில் வசிக்கும் திரு. மு.நித்தியானந்தனை தொடர்பு கொண்டேன். அவரோ 'பெர்லினில் சுசியைத் தெரியுமா?' என்றார். 'ஓ தெரியுமே, அவர் எனக்கு அண்ணனும் கூட' என்றேன். கதைத்த இரண்டாம் நாள் சுசியிடமிருந்து 'என்னிடம் ஒரு பிரதி இருக்கிறது' என்று அந்த அரிய புத்தகத்தை எனக்கு அனுப்பிவைத்தார். அவரே அந்த ஒருநாள் புத்தக நிகழ்வை பெர்லினில் ஒழுங்கு செய்திருந்தார். அந்த நிகழ்வில் சில முக்கிய எழுத்துத்துறையினரும் கலந்து கொண்டார்கள் என்றும் அறிந்தேன்.

கண்காட்சிக்கான புத்தகங்களை இங்கிலாந்தில் இருந்து திரு. பௌசர் கொண்டு வந்திருந்தார்.அவர் நீண்ட காலமாக பல நூல்களை வினியோகிப்பது மட்டுமல்ல இலக்கிய விவாதங்களையும் நெறியாள்ககை செய்து வருகிறார்.

பௌசர் கார்த்திகை மாதம் 12.13 திகதிகளில் சூரிச்சிலும் ஒரு தமிழ் புத்தகக் கண்காட்சியும் விற்பனையும் நடத்தவுள்ளதாக நண்பர் விஜயன் மூலம் அறிந்தேன். விஜயன் சூரிச்சில் வசித்துவரும் ஒரு நாடகவியளாளர். இனப்பாகுபாட்டுக்கு எதிரான செயற்பாட்டாளர்.

ஜேர்மனியின் தென்பகுதியில் வசிக்கும் எனக்கு பேர்லினைவிட சூரிச் நகரம் அருகில் இருக்கிறது.

பிராங்போர்ட்டில் வசிக்கும் நண்பர் தியானுடன் சூரிச் புத்தகக் கண்காட்சிக்கு போனேன். தியான் மரபுக் கவிஞர், கழக இலக்கியங்களில் புலமை பெற்றவர். தமிழ் இலக்கண ஆசிரியர். கலப்படமில்லாத தமிழ்ச் செயற்பாட்டாளர்.

சூரிச்சில் நிகழ்ச்சி சிறப்பாக இருந்தது. திரு பௌசர் பல நூறு புத்தகங்களை அங்கும் பரப்பி வைத்திருந்தார்.

தமிழ்நாட்டுப் புத்தகவிழாவின் பாதிப்பு புலம் பெயர் சமூகத்திலும் பரவியதையிட்டு மகிழ்ச்சியடையவே வேண்டும். பல இளைஞர்கள் தமிழ் புத்தகங்கள் வாங்குவதில் ஆர்வம் காட்டினார்கள். சுவிசில் வாழும் சயந்தன் போன்ற சில முக்கிய தமிழ் எழுத்தாளர்களும் நிகழ்ச்சிக்கு வந்திருந்தார்கள் என்பது குறிப்பிடத் தக்கது.

அந்த ஆர்வம் பௌசரை மீண்டும் சுவிசில் ஒரு கண்காட்சி நடாத்த தூண்டியுள்ளது. 2023 தை 7.8 ஆம் திகதிகளில் சுவிஸ் லூசேர்ன் நகரில் அடுத்த தமிழ்ப் புத்தகக் கண்காட்சி.

இதே நாளில் தமிழகத்தில் தமிழ் இலக்கிய மாநாட்டை தமிழக அரசு நடத்துகிறது. புலம் பெயர் இலக்கியவாதிகள் சார்பில் பிரான்சில் இருந்து சோபாசக்தியும் கனடாவில் இருந்து செல்வம் அருளானந்தமும் செல்கிறார்கள்.

நான், கடந்த மூன்று வெள்ளிக்கிழமைகள் தமிழக அரசின் பன்னாட்டு கலைச் சொல்லாக்கல் பயிலரங்கத்தில் கலந்து கொண்டு யேர்மன் சொற்கள் சிவற்றைப்பற்றி விளக்கம் சொல்லியிருந்தேன் அதற்கு பாராட்டி சான்றிதழும் தந்தார்கள். இந்த நிகழ்ச்சியில் பங்குகொள்ளும் சந்தர்பம் நண்பர் தியான் மூலம் கிடைத்தது. அவர் என்னை அகராதியியல் முனைவர் சச்சிதானந்தனிடம் அறிமுகப்படுத்தியிருந்தார். முனைவரின் ஊக்கமான வார்தைகள் என்னை அதில் தொடர்ந்து பங்குபற்ற வைத்தது.

மொழியியல் என்பது மிகவும் சிக்கலான ஒன்று. சொற்கள் எல்லாம் பொருள் உள்ளனவே என்று தொல்காப்பியர் சொல்கிறார். ஒரு சொல்லின் ஒலியை ஏற்றி இறக்கி சொல்லும் போதே அதன் பொருள் மாறிவிடுகிறது. ஒரு சொல் பல அர்த்தங்கள் கொண்டது. இங்கிலாந்தில் அமலா சிங் என்று ஒரு முகநூல் நன்பர் இருக்கிறார். இவரின் மொழியியல் பற்றிய அறிவு அது பற்றி படித்து பட்டம் பெற்றவர்களைவிட அதிகமானது. எனது சில சந்தேகங்களை அவர்மூலம் தெளிவாக்கி இருக்கிறேன்.

நீ தாகமாக இருக்கும்போது தண்ணீரும் உன்னைத் தேடுகிறது என்ற வார்த்தை என் ஞாபகத்தில் வருகிறது.

ஆனால் தமிழை பிழையின்றி எழுதவேண்டும் என்ற ஆவல் மட்டும் இன்னும் என்னிடம் பூர்த்தியாகவில்லை. ள, ழ / ன,ண வுடன் நான் இன்னமும் குழப்பத்தோடுதான் இருக்கிறேன்.

சரி மீண்டும் விடயத்துக்கு வருவோம். இம்முறை சென்னைப் புத்தகக் கண்காட்சி சர்வதேசப் புத்தகக் கண்காட்சியாக உயர்ந்திருப்பதாகவும் செய்திகளில் பார்த்தேன். இது உலக அளவில் பேசப்படும் நிகழ்ச்சியாக இருக்கும். தமிழக அரசின் தமிழ் வளர்ச்சித் துறையின் செயற்பாட்டை பாராட்டி எழுதும் அளவுக்கு நான் வளர்ந்துவிடவில்லை. ஆனால் தமிழ் மொழி பற்றிய செய்திகள் அதில் இந்த அரசு செய்யும் முயற்சிகள், மக்களுக்கு உண்டாகும் ஆர்வம் பற்றி அறியும் போது மகிழ்யாக இருக்கிறது.

அன்மையில் ஆங்கிலத்தில் இயங்கும் JuLingo என்ற மொழியியல் youtuber இன் பக்கத்தை பார்க்கக் கிடைத்தது அதில் அவர் தமிழ் மொழிபற்றியும் ஒரு காணொளி போட்டிருக்கிறார். அதில் கருத்துக்கள் பதிந்துள்ள இந்தியாவின் பிறமாநிலத்தவர்கள் தமிழின் தொன்மை பற்றி தாங்களும் பெருமைப்படுவதாக உள்ளிட்டிருந்தார்கள்.

ஆனால் தமிழில் காக்கைக்கும் தன் குஞ்சு பொன்குஞ்சு என்று ஒரு பழமொழி உண்டு. அதுபோல் தமிழ் பற்றிய பெருமை நாமே நமது தோளுகளில் தட்டி பெருமை பெருமைபடுவதோடு சரி. இது சர்வதேச தரத்துக்கு இன்னும் ஆராயப்படவில்லை. இது யானையை பார்த்த குருடர்களின் கதைபோல் ஒன்றை வைத்துக் கொண்டு மீதியை கற்பனையில் வர்ணிப்பதாக இருக்கிறது. நண்பர் அமல சிங் கூறுவது போல் அதை தொல் பொருள் ஆவணங்களின் உதவிகொண்டும் உறுதிப்படுத்த வேண்டும். தமிழுடணான பிற மொழித் தொடர்பை, அதன் மூப்பை வெறும் ஒலிகளை மட்டும் வைத்து நிரூபிக்க முடியுமா என்று தெரியவில்லை.

எவையெல்லாம் மேற்குலக தளங்களால் ஏற்கப்படுகிறதோ அவையே உறதியானவை எனும் நிலை பல காலங்களாக இருக்கிறது.

நேற்று வியாழக்கிழமை யேர்மன் இணையத்தளங்கள் சமஸ்கிருத இலக்கணத்துக்குள் இருக்கும் 2500 ஆண்டு பழமையான புதிர் ஒன்று விடுவிக்கப்பட்டதாக செய்தி ஒன்றை வெளியிட்டன.

இங்கிலாந்து கேம்பிரிச் பல்கலைக்கழக மாணவன் ரிஷி ராஜ்போபட் ஒன்பது மாத தீவிர வேலைக்குப் பிறகு அதை விடுவித்துள்ளதாகவும் இது பல அறிஞர்களால் விடுவிக்க முடியாதிருந்த புதிர் என்றும் ரிஷியின் இந்த கண்டுபிடிப்பு சமஸ்கிருதத்தில் இருக்கும் மேலும் பல புதிர்களை விடுவிக்க வழிசெய்யும் என்று பகிர்ந்துள்ளன. இச் செய்தியை யேர்மனியின் மிக முக்கிய செய்தித்தளமான Stern கூட எழுதியிருக்கிறது.

ஆனால் அதிகமான தமிழர்கள் சமஸ்கிருதம் என்ற வார்த்தையே தமிழில் இருந்து வந்தது என்றும் அதன் உருவாக்கத்தை இரண்டாயிரம் ஆண்டுக்குள் குறுக்கியும் மேடைகளில் பேசுகிறார்கள். சில ஆங்கில கட்டுரைகளோடு ஒத்துப்போகக்கூடிய தமிழ்க் கட்டுரைகளும் ஆங்காங்கு வாசிக்கக் கிடைக்கிறது. அதில் கூட சமஸ்கிருதத்தின் தோற்றம் கி.மு. 4 ஆம் நூற்றாண்டில் வடமேற்க்கு இந்தியாவில் தோண்றியதாக இருக்கிறது.

யேர்மன் இணையத் தளங்களில் பனனி கி.மு 4ஆம் 5ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவர் என்றும் அவரே மொழியியலின் தந்தை என்றும், அவர் சமஸ்கிருத இலக்கணத்தை ஒரு கட்டுக்குள் கொண்டுவந்தவர் என்றும் எழுதுகிறது.

மேற்குப்பிட்ட இலக்கணப் புதிரை பனனியாலும் விடுவிக்க முடியாதிருந்தது என்கிறது ஒரு செய்தி.

ஆனால் அச் செய்திகளில் அது என்ன புதிர், அதன் விடை என்ன என்ற விபரங்கள் இல்லை.

இதை ஏன் எழுதுகிறேன்? நான் யார்? சுய தம்பட்டமா? தெரியவில்லை ஆனால் குறிப்பிட்ட சில கால எல்லைக்குள் நிகழ்ந்த மொழியோடான எனது நெருக்கத்தின் பகிர்வு.

"மெய்யியலாளன் எந்த கருத்துலகினதும் பிரஜை அல்ல, அவனை மெய்யியலாளனாக்குவது அதுவே" -விற்கன்ஸ்ரைன், Zettel 455

மீதியை அவரவருக்கான தேடலுக்கு விட்டுவிட்டு இத்துடன் முடிக்கிறேன் .

இரவின் திருஞானசம்பந்தர்

---------------------

Sensitive என்ற சொல்லின் தமிழ் பொருள் உணர்திறன் என்று இணையத்தில் இருக்கிறது. அதில் எனக்கு  திருப்தியில்லை,  அதற்கு மென்மைதான்  பொருத்தமாக இருக்கும் என்பது எனது எண்ணம்

அச்சொல்லை இணையத்தில் தேடும்போது  Hypersensitivity என்ற தலைப்பில் நடந்த விவாதம் ஒன்றில் தடக்குற்றேன். உண்மையில் வழியில் வெறும் கற்கள் மட்டுமல்ல அரிய கற்களும் கிடைக்கும்.  அவ்விதம் சுவிஸில் நடைபெற்ற ஒரு அருமையான காணொளி கண்ணில்ப் பட்டது. 

அதில் Manspreading கும் விவாதப் பொருளாக இருந்தது. அதாவது ஆண்கள் கால்களை அகட்டியபடி இருப்பதால் பெண்களுக்கு உண்டாகும் இடைஞ்சல், இருக்கையை ஆக்கிரமித்தல்,

அதை பொது போக்குவரத்துக்களில் spain அரசு தடைசெய்ததுள்ளது. 1200 பெண்ணியவாதிகளின் கையெழுத்தே தடைக்கு காரணம். அது அமரிக்கவிலும் அமுலாகியிருக்கிறது 

உயிரியல் ரீதியாக அகண்ற தோள் உடைய எல்லோருமே கால்களை ஒடுக்கி இருந்தால் அங்கு சமநிலை குலைந்து சரிந்துவிடுவார்கள் என்றும் மேலும் அந்தரங்க  உறுப்புக்கள் கால்களை ஒன்றின்மேல் ஒன்று போடும்போது நசிவு போன்ற இடைஞ்சல்கள் இருக்கும் என்றும் விவாதிக்கப்பட்டது அக் காணோளில் விவாதிக்கப்பட்டது.

Bigboss கமலும் தனது இருக்கையில் கால்களை மிக அகட்டியபடியே இருப்பார். ஸ்பானிய மொழியில் Macho என்றால் ஆண்மை.

இச்சொல் பலமொழிகளுக்குள் உள்வாங்கப்பட்டு பெண்களை கவர்வதற்காகவோ அல்லது ஆணே முன்னிலை என்பதற்காவோ தன்னை அளவுக்கு அதிகமாக வெளிப்படுத்தும் ஆண்களை Macho என்று அழைக்கிறார்கள். உதாரணமாக Bigboss 6 இல் இருக்கும் அசீம் என்பவரிடம் அந்த Machoman என்ற தன்மை இருக்கிறது.

நடிகர் கமலின் உடை மிக இறுக்கமானதாக இருப்பதை அவரின்  இரசிகன் என்ற அளவில் பழைய படங்களில் இருந்து கவனித்திருக்கிறேன். 80, 90 களில் உடை அலங்காரம் அப்படித்தான் என்றும் சொல்லலாம்.   அதைவிட காற்சட்டையை  இடுப்பில் கட்டாமல் வயிற்றில் கட்டுபவர்களும் இருக்கிறார்கள்.  கமலும் அந்தவகைதான்.

Manspeading மூலம் ஆண்கள் முழு இருக்கைகளையும் ஆக்கிரமிக்கிறார்கள் என்பது மட்டுமல்ல அது ஆபாசமாக இருக்கிறது என்பதும் தடைக்கு ஒரு காரணம்.

ஆக Sensitive என்பது இலகுவில் கிழியக்கூடிய, உடையக்கூடிய பொருட்கள், உடனயே மனமுடையும் மனிதர்கள். சர்ச்சையான  கருத்துக்கள், செய்கைகள் எல்லாம் அதில் அடங்கும் எனவே மென்மை என்பதே மிகப் பொருத்தம்.

கண்டல் காட்டுப் பூனைகள்.

துருக்கியில்  தெருநாய்களைவிட தெருப்பூனைகள் அதிகம். எங்குபார்த்தாலும் பூனைகள். கடைவாசல்களில், மதில்களில், அவைக்கென வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறு பெட்டி வீடுகளில் என்று எங்கும் பூனைகள். சுருண்டு படுத்தும், ஒன்றைஒன்று அடித்துக்கொண்டும், உணவுக்காக ஓடிக்கொண்டும் அவை இருக்கும்.

 அவை  கைவிடப்பட்ட பூனைகள். ஆனால்  அவை இந்திய நகரங்களில் திரியும் மாடுகளைப் போன்று,  புனிதமானவையும் கூட. அவற்றுக்கு தண்ணீரும் உணவும் வைத்துவிட்டே பலர் தங்கள் வியாபாரங்களைத் தொடங்குவார்கள்.

 ஆனால் கைவிடப்பட்டமனிதர்கள் தொடர்ந்தும் வேண்டப்படாதவர்களாவே இருந்து கொண்டு தமது இருப்புக்காக போராடுகிறார்கள்.

தமது இருப்புக்காக ஒருவரை ஒருவர் கொன்றுகொண்டு இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொருவரிடமும் அவரவருக்கான நியாயங்கள். 

நியாயங்களை  திரிவுபடுத்த முடியும். திரிபுகள் வார்த்தைகளால் ஆனது. வார்த்தைகள் தேவனாக இருந்தது. 

வார்த்தைகள் கொல்லும், ஆகவே தேவனும் கொல்லுவார். 

இப்படித்தான் தத்துவங்கள் கூட தர்க்கரீதியாக  நியாப்படுத்தப்படுகிறன. 

ஷோபாசக்தியின் எழுத்து அப்பட்டமானது. அது இறந்த மிருகத்தில் நெளியும் புழுக்களைப்போல கண்ட நேரத்திலும் நினைவில் வரும்.

மனைவியை பிரிந்திருக்கும் கணவன், தனக்கு வேண்டியவர்களிடம் "நான் அவளைப் போய்ப் பார்க்கப் போகிறேன்" என்பான்.

இத்தோடு இந்தப் பிரிவு, தனிமை முடிவுக்கு வரட்டும் என்று மனதுக்குள் தோன்றும். "ஓம் நீ போய்ப் பார்" என்பார்கள் அந்த வேண்டியவர்கள். ஆனால் அவன் தனது மனைவியை சந்தித்து பேசும் வார்த்தைகள், அவளைக் கொல்லுகிறது. 

வன்மம் நெஞ்செல்லாம் நிறைந்துகொண்டிருக்கும். வக்கற்வர்கள் காலத்தை குற்றம் சொல்லிக்கொண்டு இருப்பார்கள்.

ஒரு இளைஞன் தனது பெற்றோரில், சகோதரிகளில் வைத்திருக்கும் பாசத்தை, அவர்களை இழப்பதோடு அதையும் இழந்துவிடுவானா? அனாதரவாக தனிமனிதனாக எஞ்சி நிற்கும் போது தனது இருப்புக்கான

அர்த்தத்தையும் அவன் இழந்துவிடுகிறானா?  இதை  கணிதம் போல் கூட்டிக் கழித்து ஒரு சொல்லில் விடையாக கூறிவிடமுடியாது. 

 ஷோபாசக்தி ஸலாம் அலைக் என்ற தனது நாவலில் அப்படி ஒரு இளைஞனின் வாழ்க்கையை விபரிக்கிறார். 'உலகில் ஒரேஒரு கதைதான் இருக்கிறது'

இது கதையில் அடிக்கடி வரும்  பஞ் டயலாக். அதன் அர்த்தம், மனித மனங்களைப்போல் புதிரானது. மற்ற வாசகர்களுக்கு எப்படியோ தெரியவில்லை. எனக்கு புதிராகவே இருக்கிறது. "மீன் பாடுவது கேட்கிறதா.." என்றால் இலங்கை வாசகர்கள் அதை சாதாரணமாக கடந்து போவார்கள். அதுவே இந்திய வாசகர்களுக்கு ஒரு மாபெரும் கற்பனையாக இருக்கிறது.

 ஷோபாசக்தியின் பல நாவல்கள் வாசித்திருகிறேன். அவரின் எழுத்துக்கள் மனங்களுக்குள் இருக்கும் மர்மங்களை அம்பலப்படுதுபவை.  மனிதர்கள் இரக்கமற்ற சுயநலவாதிகள் என்பதை அவரின் பாத்திரங்கள் தமது செய்கைகளின் மூலம் காட்டிக்கொடுக்கின்றன. 

"ம்"  என்றும் ஒரு கதை இருக்கிறது. அது 2004 ஆண்டு வெளிவந்தது. அந்தக் கதையும் இந்தக் கதையை வாசிக்கும் போது நினைவில் வந்தது. 

ஸலாம் அலைக்கை இரு பக்கங்களில் இருந்து வாசிக்க வேண்டும் காரணம் அதன் வடிவமைப்பு. ஆனால் கதைக்கு இந்த வடிவமைப்பின் முக்கியத்துவம், இரண்டு மரணங்களுக்கான மரியாதையில் வந்து நிற்கிறது. 

கதைக்குள் பல மரணங்கள் நிகழ்கின்றன, அவை தெருநாய்களைப்போல் அடிபட்டு அனாதரவாய் வீழ்கின்றன.

இலண்டனுக்கும் பிரான்சுக்குமான சுரங்கப்பாதை இரு நாடுகளில் இருந்தும் தோண்டப்பட்டு நடுவிலே சந்தித்துக் கொண்டன. அந்த நிகழ்வு சரித்திரமுக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக பேசப்பட்டது. இங்கு கதையின் இரண்டு திசைகளிலின் இறுதியில்  சொல்லப்படும் மரணங்கள்  வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் நிகழ்பவை, அதற்கான மதிப்பும் வேறு, அதில் வரும் பாடல் மட்டும் ஒன்று. அது பிரான்சின் தேசியகீதம். இதுதான் நூலின் மையமாக இருக்கிறது.

  நூலின் வெளித்தோற்றம் பிரான்சின் தேசியக் கொடியில் இருக்கும் மூன்று நிறங்கள் போல், ஒரு அட்டை நீலம்,  நடுவில் வழக்கம் போல் வெள்ளைத்தாள்கள், மறுஅட்டை சிவப்பு. 

நாவல்களில் அரசியல் நாவல் என்று வரையறை செய்யப்பட்ட நூல்கள் இருக்கின்றன. ஆனால் அரசியல் இல்லாத ஒன்று என்று ஒன்றுமில்லை. இது அகதிகளுக்கான ஐநாவின் அரசியலை, அவர்களின் ஒப்பந்தத்தில் அடங்கிய பிரான்சிலும், அடங்காத தாய்லாந்திலும் எப்படி இருக்கிறது என்பதை ஷோபா தனது அனுபவத்தைக் கொண்டும்  வடித்திருக்கிறார். 

ஷோபாவின் Box நாவல் வெளிவந்தபோது பேராசிரியர்.மு.நித்தியானந்தன் கூறியிருந்தார், ஷோபா எழுத்தாளர் மட்டுமல்ல, நல்ல கதைத் தொகுப்பாளரும் கூட, அதற்காக மேற்கத்திய எழுத்துலகில் தனிப்பிரிவே இருக்கிறது என்று.

ஷோபாவின் இந்த இருமுனைகளும் பிரான்சில்த்தான் ஆரம்பிக்கிறது. ஆனால் இலங்கையிலும் தாய்லாந்திலும் நிகழும் சம்பவங்கள் பல பக்கங்களை கொண்டிருந்தாலும் அதன் தொகுப்பு கதையை எந்த இடையூறும் இல்லாமல் நகர்த்துகிறது. 

புத்தகத்தில் முடிவை அவசர அவசரமாக இழுத்துவந்துள்ளதாகவும் எனக்குப்படுகிறது. மேலும் தொடச்சியாகப் போகும் கதையை தொகுக்கும் போது, இந்த இருபக்க முறையை ஒரு விற்பனை யுக்தியாகவும் பயன்படுத்தியிருக்கலாம் என்று தோன்றுகிறது. 

வடிவமைப்பை தவிர்த்து கதையை மட்டும் பார்த்தால் இந்த யுக்தி, கதையில்  புதுமையைக் கொண்டுவந்ததாக தெரியவில்லை. சினிமாவில் வேண்டுமென்றால் இது சாத்தியப் பட்டிருக்கும். கதை தொடர்ந்து ஒரு திசையில் போகுமாக இருந்தால் அந்த மரணத்தில் ஒன்று நடுவிலும் மற்றயது இறுதியிலும் வந்திருக்கும்.  அதேபோல் தேசியகீதமும்.  இறுதியில் வரும் இரண்டாவது மரணத்தை நடுவில் வந்த மரணத்துடன்  பொருத்தி தேசிய கீதத்துடன் முடித்திருக்க  முடியும். 

ஆனால்  புத்தகத்தின் மொத்த வடிவோடு பார்க்கும் போது இது ஸ்மார்ட்டாக பிரஞ்சு அரசு இந்த அரசியலுக்குள் சிக்குண்டுள்ள அகதிகளின் மன அழுத்தத்தை மேலும் அழுத்துவதும் அதேநேரம் இந்த நாட்டுக்காக ஒரு அகதியோ அல்லது அவனின் மகனோ உயிரை கொடுத்துவிட்டால் அதை போற்றி பாடுவதுமான இரு நிலைப்பாட்டை உணர வைக்கிறது. 

சில வருடங்களுக்கு முன் பிரான்சில்  மாலி நாட்டு அகதி ஒருவர் பல மாடிக் கட்டிடம் ஒன்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தை ஒன்றை ஒரு உதவியும் இன்றி, ஒவ்வொரு மாடியாக தாவி ஏறிக் காப்பாற்றுவார். அதைப்  பலர் படம் பிடித்திருந்தார்கள். அதிபர் மக்ரோன் தனது மாளிகையில் அவரை வரவேற்று பிரஞ்சு பிரஜை என்ற அந்தஸ்தும் தீயணைப்பு படையில் வேலையும் கொடுத்து பெருமைப் படுத்தியிருந்தார். அவரை ஜேர்மன் தொலைக்காட்சிகள் கூட பிரான்ஸுக்கு வந்த "Spiderman" என்று புகழ்ந்து தள்ளின.

ஸலாம் அலைக் நாவலிலும் ஜெபானந்தனின் மகன் பிரெஞ்சு ராணுவ வீரனாக மாலியில் போய் இறக்கிறான். இதில்  ஷோபாசக்தி மேலே நான் குறிப்பிடட சம்பவத்துக்காக மாலியை கதைக்குள் கொண்டுவரவில்லை. ஆனால் அச்சம்பவத்தை அவர் நிச்சயமாக அறிந்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். மாலியில் பிரெஞ்சு இராணுவத்தினர் 9 வருடங்களாக நிலைகொண்டு கடந்த வருடமே திரும்பி இருந்தார்கள். அதில் பல வீரர்கள் இறந்தும் இருந்தார்கள்.

 எல்லா மரணங்களும் ஒன்றல்ல,  கண்டல்க் காட்டுக்குள் கைவிடப்பட்ட பூனைக் குட்டிகளால் புனிதமாக முடிவதில்லை . அவை சபிக்கப்பட்டபடியே வளர்கின்றன..!

 ஸலாம் அலைக் !!

ஞாயிற்றுகிழமை எனது நண்பர் ஒருவருடன் பொன்னியின் செல்வன் பார்க்க போயிருந்தேன். அது ஒரு சிறிய நகரம். திரையரங்கு இந்திய இரசிகர்களால் நிறைந்திருந்தது. நான்கு, ஐந்து யேர்மன்காரர்களும் வந்திருந்தார்கள்.

எனது வலது பக்கத்தில் ஒரு சிறுவனும், அவனது தந்தையும். இருவரும் ஆங்கிலத்தில்தான் பேசிக்கொண்டார்கள். அடுத்து ஒரு ஜேர்மன்காரி. அப் பெண், அந்த தந்தை மகனுடனும் வந்தவரா? அல்லது தனியே வந்திருந்தாரா? என்று தெரியவில்லை.

படம் தொடங்கும் முன்பே படத்தைப்பற்றி தந்தை தனது இந்திய ஆங்கிலத்தில் டா, டூ என்று யேர்மன்காரிக்கு படத்தைப்பற்றி அடிக்கிக்கொண்டு இருந்தார். படம் தொடங்கியதும் விசில் அடித்து ஆ, ஊ என்றும் கத்தினார். அருகிலிருந்த மகனையும் ஆரவாரப்படும்படி உற்சாகப்படுத்தினார். அவனுக்கு அவமானமாக இருந்திருக்க வேண்டும். 'பப்பா, பப்பா' என்று கன்னடத்திலோ தெலுங்கிலோ ஏதோ சொல்லி தடுத்துக் கொண்டிருந்தான். ஐஸ்வர்யாராய் வந்தபோது அவர் இருக்கையில் இருந்து எழுந்தேவிட்டார். யேர்மன்காரியும் அந்தச் சிறுவனின் நிலையில்தான் இருந்திருப்பார்.

ஆனால் அந்த மனிதருக்கு அப்பெண்ணிடம் படத்தினூடாக தன்னைப் பெருமைப்படுத்திக் கொள்வதும். ஏனையோரின் கவனத்தை தன்மீதும், அப்பெண்மிதும் திருப்பி அதிலும் மகிழ்வதுமே நோக்கமாக இருந்திருக்கும்.

பொன்னியின் செல்வன் படத்தை எடுக்க பலர் ஆசைப்பட்டிருக்கிறார்கள். மணிரத்தினம் நாற்பது வருடமாக இதற்கு கனவு கண்டாராம். ஒரு கவிதையை எழுதுவதாக எண்ணிக்கொண்டால் அதை எனக்குள்ளே உருக்கொள்ள வைப்பேன். அது ஒரு இரு நாட்கள் தொடரும் அதன்பிறகு அது எழுதப்படலாம் அல்லது மறைந்து போகலாம்.

மணிரத்தினம் நாற்பது வருடத்தில் முக்கியமான சில காட்சிகளை கனவு காணத்தவறிவிட்டாரோ என்று தோன்றுகிறது. அல்லது இது வெறும் பெருமைக்காக எடுத்த படமா என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. என்னவாக இருந்தாலும் இப்படம் இவர்களை, லைக்கா நிறுவனத்தை பெருமையடையச் செய்துள்ளது. தமிழர்களும் இது தமது வரலாறு என்று பெருமைப்படுகிறார்கள்.

சரி படம் எப்படி இருக்கிறது? வாசித்த காட்சிகளை நினைவூட்டும் வகையில் பல காட்சிகள் வசனங்கள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. இரசித்தேன். படம் எனக்கு பிடித்திருக்கிறது. 'மொத்ததில்' கல்கியின் கதையை மணி எடுத்து சுதப்பிவிட்டார் என்ற குறை படத்தில் இல்லை.

அப்படி என்றால் படத்தில் குறையே இல்லையா? இருக்கிறது.

இந்திய இரசிகர்களுக்கு சண்டைக்காட்சிகளில் எவ்வளவு ஆர்வம் என்பது உலகறிந்த விடயம். அதற்காக கதையில் இருக்கும் காதலும், நகைச்சுவையும், துடுக்கான விவாதங்களும், செழிப்பான நெல்வயல்களும் படத்தில் மிகக் குறைவாகவே இருக்கிறது.

படத்தின் ஆரம்பக்காட்சி ஏரியல் வியூ போல் மேலிருந்து வந்து, பக்கவாட்டில் ஒரு சிற்பத்தை நோக்கி நகரும். கமலின் குரலில் ஒரு முன்னோட்டமும் ஒலிக்கும். அந்த சிற்பத்தின் மூக்கும், முகவடிவும் ஐரோப்பிய ஆணுடையது போல் இருக்கும். ஆரம்பமே இப்படியா என்று மனதுக்குள் சந்தேக அலைகளை உருவாக்கியது.

ஆனால் அடுத்த யுத்தக்காட்சியின் பிரமாண்டம் அதிலிருந்து மீட்டு படத்திற்குள் மீண்டும் இழுத்து வந்தது. அந்த யுத்தகாட்சியின் நீளம் போதுமே என்று மனம் சலிப்பாக எண்ணும் போது அடுத்த காட்சியும் மாறுகிறது. பாடல்கள் கூட இந்த விதத்தில் தப்பித்துக் கொண்டன.

ஆனால்..., எனது பார்வையில் படத்தின் குறை அதிகமாக Graphics montageல் தான் இருக்கிறது. கோட்டைகளின் நிறமும் மணல் வெளிகளும் படத்துக்கான நிறத் தொகுப்பும் ஒரு அரேபிய சூழலை உருவாக்குகிறது. ஏதோ முகலாய மன்னர்களின் கதையை சொல்வதுபோன்ற தோற்றம். வந்தியத்தேவன் நந்தினியை சந்திப்பது பாலைவனத்தில்ப்போல் இருக்கிறது.

ஆனால்..., பொன்னி, வைகை காவேரி என்று வற்றாது நதிகள் ஓடிய காலம் அது. பச்சைப் பசேலென நெல்வயல்கள் தழைத்து குலுங்கும் தென்னாடு.

சுகாசினி இப்படத்தை தமிழ்நாட்டில் காட்சியாக்கியது குறைவு என்று சொன்னதாகா இணையத்தில் மீம்ஸ்கள் வந்திருந்தது.

காவேரி மறிக்கப்பட்டு தமிழ்நாடு காய்ந்துவிட்டது ஆக செழிப்பான ஆந்திரா, கர்நாடகாவில்த் தானே எடுக்கவேண்டும் என்று அப்போது எண்ணிக்கொண்டேன்.

ஒரு பரந்த வெளியில் படைவீரர்கள், அது போர் காட்சிகளுக்கு பொருத்தமாகவும் அழகாகவும் இருக்கிறது. மேலும் முன்பு குடிமனைக்களுக்கு வெளியேதான் போர்களும் நிகழ்ந்தன. ஆனால்.., அந்த இடம் தமிழக சூழலுக்கு பொருத்தமா என்பதே எனது சந்தேகம்.

இலங்கையை நோக்கி பாய்க் கப்பல்கள் நகர்கின்றன. நோர்மாண்டி தரையிறக்கம்போல் காட்சி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அதில் நேசநாட்டுப்படைகள் பெரும் இழப்பைச் சந்தித்தன. தரையை நெருங்க நெருங்க தாக்கப்படுவார்கள். PS-1 (பொன்னியின் செல்வன் 1) இல் கடற்கரையில் இலங்கைப்படைகள் காத்து நின்றும் சோழப் படைகள் படகுகளில் வந்திறங்கி தாக்குகிறார்கள்.. , தர்கத்தை மீறிய காட்சியாக அது தோன்றும்.

பொன்னியின் செல்வனை கைது செய்ய ஒரு கப்பல் வரும். அதை long shot இல் பார்க்கும்போது கடலில் கெலிகொப்ரர் வருலதுபோல் தெரியும். அது Graphic சுதப்பல்.

ஆதித்த கரிகாலன் பெரும் படையுடன் கோட்டை வாசலை தள்ளி உடைப்பார். கதவுக்கு போடப்பட்டிருந்த தடுப்புப் பலகை முறியும். ஆனால்.., அது உண்மைத்தன்மையாய் இல்லை Graphics சுதப்பல்.

அப்போ எதுதான் சரி..?

படத்துக்கான நிறத் தெரிவுக்கு கறுப்பு, மண்நிறம், பச்சை பொருத்தமானதாக இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். தஞ்சைப் பெரும் கோவில் மணல் நிறம் என்பதைத் தவிர ஏனைய கோட்டைகள், கோவில்கள் மண்ணிறக்கற்களால் கட்டப்பட்டவை என்றே எனது நினைவில் இருக்கிறது.

நாவலில் வந்தியத்தேவன் மூன்று பெண்களிடம் அறிமுகமாகும் இடங்கள் மறக்கவே முடியாதவை. அவர்களின் மன ஓட்டங்கள், புத்திசாலித்தனமான உரையாடல்கள். சாதூரியமான செயற்பாடுகளை ஆண்கள் மட்டுமல்ல பெண் வாசகர்கள் கூட இரசித்திருப்பார்கள். அவை சினிமா இரசிகர்களையும் நிச்சயம் ஈர்திருக்கும். ஆனால் படத்தில் இல்லை.

வழக்கம் போல இரகுமான் மணிரத்தினம் இணைந்த படங்களின் பின்னனி இசையில் கிந்துஸ்தானி சாயல் அதிகமாக இருக்கும். அதன் வாடை இதிலும் இருக்கிறது.

எகிப்தியர்களையும், ரோமர்களையும், கிரேக்கர்களையும் பற்றி நாம் அறிந்த அளவில் கால்ப்பங்கு கூட ஐரோப்பியர்கள் நமது இராயதாணிகளை அறியவில்லை.

....................

2018 ஆம் ஆண்டு. பேர்லினில், உலகில் அகதிகளாக இடம்பெயரும்போது பலியானவர்களை நினைவுகூறும் நிகழ்வொன்று நடந்தது.  அன்றைய ஜேர்மன் அதிபர் அங்கேலா மெர்க்கல், உள்துறை அமைச்சர் சேகோபர், அடுத்து உமேஷ் அருனகிரிநாதன், தொடர்ந்து இன்னும் சிலரும் முன் வரிசையில் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்.

இலங்கையில் புத்தூரில் மிக ஏழ்மையான குடுமபத்தில் பிறந்த உமேஷ்வரன் அருணகிரிநாதன். அகதியாக ஜேர்மனிக்குள் வந்து, பல போராட்டங்களுக்கு மத்தியில் படித்து மருத்துவராகியிருக்கிறார். 

உமேஷ் தனது உரையை நிகழ்த்துகிறார். தெற்காசியர்களுக்கே உரித்தான மெல்லிய குரல்.  அந்த உரையில் தனது கதையை சொல்கிறார். உருக்கமான கதை அது. அதைக்கேட்டு தங்கள் கண்களை நிறைத்தவர்களும் நிச்சயமாக  இருந்திருப்பார்கள்.

அதிபர் அங்கேலா மெர்க்கலும் தனது உரையின்போது 'அந்தக்கதை மனதைத் தொட்டது' என்றார்.

உமேஷ் தனது உரையில், தான் 12 வயதில் ஜெர்மனிக்கு வந்தேன் என்று கூறி, தன்னை  ஜேர்மனிய அரசு அகதியாக  நிராகரித்தபோது தான் தற்கொலைக்கு முயற்சித்ததாகவும், தான் இந்த மண்ணில் வேரூண்ற முயன்ற சிறிய மாங்கன்று என வர்ணித்திருப்பார். இன்று ஒரு மருத்துவராக உங்கள் முன் நிற்கிறேன். அதற்கு நன்றி என்று பேசியிருப்பார்.

அந்த பேச்சில் இருந்த உருக்கம் தனது சுய அனுதாபங்களுக்கானது என்று எனக்கு சில இடங்களில் தோன்றியது, அந்த பேச்சில்  அந்த மாங்கன்று அதற்கான மண்ணில் வேரூண்ற முடியாமல் போனதற்க்கான அரசியல் காரணங்களை சொல்லியிருந்தால் ஒட்டுமொத்த தமிழர்களுக்கு பயனையும், இலங்கை அரசின் மீது எதிர்ப்பையும் உருவாக்கியிருக்கலாம். அவர் ஒரு நல்ல சந்தர்பத்தை தவறவிட்டதாகவே அன்று பட்டது. 

பேர்லின் சாரிட்டி மருத்துவமனையில் பணிபுரியும் எனது இலங்கைப் பாடசாலை நண்பனுடன் இது பற்றி கதைக்கும்போது தனக்கும் அப்படித்தான் தோன்றியதாக கூறினான். அவன் கூட தனது பதின்ம வயதில் ஜெர்மனிக்கு வந்தவன்.

ஆனாலும் ஒட்டு மொத்தமாக உமேஷ்சின் விடா முயற்சி எனக்கு ஒரு தமிழனாக பெருமையை தந்தது. இணையத்தில் அவர் சம்பந்தமான செய்திகள் வந்தால் பகிர்ந்தும்  வந்தேன். இச் சந்தர்ப்பத்தில்த்தான் உமேஷ்சின் புதிய நூல் Grundfarbe Deutsch வெளிவந்துள்ளதாக அறிந்தேன்.

சிலநாட்கள் கழித்து Grundfarbe Deutsch (அடிப்படைநிறம் ஜேர்மன்)ஐ Karlsruhe நகர, இரயில்நிலையத்து புத்தகக்கடையில் தேடிக்கொண்டு இருந்தேன், கடைக்காரர் 'என்ன தேடுகிறீர்கள்' என்று கேட்டார். நான் அந்த புத்தகத்தின் பெயரைச் சொல்லி அது இருக்கிறதா என்றேன். அவரோ 'எந்த தரத்துக்கு?' என்று மீண்டும் ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார். எனக்கு புரியவில்லை.  சில நேரம் காட்கவர், சொவ்ட்கவர் என்று இருக்குமே அதைக் கேட்கிறாரோ என்ற எண்ணத்தில் புருவத்தை சுருக்கியபடி அவரைப்பார்த்தேன். இதற்குள் அவரும் கணனியில் தட்டியபடி டொச் படிப்பதற்கான புத்தகங்கள் எதுவும் இல்லை என்றார். 

அந்த கடைக்காரருக்கு, வெளிநாட்டவர்கள் பற்றிய முன் தீர்மானங்களே ஒரு கறுப்பு நிறத்தவனான எனது  'குறுண்ட் பார்பெ டொச்' என்ற கேள்வி அப்படி புரியவைத்திருக்கிறது.

 இப்புத்தகம் பலதரப்பிலும் உரையாடப்பட்டும் வருகிறது. அதைவிட உமேஷ்  Spiegel என்ற முன்னனி செய்தி இதழாலும் Bestseller Autor என்றும் தெரிவாகியிருக்கிறார். அவர் மருத்துவராக முன்பே ஒரு எழுத்தாளர். 

நான் மீண்டும் கடைக்காரரிடம் Grundfarbe Deutsch என்று அழுத்தி, அது Deutsch படிக்கிறதுக்கான புத்தகமில்லை. Umes Arunagirinathan எழுதியது.." என்றேன். நான் சொல்லி முடிப்பதற்க்கு முன்பே 'ஆ.. அது இருக்கிறது என்றபடி கடையின் வலது புறத்தில் ஒரு தூணுக்குப்பக்கத்தில் வரிசைப் படுத்தியிருந்த புத்தகங்களை நோக்கி நடந்தார். நானும் பின்தொடர்ந்தேன். "மன்னிக்க வேண்டும், முதலில்  எனக்கு சரியாக விளங்கவில்லை' என்றபடி ஒரு அசட்டுச் சிரிப்பும் சிரித்தார். அந்த சிரிப்பு முழுமையாக ஒன்றைக் கேட்டு புரிந்து கொள்ளுமுன் தான் அவசரப்பட்டதை மறைப்பதற்கானதாகவே பட்டது. நல்லவேளை அவர் பிழையாக விளங்கிக் கொண்டதற்கு எனது உச்சரிப்புத்தான் காரணம் என்று, அதை என்மீதே சுமத்தவில்லை. ஆனால் ஒரு வெளிநாட்டவனாக ஒவ்வொருவரும் அந்த குற்றத்தையும் சுமந்துதான் இருக்கிறோம்.

முன்பு, உமேஷின் அந்த மேடைப் பேச்சை நான் பார்த்தவிதம் கூட எனது ஒரு முந்தய கற்பிதங்களில் ஒன்றாக இருக்கலாம்.  அனுபவங்கள் மனிதர்களை புடம்போடுகிறது என்பது உண்மைதான். ஒரு காணொளியில் எழுத்தாளர் சோபாசக்தி, தான் தனது மக்களாலேயே வெறுக்கப்பட்டிருக்கிறேன் என்று குறிப்பிட்டிருப்பார். அவரின் எழுத்துக்கள்  'நாசுக்கற்றதாக' இருக்கும், அக்கதைகள் தமது  சாயல்களோடு  இருக்கிறது என்று மக்கள் கருதும் போது  அதை அவர்களால் சகிக்க முடிவதில்லையோ என்று நான் நினைத்திருக்கிறேன்.

கடைக்காரர் குறிப்பாகப்போன இடத்திலும் அப்புத்தகத்தை அவரால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. 'இங்குதானே இருந்தது..?' என்றபடி சில புத்தகங்களை நகர்த்தினார் அதற்குள் Grundfarbe Deutsch தென்பட்டது. விலை 17 யூரோக்கள். 233 பக்கங்கள். அட்டையில் மண்நிறமான  உமேஷ்சின் படமும் Deutsch என்ற வெள்ளை நிற எழுத்துக்களும் உடனே கண்ணில் படும்படியான வடிவமைப்பு.

உமேஷ் அருனகிரிநாதனின் அந்த அகதிகள் தினத்திலான உரை அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றைச் செல்வதாக இருந்தது. அந்த நிகழ்வு நிகழ்ந்து 4 வருடங்களுக்குப்பிறகு Grundfarbe Deutsch என்ற நூலை வெளிக் கொண்டுவருகிறார். அந்த நூலும் அவரின் வாழ்க்கை வரலாற்றையே மேலும் பல உள்ளடக்கங்களுடன் விபரிக்கிறது. அதில் நிறவெறியை தான் எப்படி எதிர்கொண்டேன் என்றும் தனது சிக்கலான தருணங்களில் ஜேர்மன்காரர்கள் எப்படி தனக்கு துணை நின்றார்கள் என்றும் விபரிக்கிறார். இலங்கையின் இனமொதலுக்குள் தனது எதிர்காலத்தை, கல்வியை தொலைத்த சிறுவன், பெற்றோர்  துணையின்றி ஆபிரிக்க நாடுகளுக்கூடாக ஜேர்மனி வந்து சேர்கிறான். குடும்பப் பொறுப்பும், மருத்துவராக வேண்டுமென்ற கனவும், புலம்பெயர்ந்த நாட்டில் நிறப் பாகுபாடும், கடுமையான அரச நிர்வாகமும்  அவனை அலக்கழிக்கிறது. இத்தனை சிக்கலையும் உள்ளூர் மக்கள் ஆசிரியர்கள், சகமாணவர்கள் தூணையோடு எதிர்கொண்டு வெற்றியும் அடைகிறார். ஜேர்மனியில் இருக்கும் இனப்பாகுபாட்டை நாசுக்கற்று  நேரடியாகவே உதாரணங்களுடன் எழுதுகிறார். அந்த  விபரிப்பை சகிக்க முடியாத மக்களின் எதிர்ப்பையும் சம்பாதிக்க வேண்டி வரலாம், இருந்தும் அதை துணிந்து எழுதுகிறார். நாவல்களில் போல் சயசரிதைகளில்உண்மமை சாயல்களைக் கொண்ட கற்பனைகளை எழுதமுடியாது. அதில் ஒளிவு மறைவு இருந்தால் அது முழுமையான சுயசரிதையாகவும் இருக்கமுடியாது. அதில் உமேஷ் மிகவும் வெழிப்படையாக  இருக்கிறார் என்பதை வாசிக்கும் போது உணரமுடிகிறது.

சிறுவயதில்  சகோதரியை இழந்து, தந்தைக்கு உதவியாக விற்பனையில் நின்று, வறுமையில் வாடி, 12 வயதில் 8 மாதங்கள் அலைந்து ஜேர்மனியில் தனது மாமாவிடம் வந்து சேர்கிறார். இங்கும் வறுமைதான், அதனோடு நிறப்பாகுபாடும் சேர்ந்துகொள்கிறது. அந்தந்த வயதில் சிறுவர்களுக்கு, இளைஞர்களுக்கு இருக்கும் ஆசைகளை தியாகம் செய்கிறார்.  இப்புத்தகம்  ஜேர்மனியில் அவர் எதிர்கொண்டவற்றையே அதிகம் விபரிக்கிறது. அதிக காலத்தை இங்கு கடத்தியதால் அதிக விடயமும் இருக்கிறது. புத்தகத்தின் நோக்கமும் அதுவாகவே இருக்கிறது. ஆனால் வாசகர்களுக்கு, அவரின் சகோதர்களும் அம்மாவும் திடீரென லண்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் கனடாவிலும் இருக்கிறார்கள் என்று வாசிக்கும்போது அவர்கள் எப்படி அங்கு போனார்கள் என்ற கேள்வி  நிச்சயமாக தோன்றும். தமிழர்களால் அதைப் புரிந்து கொள்ளமுடிந்தாலும் ஜேர்மன் வாசகர்கள் ஆச்சரியப்படவே செய்வார்கள் என்று நினைக்கிறேன். அதற்க்கு அவர் மீண்டும் மீண்டும் வறுமையை எழுதுவதும் காரணமாக இருக்கும்.

 சுத்த ஜேர்மன்காரர்களை Bio Deutsche என்று எழுதுகிறார்.  வெளிநாட்டில் ஜேர்மன்காரர்களை நாசிகள் என்று முத்திரைகுத்தும்   அனுபவங்களையும் எழுதியதோடு, தனது தழிழ் நண்பர்கள் தன்னைப்பற்றி என்ன விதமான கருத்துக்களை முன் வைக்கிறார்கள் என்றும், அதில்

தமிழ்த்தேசியத்துக்கு தான் கொடுக்கும் குரல் போதாது என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள் என்றும் எழுதுகிறார்.

நான்கு வருடத்துக்கு முன்பு அவரின் பேச்சைக்கேட்டபோது இருந்த எனது எண்ணமும் இப்போது அவரின் Grundfarbe Deutsch வாசித்தபிறகு எனக்கு இருக்கும் எண்ணமும் வெவ்வேறு.

இந்த பிரபஞ்சத்தில் எல்லாமே எமது ரேகைகள் போலானது. ஒன்று, இரண்டு தடவை இருக்கமுடியாது. அதே நதியில் அதே கால்களை அதேபோல் மீண்டும்  நனைக்க முடியாது. அதுஅது தமது தனித்துவத்துடன் இயங்கிக் கொண்டிருக்கின்றன. அதுவே இயற்கையின் தேவை. இதுவே எனது அனுபவங்கள் எனக்கு கற்றுத்தந்த பாடம். 

ஜேர்மனியில் வெளியான, இன்னுமோரு வாழ்க்கை வரலாற்று நூலான தனுஜாவில் இலங்கைத் தமிழ் இளைஞர்களிடம் இருக்கும் பாலியல் எண்ணப்போக்கை ஒளிவு மறைவு இன்றி விபரித்திருக்கும். தனுஜா பற்றிய zoom சந்திப்பொன்றில் ஒரு தமிழக வாசகர் " போராட்டத்தால் அகதிகளாக வாழும் ஈழத்தமிழ் இளைஞர்கள் இப்படி மோசமாக இருப்பார்கள் என்று நான் நினைத்திருக்கவில்லை என்று சொல்லியிருப்பார். ஒரு சமூகத்தின் பொதுப்பிரச்சனை அச்சமூகத்தின் தனிமனித பிரச்சனைகளில் சிறு பாதிப்புக்களை உண்டுபண்ணலாம், ஆனால் அவரவர்களுக்கான விருப்பு வெறுப்புகள் எல்லோருக்கும் போல இருந்துகொண்டுதான் இருக்கும்.

ஒன்றை "ஏற்றுக்கொள்ளல்" என்பது முன்னைய கற்பிதங்களில் இருந்து வெளியேறுதல் என்றே அர்தப்படவேண்டும் என்றே நினைக்கிறேன்.

உமேஷ் தனது நாட்டை விட்டுப்பிரியும் போது, தனது அம்மாவுக்கு கொடுத்த மூன்று வாக்குக்களை நிறைவேற்றியுள்ளதாக இப்போது நாற்பதைக்கடந்த நிலையில் பெருமையாகக் கூறுகிறார். சூழலும் காலமும் கூட அவரவரின் விருப்பு வெறுப்புக்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும், அதையும் மீறி ஒன்றைச் சாதிப்பது மிகப்பெரிய சாதனைதான். இது 'சந்தர்பங்களை' தனக்கு சாதகமாக மாற்றும் தகுதி பெற்ற மனிதர்களாலேயே முடியும். 

05.08.2022 வெள்ளிக்கிழமை WDR என்ற ஜேர்மன் தொலைக்காட்சியில் Koelner Treff எனும் Talkshow நடந்தது.

அதில் எமது உமேஷ் வேட்டியும், மேலே பிங்க் நிறத்தில் குர்தாவும் அணிந்து வந்திருந்தார். அந்த நிகழ்ச்சி ஒரு சாதாரண விடயமல்ல, பல முன்னனி முகங்கள் கலந்துகொள்ளும், பலர் விரும்பிப்பார்க்கும் நிகழ்ச்சி. அன்று மிகவும் பிரபலமான எழுத்தாளரும் தத்துவவாதியுமான Richard  David Prechtம்  வந்திருந்தார். அவரின் Wer bin ich, wenn ja wieviel? என்ற நூலை பத்து, பன்னிரெண்டு வருடங்களுக்குமுன் வாசித்திருக்கிறேன். அல்லது முயற்சித்தேன் என்று மட்டும்தான் சொல்லவேண்டும்.  அது ஒரு தத்துவ நூல் என்பதாலும், அதன் தலைப்பில் இருந்த ஈர்ப்பும் என்னை வாசிக்க தூண்டினாலும்  அந்நாட்களில் அதை  விளங்கிக்கொள்ளும் அறிவு எனக்கு இருக்கவில்லை. ஆனால் அவரின் பல காணொளிகளைக் கேட்டிருக்கிறேன். ஒரு தமிழனும் இந்த மனிதர்களுடன் அமர்ந்து உரையாடுகிறான் என்பதை அறிந்த போது மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் பெருமையாகவும் இருந்தது. அவர்களோடு

Scorpions என்ற German பாட்டுக்குழுவின் பாடகர் Klaus Meine யும் இருந்தார்.  1980 களில் அவர் எழுதிப்பாடிய Wind of Change உலகப்பிரசித்தி பெற்றது. அதேபோல் இப்போது  85 வயதைக் கடந்த பிரபல்ய நடிகை Brigitte Grothum, என்று பலர் இருந்தார்கள். அவர்களிடம் நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் Bettina Böttinger 

'எது உங்களுக்கு ஆதரவாகவும் எதிராகவும் இருந்தது. உங்களுடைய சிறுபராயம் எப்படி இருந்தது என்றும் கேட்டார்.

எல்லோரும் தங்கள் அனுபவங்களை சொன்னார்கள். உமேஷ் தனது ஏழ்மையைப் பற்றியும், பெற்றோர் சகோதரர்களின் முக்கியத்துவம் பற்றியும் சொல்லியிருந்தார். இங்கு பெற்றோர்களை கவனிக்க பிள்ளைகள் தவறுகிறார்கள், அதை தன்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றும் கூறியிருந்தார். அப்போது வயதான நடிகை Brigitte Grothum தனது கைகளைகூப்பி தானும் அதட்காகவே ஏங்குவதுபோல் அதை ஆமோதிப்பார்.

உமேஷ் அந்த நிகழ்வில் vorurteile என்ற சொல்லை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லியிருப்பார், Grundfarbe Deutsch நூலின் மூலம் "இதுதான் ஜேர்மன் நிறம் என்று ஒன்று இல்லை, எனது இந்த நிறமும் ஜேர்மன் நிறம்தான் என்று ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்" என்று சொல்கிறேன் என்பார். 

Vorurteille என்றால் முன்முடிவுகள், அது எப்போதும் பாதகமானதாகவே இருக்கும் என்று இல்லை, ஆனால் அது நியாயம் அற்றது. ஏன் என்றால் அது சரியான விசாரணை இன்றி அனுமானங்களையும் , முன்னைய அனுபவங்களையும் வைத்து எடுக்கப்படும் தீர்மானங்கள். 

உமேஷ் ஏற்கனவே மூன்று புத்தகங்கள் எழுதியுள்ளார். ஒரு எழுத்தாளர், அதைவிட இருதய சத்திர சிகிச்சை மருத்துவர். அத்தோடு பல்வேறு இடங்களில் நூல் வாசிப்புக்களையும் சந்திப்புகளையும் நிகழ்த்தி வருகிறார். இன்னமும் சுறுசுறுப்புபாக இயங்குகிறார். அவரின் Grundfarbe Deutsch எமது பிள்ளைகளால் கடாயம் வாசிக்கப் பட  வேண்டிய நூல். அது சிக்கல்களுக்குள் துவண்டு விடாது குறிக்கோள்களை நோக்கி நகர்த்தும்  ஒரு ஊக்குவிப்பு நூலாக இருக்கிறது.

நிறங்களையும், உருவங்களையும், மொழிகளையும் நாடுகளையும் வைத்து முன்தீர்மானங்களுக்குள் சிக்கிவிடாதீர்கள். அது போலவே  கருத்துக்களுக்குள்ளும் மாறுபாடுகள் இருக்கின்றன. வேற்றுமைகள்தான் இந்த உலகிலிருக்கும் ஒவ்வொன்றினதும் தனித்துவங்கள்.

மலைகளுக்கூடே பயணங்கள் செய்யும்போது வெய்யிலும் நிழலும் அங்கே வித்தைகள் காட்டிக் கொண்டிருப்பதை கவனித்திருக்கிறீர்களா..? அந்த நிழல்களுக்கு உருவங்கள் கொடுத்து மனதில் கதை ஒன்றை நகர்த்த உங்களுக்கு அவகாசங்கள் கிடைத்திருக்கிறதா? ஆம் என்றால் The Power of the Dog என்ற திரைப்படமும் உங்களுக்கு பிடிக்குமென்று நம்புகிறேன்.

  ஒரு படம் /ஓவியம் ஆயிரம் வார்த்தைகளுக்கு சமம் என்பார்கள். அப்படியென்றால் இரண்டு மணிநேர சினிமா எத்தனை கோடி வார்த்தைகளைச் சொல்லும்.

நான் சொல்லவரும் திரைப்படம் ஒரு கவிதையைப்போன்றது. அதை ஆழமாகப் பார்க்கவேண்டும். அப்போதுதான் அதை நுணுக்கமாக புரிந்து கொள்ளமுடியும். 

கவிதை என்றால் மனதை ஆனந்தத்தில் மிதக்கவைக்கும் கவிதையல்ல. இது பனிக்கட்டிகள் போல் இறுக வைக்கும் ஒன்று.

இந்தப் படத்தை பார்க்கும் போது சில வருடங்களுக்கு முன்வந்த  Portrait of a Lady on Fire என்ற பிரெஞ்சு படமும் ஞாபகத்தில் வந்தது. 

இவ் வகைப்படங்கள் எல்லோரையும் ஈர்க்காது. இதற்கு பொறுமை வேண்டும். ஒவ்வொரு காட்சியும் அதற்கான, வலுவான தேவையுடன் அமைக்கப்பட்டிருக்கும். பாலுமகேந்திராவின் வீடு கூட அந்த வகைதான்.  இப் படங்களை பார்த்தல் என்று சொல்வதைவிட கவனித்தல் என்று சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும்.

அதனாலோ என்னவோ இதற்கான இரசிகர்கள் மிகக் குறைவு. 

 German மொழியில் Kopfkino (கொப்வ்கீனோ) என்று ஒரு சொல் இருக்கிறது. அதன் பொருள் கேட்ட அறிந்த ஒன்றை  உருவகப்படுத்தி இல்லாதது பொல்லாததெல்லாம் கற்பனை செய்வது. தலைக்குள்ளே ஒரு சினிமாவை ஓட விடுவது. 

ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது வரப்போகும் அடுத்த காட்சிகூட எமது தலைக்குள் ஒரு kopfkino வாக ஓடும். 

ஆனால் சில திரைப்படங்களில் உரையாடல்களையும் மீறி திரையில் வரும் ஒவ்வொரு காட்சியும் ஒரு கதை சொல்லும்படியாக படம் எடுப்பார்கள்.அவர்களே சினிமாவை சரியாக பயன்படுத்தும் இயக்குனர்கள்.

 நீண்ட அமைதியான, அதுஅதை அப்படியே காட்டும் காட்சிகளை, மனித நுண் உணர்வுகளை விரும்பும் அனைவரும் பார்க்கவேண்டிய படங்களில் ஒன்றுதான் The Power of the Dog. 

 1925 இல் மவுண்டாணாவில் ஒரு குடும்பத்துக்குள் நிகழம்  உளவியல் தாக்கங்கள். தனிமையும் அதிகாரமும் பாசமும் இச்சையும் மனிதர்களின் அகத்தையும் புறத்தையும்  எப்படி பாதிக்கின்றது என்பதை வெறும் காட்சிகளாலே உணர்த்துகிறது படம்.

நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள் போல் ஒரு புறம் பாசம் மறுபுறம் குரூரம் நிறைந்த பதின்ம வயது இளைஞன் Peter. 

தனிமையில் வாடுவதும் மறுபுறம்  நண்பர்களுடன்  குதூகலமும் அதிகாரமும் நிறைந்த Phil.

வசதியும் இரக்க குணமும் அதே நேரம் சமூக அந்தஸ்த்தில் நாட்டம் கொண்ட George. 

எதிர்பார்ப்புக்களும் ஏமாற்றமும் நிறைந்த Rose. 

இந்த நான்கு பேருக்குள் இருக்கும் உறவைச் சுற்றி கதை பின்னப்பட்டிருக்கிறது. கணவன் மனைவி, தாய் மகன், கணவனின் சகோதரன் என்ற உறவோடும் தனித்தனி குணாதிசயங்களுடனும் அவர்கள் தங்கள் பண்ணை வீட்டில் வாழ்ந்து வருகிறார்கள். 

ஒரு இடத்தில் மகன் Peter தனது தாய் Rose இடம் கேட்பான் “Phil உன்னிடம் வன்மமாகவா இருக்கிறான்?” என்று. அதற்கு  “ இல்லை, அவன் ஆண். அனேகமான ஆண்களைப் போல ஒரு ஆண். அவ்வளவுதான்” என்பாள். ஆனால் தனது தாய் மகிழ்ச்சியாக இல்லை, குடிகாறியாக இருக்கிறாள் என்று அவன் கவலைப்படுகிறானா,  கோபப்படுகிறானா அல்லது அவன் எதைப்பற்றி சிந்திக்கிறான் என்று புலப்படாத ஒரு முகபாவனை கொண்டவனாக இருப்பான்.

Peter ஒரு முறை தனது தாய்க்கு காட்டு முயல் ஒன்றை பிடித்துவந்து கொடுப்பான். அதை அவள் கையில் வாங்கி வருடுவதும் கொஞ்சுவதும் அந்த பெண்ணின் ஏக்கங்களை உணரவைக்கிறது. Rose ஐ விட அந்த வீட்டில் ஏற்கனவே இரண்டு பெண்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் சமயல் செய்யும் பணிப் பெண்கள். அவர்கள் தங்களுக்குள் சிரித்துப்பேசும் காட்சிகள் இல்லை ஆனால் நிலவறைக்குள் தண்ணீர் வந்துவிட்டது, எலி வந்துவிட்டது என்றே பேசிக்கொள்வார்கள். அவர்களில் இளவயது பெண் ஒருமுறை அந்த முயலுக்கு கரட் கொடுப்பதற்காக மாடிக்கு செல்வாள். ஆனால் மருத்துவ மாணவனான Peter முயலை வெட்டி மேசையில் விரித்து வைத்துவிட்டு படங்கள் வரைந்து கொண்டிருப்பான். இத்தனைக்கும் அவன் பெண் தன்மை நிறைந்த ஒருவன். பூக்களில் விருப்பம் கொண்டவன். தாயுடன் உணவு பரிமாறுவதில் உதவிகள் செய்பவன்.

கணவனை இழந்த Rose தனது பதின்ம வயது மகனுடன் வசதிபடைத்த Georgeஐ திருமணம் செய்து பண்ணை வீட்டுக்கு வருகிறாள். அவளின் வருகையில் விருப்பமில்லாத George இன் சகோதரன் Phil அவளை முகத்துக்கு நேராகவே அவமதிக்கிறான். Philக்கு தனது ஆண் நண்பன் Henryயுடனான ஓர் பால் உறவும் அவனின் மரணமும் பெரும் தனிமையைக் கொடுக்கிறது. 

இப்படத்துக்கான எனது இந்த விபரிப்பை படிக்கும் யாராவது ஏற்கனவே இப்படத்தை பார்த்திருந்தால் இக்கதையில் வரும் பாத்திரங்களின் குணநலன்களுக்கு வேறு காரணங்களை சிந்தித்திருக்கக்கூடும். உதாரணமாக Henry என்று ஒரு பெயர் வெறும் உரையாடல்களில் மட்டும் வந்து போகிறது. அதைவிட சில நினைவுப் பொருட்கள் ஆங்காங்கே இருக்கின்றன. அதை வைத்துக்கொண்டு பார்வையாளனின் தலைக்குள் ஓடும் Kopfkino தான் நான் குறிப்பிட்ட காரணங்கள்.

ஆரம்பத்தில் Phil ஒரு வன்மமானவனாகவும் பிறகு வசதி இருந்தும் ஏழைபோல் வாழும் நல்லவனாகவும் தோன்றும். தனது வன்மமான செயல் மூலம் அவன் யதார்த்தத்தை உணர வைக்க முயற்சிக்கிறான் என்பது மூன்றாம் நபராக எமக்கு உணரமுடிகிறது. George  இரக்ககுணமும் அமைதியும் நிறைந்த நல்லவனாக காட்சி தந்தாலும் மனைவியின் விருப்பு வெறுப்புகளை உணராத  சுயநலவாதியாக தென்படுவான். தனது சகோதரனிடமும் பெரிய விருந்தாளிகள் வருகிறார்கள், குளிக்காமல் மேசைக்கு வராதே என்பான். எல்லோரிடத்திலும் கனிவாகவே பேசுவான், தவறுகளுக்கு மன்னிப்பும் கேட்பான்.

Rose தனது மகன் Peter உடன் தனியாக வாழும் போது சுறு சுறுப்பாக, மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாள். வசதி வாய்ப்போடு பண்ணை வீட்டில் வாழும்போது மகிழ்ச்சி போய்விடுகிறது. குடிக்கு அடிமையாகிறாள்.

மெலிந்த, அப்பாவியாக இருக்கும் Peter வலிந்தவர்களால் பயமுறுத்தப்படுகிறான். ஆனால் Phil இன் மரணத்தில் அவனுக்கு இருக்கும் பங்கை அறியும் போது அவனின் உண்மை முகத்தை அறிய முடிகிறது. 

இப்படத்தில் யார் நல்லவன் கெட்டவன் என்று பிரிக்க முடியாது. அவர்களின் செயல்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் அவர்களின் பக்கத்தில் நியாயமான காரணங்கள் இருக்கிறது.

இப்படத்தின் முக்கிய பெண் பாத்திரமான Rose மீது படம் முழுவது பார்வையாளனுக்கு இரக்கம் வருகிறது. இப்படத்தின் இயக்குனரும் கூட ஒரு பெண்.   உணவகத்தில் மூடிய கதவுக்குப் பின்னால் Rose விம்மி அழும் காட்சியில் இயக்குனர் சிறிது எல்லையை மீறிவிட்டாரோ என்று தோன்றியது 

இப்படம் அதை இயக்கிய Jane Campion க்கு 2022 இன் சிறந்த இயக்குனருக்கான ஒஸ்கார் விருதைப் பெற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. அதை விட இன்னும் 11 விருதுகளுக்கு சிபாரிச செய்யப்பட்டுள்ளது. 

இப்படத்தின் கதை 1967 இல் வெளிவந்த The power of the dog என்ற  நாவலைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டது. இந்த நாவல் German மொழியில் Die Gewalt der Hunde (நாய்களின் வன்முறை) என்ற பெயரில் கிடைக்கிறது.

இப்போதெல்லாம் நாய்கள் விசுவாசமானவை என்பதற்கும் அப்பால், வீட்டிலே கொஞ்சிக் குலவும்  செல்லப்பிராணிகளாக வழர்க்கப்படுகின்றன.. ஆனால் சமய நூல்களிலும் சமூகக் கலாச்சாரங்களிலும் நாய்கள் இழிவானதாகவும் வசைச் சொல்லாகவுமே இருந்திருக்கிறது.

The power of the dog இல் ஆண்கள் நாய்களாகவும் அதிலும் Peter கொடுமையான நாயாகவும் சித்தரிக்கப்பட்டுகிறான் என்று தோன்றுகிறது.

இப்படத்தின் தலைப்பு பைபிள் வாங்கியவர்களில் இருந்து எடுக்கப்பட்டருக்கிறது. அது Deliver my soul from the sword, my darling from the power of the dog. என்பதாக இருக்கிறது..  படத்திலும் Rose இன் மகனான Peter இவ் வாக்கியங்களை பைபிளில் பார்பதாகவும் ஒரு காட்சி இருக்கிறது.

தமிழ் பைபிளில் அந்த வாக்கியங்கள் கீழ்க்கண்டவாறு எழுதப்பட்டிருக்கிறது 

சங்கீதம் 22:20

என் ஆத்துமாவைப் பட்டயத்திற்கும், எனக்கு அருமையானதை நாய்களின் துஷ்டத்தனத்திற்கும் தப்புவியும்.

"ஒரு லவ்லி கனவு" என்று அதிகாலை படுக்கையில் கிடந்தபடியே மகிழ்ச்சி ததும்ப கூறினாள். அந்தக் குரலில் நித்திரை மயக்கத்தின் சாயல் இருக்கவில்லை. நேரத்தோடு படுக்கைக்குப்போய் திருப்தியாக நித்திரைகொண்டெழும்பி, கடும்கோப்பி ஒன்று குடித்த உற்சாகம் இருந்தது.

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் கிடந்த நந்தனிடமிருந்து பதிலொன்றும் வராததால், பனிகாலத்துத் தடித்த போர்வையை விலக்கி அவனது நாடியை வருடியபடியே மீண்டும் அதைச் சொன்னாள்.

கவிதாவுடனான பதினைந்து வருட வாழ்க்கையில் அவளின் லவ்லி என்ற அந்த வார்த்தையும் குரலில் இருந்த மகிழ்வும் தூக்க மயக்தையும் மீறி அது அவனுக்கு புதிதாக கேட்டது. இத்தனை வருடத்தில், அவள் நான்கு ஐந்து தடவை கனவு கண்டு சொல்லியிருந்தாற்கூட அதிகம்தான். அதுவும் அவை ஞாபகம் வைத்திருக்கும் அளவுக்கோ அல்லது கேட்கும் போது ஆர்வத்தை தூண்டும் அளவுக்கோ இருந்ததில்லை . ஆனால் இம்முறை அதை கேட்டும் கேட்காததுபோல் அவனால் பாசாங்கு செய்யமுடியவில்லை.

"ம்.." என்றபடி தனது இருத்தலை அறிவுறுத்தினான்.

"கொழும்புக்கு வெளியால ஒரு சிங்கள ஊர், எவடம் என்று  தெரியேல்ல"

"ம்"

"அம்மாட முகத்தப்பார்த்தா நோமலா இல்ல"

":..." அவன் 'ம்' கொட்டாமல் அமைதியாக கிடந்தான்.

"அது வடிவான பெரிய வீடு, அங்க இருக்கிறவர்கள்  அம்மாவோட நோமலாத்தான் பழகுகினம். ஆனா அவதான் ஏதோ ஒரு மாதிரி..., நான் ஏதும் நினைப்பேனோ என்று  மறைக்கிறாமாதிரியும் , வெக்கப்படுறா மாதிரியும் கிடக்கு. அவையள் அம்மாவ விழுந்து விழுந்து கவனிக்கினம் . இதுக்குள்ள ஒருத்தி, அவள் பக்கத்து வீட்டுக்காரி போல 'அன்ரியின்ர மகள் வந்திருக்கிறாவாமே' என்று என்னைப்பார்க்க வந்திருந்தா.. எனக்கெண்டா எரிச்சலா இருந்தது.."

கவிதா அத்தோடு நிறுத்தி சிறிதுநேரம் அமைதியானாள்.

அந்த அமைதி நந்தனுக்கோ மிக நீண்டு சென்றது. பொறுமையற்றவனாய் மீண்டும்  "ம்" என்றான்.

தான் சொல்வதை அவன் கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை உணர்ந்ததும் அவனது நாடியை வருடிக்கொண்டிருந்த தனது கையை எடுத்து தனது தலகாணியை சரிசெய்தபடியே..

"எப்ப கிளிநொச்சிக்கு போறது என்று சத்தாமா கேட்டேன், அவா நசிஞ்சு நசிஞ்சு 'பொறு போகலாம்' என்றா...."

நந்தானுக்கு ஆர்வம் அதிகமாகிக்கொண்டே இருந்தது.

'ம், பிறகு ....' என்றால் அவளிடமிருந்து அந்தக்  கதை இயல்பாக வருமா என்ற கேள்வி அவன் மனதிலே ஓடியது. அதைவிட கனவு அவளின் அம்மாவைப் பற்றியதால், தன்னை விடுப்புக்கேட்பதில் ஆர்வமுள்ளவனென்று அவள் நினைத்துவிடக்கூடாது  என்ற அச்சமும் இருந்ததால் எதுவும் சொல்லாமல் கிடந்தான்.

"அம்மாவில ஏதோ கள்ளத்தனம் இருக்கிறமாதிரிக் கிடந்தது. நான் இல்லாத நேரத்தில அவயளோட நல்லா சிரிச்சுசிரிச்சு கதைக்கிறா...." என்றாள்

சிறிய மௌனத்துக்குப்பிறகு கவிதா தொடர்ந்தாள் "ஒருக்கால், நான் அங்கால நிண்டத அம்மா கவனிக்கயில்ல..., அவாட முகத்தில இருந்த மகிழ்ச்சி உங்களுக்கு விளங்காது. என்ர முப்பத்தஞ்சு வருசத்தில அம்மாவ இப்படி சந்தோஷமா நான் கண்டதே இல்ல." கவிதாவின் குரலில் திடீரென  ஒரு தளதளப்பு தொனித்தது.

" இப்பதான் தெரியுது, அம்மா எயார்ப்போட்டுக்கு என்னை கூட்டிப்போக வரேக்கயும் முகத்தில வித்தியாசம் தெரிந்தது. ஆனா அது அப்ப விளங்கேல்லை.

அந்த வீட்டுக்காற ஆள் வங்கி மனேச்சராவோ, டொக்டராவோ இருக்கோனும். தாடி மீசை வழிச்சு பளிச்செண்டு இருந்தது சாந்தமான அந்த முகம்.

அம்மாவும் கிளிநொச்சி வெய்யில்ல கரு  கருவென்று  கறுத்திருந்தாலும் நாங்க முதல் போகேக்க இருந்தமாதி காஞ்சு கண்ணெல்லாம் உள்ளுக்குப் போயிருக்கயில்ல."

000

அந்த அதிகாலைக் கனவு கவிதாவின் பழைய நினைவுகளைக்  கிளறிக்கொண்டிருந்தது.

அவளுடைய தாய் முதன் முதலில் கவிதாவை வெளிநாட்டுக்கு வழியனுப்பவே கொழும்பு வந்திருந்தார்.  அந்தக் காட்சியை அவளால் மறக்கவே முடியாது. தானும் இல்லாமல் அம்மா தனியே என்ன செய்வாரோ என்று அழுதழுது பிரிந்தது கண் முன்னே வந்தது. அதன் பிறகு அம்மா விமான நிலையம் வருவது இது இரண்டவது தடவை, இன்று பெண்தலைமைத்துவ குடும்பங்கள் என்ற சொல் புழக்கத்தில் வருவதற்க்கு முன்பே தனது மகளின் ஐந்து வயதிலிருந்து தனியாக வாழ்ந்து வருபவர்.

மகள் வெளிநாடு சென்ற பின், அவரின் உறவினர்கள் அருகில் இருந்தாலும்

அவரின் தனிமையில் மாற்றம் இருந்ததில்லை.

கவிதா கடந்தகாலங்களில்  தனது கணவன், மகள் என்று குடும்பமாக இலங்கை சென்றிருந்தாலும், இம்முறை அம்மாவே எயார்ப்போட் வந்தது அவளுக்கு பெரிய மகிழ்ச்சி.

"இண்டைக்கு இங்க  நிண்டுட்டு நாளைக்கு போகலாம்"  என்று அம்மா விமானநிலையத்தில் வைத்து சொன்னபோது, கட்டாரில் ஒருநாள் நின்றுவந்த பயணக்களைப்புக்கு சரி என்றே பட்டது. கொழும்பில் வசிக்கும் தூரத்து சொந்தமான பரம் அன்ரிவீடும் கவிதாவின் ஞாபகத்தில் வந்தது. அம்மாவின் குரலிலும் 'நாளைக்கு போகலாம்'  என்று சொல்லும்போது அவ்வளவாக மகிழ்ச்சி தெரியவில்லை. கவிதாவுக்கும் அவர்களிடமெல்லாம் கடமைப் படுவதெல்லாம் வேண்டாமென்றே தோன்றியது. இருந்தும் அம்மா எதையும் நன்றாக யோசித்தே முடிவுகள் எடுப்பார் என்பதாலும் அதையிட்டு ஒன்றும் கேட்கவில்லை.   போகும் வழியில் எங்கு தங்குகிறோம் பரம் அன்ரி எப்படி இருக்கிறா என்ற கேள்விகளை தாயிடம் கேட்டதாகவும் அவளுக்கு ஞாபகம் இல்லை.

வாகனம் அழகான ஒரு தனிவீட்டின் முன்னால் நின்றபோதுதான் 'இது யார்வீடு, இங்கயா தங்கப்போறம்' என்று  கேட்ட ஞாபகம்.

'"ஓம்,  இவையள் சிங்களம்"

"என்ன சிங்களமா?"

"ச்சு, அவயளுக்கு தமிழ் தெரியும் மெல்லவா கதை "

என்றார் அம்மா.

000

கவிதாவின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த  அந்த காட்சியை அறியாது

"பிறகு' எப்படி இருப்பார் அந்த கிளீன் சேவ் ஆள்" என்றான் பொறுமையிழந்த நந்தன். அவன் தூக்கத்தில் இருந்து இப்போது முழுமையாக விழிதிருந்தான்.

"நல்ல வடிவான ஆள். ஒரு பொழுதுபட்ட நேரம்போலதான் வந்தவர். வந்தவுடன் என்னைப்பற்றி நல்லா தெரிஞ்சவர்மாதிரி விசாரித்தார்.

ஆனால் எனக்கென்றால்  சந்தேகமாக இருந்தது. கிளிநொச்சியில நாங்க  வேண்டிவிட்ட காணிய ஏமாத்தி பறிக்கத்தான் இப்படி பழகுறாங்களோ என்று. அம்மா மொக்குத்தனமா எல்லாத்தையும் குடுக்கப்போறாவோ என்று பயம் வேற.....;" கவிதா மனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டே அதைச் சொன்னாள், அது அவளின் குரலிலும் தொணித்தது. நந்தாவுக்கு தனது மனைவியின் சந்தேகம் சிரிப்பை கொடுத்தாலும் அதை வெளிக்காட்டாமல் அதுதான் அவள் என்று எண்ணியபடி அமைதியாக  கேட்டுக்கொண்டு இருந்தான்.

"அந்த வீட்டுக்குப்பின்னால மலையெல்லாம் இருந்தது. உங்களுக்கு தெரியுமா ஒரு நாவல் நிறப்பழம் இங்க  கோடை காலத்தில வரும். அதெல்லாம் அவர்களின் தோட்டத்தில் இருந்தது.

அவற்ற மனைவிமாதிரி ஒரு பெண்  அவவும் நல்ல வடிவு. அல்லது அவற்ற சகோதரியோ தெரியேல்ல. இரவு சாப்பிடேக்க அவா அவருக்கு பக்கத்தில இருக்கவில்லை"

"ஆ.. விருந்து  சாப்பாடெல்லாம்கூட இருந்ததா, அப்ப  கனவில இடைவேளையும் இருக்கா.." என்றான் நந்தா சிரித்தபடி.

"உங்களுக்கு எப்பவு நக்கலும்,  குறை சொல்றதும்தானே தெரியும்" என்றாள் கவிதா கடுமையான குரலில்.

"ஓ அப்ப காணியப் பிடிக்கப்போறங்களோ என்று  நீர்  நினைச்சதுக்கு என்னபேர்?"

உடனே குறுக்கிட்டு

"ஏன், அப்படியொண்டும் நடக்கிறதில்லையோ..?" என்றாள் கவிதா.

சமாளிக்கும் முகமாக "சரி மிச்சத்த சொல்லும்.." என்றான் நந்தன்.

அவளோ மீண்டும் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தாள்.

அவளின் சிந்தனையை கலைப்பவனாய்...

"அப்ப நீர் கனவில தனியவா போனனீர், நானும் மகளும் வரேல்லையா உம்மோட"

"இல்ல தனியமாதிரித்தான் கிடக்கு..."

மீண்டும் சிறிய அமைதிக்குப்பின் "அம்மாவுக்கெண்டு அங்க தனிஅறை, எனக்கு வேற ஒருஅறைய ஒழுங்குபடுத்தியிருந்தவையள். நான் இல்லை வேண்டாமென்று அம்மாவோடதான் படுத்தனான்"

"எனக்கெண்டா இது கனவுமாதிரி தெரியேல்ல, எடுத்துவைச்சு சொல்றீரோ.." என்று குறுக்கிட்டான் நந்தன்.

"இல்ல கனவுதான்,... இந்த கனவு முறிஞ்சிட்டேன்று எனக்கு எவ்வளவு கவலையா இருக்கு"

"பிறகு.."

"பிறகு என்ன அவ்வளவுதான்..."

கொஞ்ச நேரம் அமைதி, வெளியே குருவிகளின் ரீங்காரம் கேட்டது, இருள் கலைந்து விடிந்துகொண்டிருந்தது.

"அந்த ஆள்ள அம்மாவுக்கு ஒரு 'இது'  இருக்கு, அவரும் அம்மாவில சரியான அன்பா இருக்கிறார்"

"அவற்ற மனுசியெண்டு யாரையோ சொன்னிரே..."

"ஓம் அதுதான் விளங்கேல்ல, அவவும் அம்மாவில அன்பாத்தான் இருக்கிறா, அவர் அளவுக்கு இல்ல . எனக்கென்றால்  நான் அங்க இருந்தது  அவயளுக்கு இடஞ்சலா இருக்கிற மாதிரி இருந்தது. சாப்பாட்டு மேசையில அந்த பெண்தான் எனக்கும் அவருக்கும் பரிமாறினவா, அம்மாவுக்கு அவர் பரிமாறினவர். ஆனால் அம்மாவோ கஸ்ரப்பட்டு சகயமா இருக்க முயட்சிபண்ணின மாதிரி இருந்தது."

அந்த நீள் சதுரமான மரமேசை மிகப்பழைய ஒன்றாக இருக்கவேண்டும். நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டு வானிஸ் எல்லாம் பூசி பளபள என்று இருந்தது.

"பிறகு படுக்கப் போகேக்க, அவர் ஒரு வெள்ளைநிறத்தில, கைக்கு, கழுத்துக்கு லேஸ் வைத்துத் தைத்த ஒரு நைட்டியை அம்மாவுக்கு கொண்டுவந்து கொடுத்தார். அது அம்மாவுக்கெண்டே எடுத்தது மாதிரி இருந்தது., ஏன் என்டா அந்த மற்றவா அம்மாவவிட மெலிவு..

அம்மாவுக்கு அது எவ்வளவு வடிவா இருந்தது எண்டு தெரியுமா.. போட்டோ எடுத்திருக்கோணும்"

"என்ன.."

"மெய்யா என்னால நம்பேலாம இருக்கு இது கனவு என்று !"

மீண்டும் அமைதி ...

கவிதா ஒரு பூரிப்பான குரலில் சொன்னாள் "விடிய கிளிநொச்சிக்கு போகவேன்டு நாங்கள் வெளிக்கிடேக்க அம்மா அந்த நைட்டிய  கழட்டி அப்பிடியே கட்டில்ல போட.. அதை  அவர் எடுத்து பக்குவமா  மடிச்சு வைச்சவர் தெரியுமா., ".

முற்றும்

"உனது வாரஇறுதி நாட்கள் எப்படி இருந்தது?"

எனது வேலைதலத்தில், ஒவ்வொருதிங்களன்றும்  கேட்கப்படும் முதலாவது கேள்வி இதுவாகத்தான் இருக்கும்.அதைத் தொடர்ந்து நடக்கும் சம்பாஷணைகள் சுவராஸ்யமானவை. ஆனால் அதற்கு இடி விழுமாப்போல் ஒருசெய்தி. அந்த செய்திக்கு முதல் எனது வேலைத்தலம் பற்ரி கொஞ்சம் விபரிக்கவேண்டும்.

  நிலத்தளத்தில் பரந்த மண்டபத்தில் உற்பத்தி. நீளமான பல  இயந்திரங்கள்.  வார மாத சஞ்சிகைகளை சந்தாதாரர்களுக்கு அனுப்புவதற்காக விலாசங்கள் அச்சிடப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன. யேர்மன், துருக்கி, யூக்கோ, அல்பானர், தமிழர் என்று எல்லா இனமும் வேலைசெய்கிறார்கள். அதேபோல் பலவிதமான புத்தகங்களை ஏராளமான நாடுகளுக்கும் அனுப்புகிறார்கள்.

 எனது முதலாவது வேலை நாள். என்னை ஒருஇயந்திரத்திற்கு முன்னால்  ஒருவன் கூட்டிப்போனான்.அங்கே ஒருத்தி ஏளனப் பார்வையோடு வேண்டா  வெறுப்பாய் என்னை நோக்கினாள். அவள்தான் அந்த இயந்திரத்தை இயக்குபவள். பெயர் அந்திரியா. என்னை அவளிடம் ஒப்படைத்தட்டுவிட்டு ஒருபரிதாப புன்னகையோடு என்னைப்  பார்த்தபடி அவன்  கழன்று போனான்.

அவளோ "வா என்னுடன்"  என்றபடி இயந்திரத்தின் ஒரு முனையை நோக்கி, உள்ளாரா என்னையும் திட்டியபடி  நடந்தாள். நான் அவளைத்தொடர்ந்தேன். அழகான, அளவான உடல்வாகு. கழுத்துவரைவெட்டப்பட்டிருந்த பொன்னிற தலைமுடி. உப்பாத கன்னச்சொக்குகள் இருபக்கமும் சீராக வாா்த்தாற்போல் இருந்தது. முதல்  பார்வையிலேயே  உணரவைக்கும் யேர்மன் முகம்.

அந்த இயந்திரத்தில், மேலும் ஒரு பெண்னும் இரு ஆண்களும் நின்றார்கள்.

            நான் புத்தகங்களை அதன் நீள, அகலங்களுக்கு ஏற்ப  அடுக்க வேண்டும். அவளின் இயந்திரத்தில் நின்றவர்கள் அவளுக்கு பயந்தவர்களாகவோ, விருப்பம் இல்லாதவர்களாகவோ  நின்றார்கள். மற்றைய இயந்திரங்களில் நின்றவர்கள் கலகலவென சிரித்துக் கதைத்தபடி நின்றார்கள். மற்றயவர்களினதைவிட அவளுடைய இயந்திரமும் அதைச் சுற்றியும்  மிகவும் துப்பரவாக இருந்தது.

               அந்திரியா,. யாருக்கும் பயப்படவும்மாட்டாள், எதட்கும் வெட்கப்படவும்மாட்டாள். அவளுக்கு ஒரு சிலருடனேயே சிரித்துப் பழகும்   நட்பு   இருந்தது. அவளிடம் இனத்துவேசம் இருப்பதாக சில  வெளிநாட்டவர்கள் கருதினார்கள். அவள் ஒரு அறிவில்லாதவள் அகங்காரி என சில  யேர்மன்காரர்கள் கருதினார்கள். எனக்கும் அவளின் நடத்தை வெறுப்பைத்தந்தது. இந்த நிறுவனம் எனக்கு ஏற்றதல்ல. விரைவில் வேற தேடவேண்டும் என்று இருந்தேன். ஆனால் இன்று பல ஆண்டுகளை இங்கு கடந்துவிடேன்.

எனது முதல் நாள் போலவே  இன்றும் அது ஞாபகம் இருக்கிறது. எனது முதல் 2,3 நாட்களும் 10 நிமிட புகைத்தல் இடைவேளையை 5,6 நிமிடங்களிலேயே முடித்துவிட்டு வந்த நான், 4ஆம் நாள் 15 நிமிடங்களின் பின் வந்தேன்.

"மணிக்கூடைப் பார்" என கோபத்தொனியில்  கத்தினாள்.  

"எனக்கு அது தெரியும். நானும் இங்கே தொடர்ந்து நிக்கப் போவதில்லை, நீ கத்தவேண்டிய அவசியம் இருக்காது, " என்றபடி புத்தகங்களை அடுக்கப் போனேன்.

என்ன நினைத்தாளோ தெரியவில்லை சில நிமிடங்களின் பின் என்னைநோக்கி வந்து அப்பாவித்தனமாக" மன்னித்துக்கொள்" என்றாள்

அவள் சிக்கனமாய்  சிரித்துப் பழகும் ஒருசிலரில்  நானும் ஒருவனானேன்.  கொஞ்சம் நகைச்சுவை உணர்வும்  அவளிடம் இருந்தது,  ஆபாச பகுடிகளை இடம் பொருள்பராது சொல்லுவாள். விவாகரத்தானவள். மீண்டும் எங்கள் கொம்பனியில் சிறிதுகாலம் வேலைபார்த்த மத்தியாஸ் என்பவனை மணம் முடித்தாள்.

தனது கடந்தகாலக் கணவனுடனும்  நல்ல உறவை பேணிவந்தாள் அவனுக்கு சிறுவர்களுக்கான காமிக்ஸ் புத்தகங்கள் பிடிக்குமென இங்கிருந்து எடுத்துப்போவாள். தற்போதைய கணவன் மத்தியாசையும்,  அந்திரியாவையும்   வருடத்தில் 3,4 தடவை கடைத்தெருவுகளில் சந்திப்பேன். மிகவும் உச்சாகமாக கதைத்துவிட்டு கலைவோம். மத்தியாஸ் மிகவும் அமைதியானவன் பருத்த உடல்வாகு மெதுவாக நடப்பான்.நடக்கும்போது இரண்டு கைகளையும் விசுக்காமல் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதுபோல் கிடக்கும்,   சிறிய கூனல். அந்திரியாவுக்கு  எதிர்மாறாய்  எப்போதும் இளித்தபடிய இருக்கும் முகம்.

மேல்தளத்தில் நிர்வாகம். இரண்டு பேருக்கு ஒரு அலுவலக அறை. இங்குதான் என்னுடைய நிரந்தர வேலை. நிர்வாகத்தில் உள்ளவர்களுக்கும் உற்பத்தியில் இருப்பவர்களுக்கும் உறவு சுமூகமாக இருப்பதில்லை. ஆனாலும் நான் முன்பு உற்பத்தியில் அனைத்துப்  பகுதிகளுக்கும் மாற்றப்பட்டேன். அந்த அனுபவம் நிர்வாகத்தில் உள்ள ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே கிடைத்திருந்தது. அதனூடாக  இந்த நிறுவனத்தில் தொழில்புரியும் அனைவரும் பழக்கமானார்கள். அந்திரியாவை மாதத்தில் இரண்டு திங்கள் கிழமைகளில் மட்டும் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கும். வழக்கம்போல் ஹேய் உன்னைக்கண்டு கனநாள் ஆகுது நீ இன்னும் உயிருடன் தான் இருக்கிறாயா என்பாள். வார இறுதிநாட்களைப் பற்றி பேசிக்கொள்வோம். அதிகபட்சம் 10,15 நிமிடங்கள்தான் உரையாடுவோம். ஒரு இருதடவை தனது கணவனைப்பற்றி மாமியாரைப்பற்றி கேலியும்  கூறியிருக்கிறாள். தொழிலாளி, முதலாளிக் கூட்டங்களில் ஒரு  தர்க்கரீதியும் இல்லாமல்   எங்களுக்கு நீங்கள் ஒரு ஆணியையும் புடுங்க வேணாம் என்பாள்.

நானும் கொற்ஸ்சும் எதிர் எதிரே ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும் படியாக எங்கள் மேசைகள். கொற்ஸ் 35 ஐ கடந்தவன் யேர்மன்காரன். ஆரம்பக் கல்வியை எனது தம்பியுடன் ஒன்றாக ஒரே வகுப்பில் படித்துக் கிழித்தவன். இப்போது என்னோடு குப்பைகொட்டுகிறான். நாங்கள் இருப்பது அப்படியொன்றும் குக்கிராமம்மில்லை. 24 km² பரப்புள்ள சிறிய நகரம், 25000 பேர் வசிக்கிறார்கள், வேலை நிமிர்த்தம் இதை விட அதிகமானவர்கள் வந்து போகிறார்கள்.அடுத்தது  எல்வீரா, 55 ஐ கடந்தாலும் இன்னும் 18 என்ற நினைப்பில் உள்ள பெண்.  மூத்த மேலாளர், வாடிக்கையாளர்களுக்கு பொறுப்பானவர்.  கொற்ஸ்சின் முதுகுக்கு பின்னால் 4m தள்ளி பக்கவாட்டில் எல்வீராவின் இருக்கை. அவளுக்கு தனி அறை. வேலை நேரங்களில்  அறைகளின் கதவுகளை நாங்கள் மூடுவதில்லை   அவர் தனது தலையை வலது தோள்ப்பக்கம் திருப்பினால் கொற்ஸ்சின் பிடரியும், அதையடுத்து அவனது கனனித்திரையும், கடைசியாக எனது முகமும் தெரியும்.  எனது கணணித்திரை அவர்கள் இருவரின்  பார்வைக்கு எட்டாதது மட்டுமல்ல,  எங்கள் மூவரினதும்  அறைகளுக்கு அருகில் யார்வந்தாலும் எனக்குத்தான் முதலில் தெரியும். உலக நடப்புகளை அடிக்கடி பார்த்துக்கொள்ள    எனக்கு இது மிகவும் வசதி.

ஆனால் நான் முதலில் சொல்லவந்த செய்தி இணையத்தில் வந்ததல்ல. 14.06.2016 மாலை ஏழுமணியிருக்கும் இரு காவல்துறையினர் கீழே உற்பத்திக்கான  மேற்பார்வையாளரிடம்  

"திருமதி அந்திரியா யுங்கர்  எங்கே?"

"இந்தவாரம் மாலைநேர வேலை, ஆனால் அவர் வரவில்லை"

"இனி ஒருபோதும் வரமாட்ட்டார் "

"ஏன் ?"

"இன்று தற்கொலை செய்துவிடடார்,  அவருக்காக காத்திருக்க வேண்டாம் என்பதட்காக இதை அறிவிக்கிறோம், மிச்சம் நாளை தெரியவரும்"

16.05.2014 மணி 14:00,   Neckarsulm பேரூந்துத்தரிப்பிடம்.

அட்டவணைப்படி  13:50 க்கு வரவேண்டிய பேருந்து  இன்னும் வரவில்லை. எனது கைபேசி அதிர்ந்தது, பயணச்சிட்டு வாங்கும்போது,    தொடர்புக்கு  கைத்தொலைபேசி இலக்கம் கொடுத்தவர்களுக்கு குறும்செய்திகள் வந்தன. பேருந்து வர தாமதம் ஆகுமாம். காத்திருந்த பயணிகள் தவல்களை தங்களுக்குள்  பரிமாறிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தரிப்பிடத்தில் என்னைப்போலவே சிலர் அங்கு  புதியவர்களாக இருந்தோம், அதில் ஒரு கல்லூரி மாணவியும்,  பொறுமை இழந்து  நின்றுகொண்டிருந்தாள். எங்கு Berlin க்கு  போகிறாயா? என்று தெரியாமால் பேச்சை நான்தான் தொடக்கினேன். , வார இறுதியில் Würzberg போவாளாம்  நான் கேட்காமலேயே தன்னைப்பற்றி மேலும் சொல்லிக்கொண்டே போனாள். பேச்சுதுணைக்கு பரவாயில்லை பக்கத்திலேயே இருக்கையும் கிடைத்து விட்டால் என்று ஆர்வம் தூண்டியது. 14:30 க்கு வண்டி வந்தது. எப்போதும் மற்றவர்களை ஏற்றிவிட்டு கடைசியாக ஏறும் பழக்கம் கொண்ட நான்,  இதிலும் அப்படியே ஒதுங்கிநின்று, கடைசியாக வண்டியில் ஏறி, சுற்றுமுற்று பார்த்தபடியே வேகமாக நடந்தேன் . நான் யாரையோ தேடுகிறேன் என்பதை யாரும் கவனிக்கவும் கூடாது. குறிப்பாக அந்த பெண். அவள் கண்ணுக்கு தென்படவில்லை. பின்வருசையில் இருந்த ஒரு இருக்கையில் போய் அமர்ந்து நோட்டம் விட்டேன். தெரிந்ததெல்லாம் விதம் விதமாய் பிடரிகளே. திடீரேனே 5 வருசைக்கு முன்னிருந்து அவள் திரும்பி எனக்கு புன்முறுவல் செய்தாள். ஒன்று நான் தேடியது அவளுக்கு உறுத்தி இருக்கவேண்டும் அல்லது அவளும் என்னை தேடியிருக்க வேண்டும். என்ன இருந்தாலும் இனி ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை அவளுக்கு அருகிலும் எனக்கருகிலும் இருக்கைகள் நிறைந்து இருந்தன. எனது பதில் புன்முறுவலுக்கு பின் அவள் தலையை தன்பக்கம் திருப்பிக்கொண்டாள்.  இது எனது Berlin க்கான பயணம், 42 வது இலக்கிய சந்திப்பு. காலுக்கடியில் இருந்த எனது முதுகு பையை திறந்து கொலம்பஸின் வரைபடங்களை (யோ.கர்ணன் எழுதிய கதைப்புத்தகம் )எடுத்து புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். வெள்ளிகிழமை மாலைநேரம் நெடும்சாலைகள் நிரம்பி வழிந்தன. பேருந்து ஊர்ந்தது. பேருந்தில் இருந்த பயணிகளுக்கான 2 திரையில் வரைபடம் ஒன்று, போகும் பாதையை காட்டிய படி அங்கும் இங்குமாய் திசைக்கு ஏற்ப திரும்பிக்கொண்டிருந்தது. செய்மதி மாற்று வரைபடங்களையும் காட்டியபடி இருந்தது. அநேகமாய் இரண்டு மணித்தியாலங்களின் பின் சாரதி ஒலிபெருக்கியில் இன்னும் 10 நிமிடங்களில் Würzberg ஐ அடைந்து விடுவோம் என்று அறிவித்தார்  மீண்டும் திட்டமிட்ட நேரத்துக்கு வரமுடியாமைக்காக மன்னிப்பும் கேட்டுக்கொண்டார். பேருந்து நின்றதும் இறங்கவேண்டிய பயணிகள் தங்கள் இருக்கைகளை விட்டு எழுந்தனர் 5 ஆவது வரிசை யில் இருந்த அவளும் இங்குதான் இறங்க வேண்டும். இறங்கும் போது என்னைப்பார்த்து கை அசைத்து விட்டு இறங்கிச் சென்றாள். புதியவர்கள் ஏறினார்கள். பயணம் தொடர்ந்தது. அடுத்த தரிப்பிடம் Leipzig. இங்கு ஒரு இளைஞர் பட்டாளமே ஏறியது ஒவ்வொருத்தர் கையிலும் பியர் போத்தல் எனக்கருகிலும் ஒருவன் வந்தமர்ந்தான்.  "நீ யார்? "என்றான் "நான் தமிழன் "   "தெரியவில்லை , அது எங்கு இருக்கிறது?" மனதுக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன் தமிழனை தெரியவில்லை என்றால் இவன் உலக நடப்பே தெரியதவனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். " ஸ்ரீலங்கா " "ஒ.!  ஸ்ரீலங்கா ... தெரியும்!  பியர் குடிக்கிறயா...?" தனது பையில் இருந்து ஒரு பியரை எடுத்து  நீட்டினான்.,  ஓசியில் வருவதை ஏன் விடவேண்டும்  என்று வாங்கிக்கொண்டேன். மூடியை திறந்து தந்தான். கொலம்பஸின் வரைபடத்தை இனி வாசிக்க முடியாது. பையில் அதை வைக்க முற்பட்ட போது கையை தடுத்து தமிழ் எழுத்துக்களை உற்றுப் பார்த்தான். நல்ல நகைச்சுவை உணர்வுள்ளவனாக இருக்கவேண்டும். தனக்கு வெறி ஏறினால் தன்னுடைய எழுத்துக்களும் இப்படிதான் தெரியும் என்றான். நான் சிரித்தபடியே அப்போ எனக்கு வெறிவந்தால் ... என்று இழுத்தேன் எதோ மிகப்பெரிய பகிடி கேட்டவனாய் சத்தமாய் சிரித்தான். தனக்கு முன்னிருந்த நண்பனுக்கும் காட்டி சிரித்தான். நாளை 17.05.2014 பெர்லினில் DFB CUP இறுதிப் போட்டி Borussia Dortmund க்கும் Bayern München க்கும் நடக்கிறது. எனக்கும் உதைபந்தாட்டத்துக்கும் வேகுதூரமென்ற விஷயம் எனது முகத்தில் எழுதி ஓட்டியிருக்கோ என்னமோ, அவன் பிரயாணத்தின் போது உதை பந்தாட்டத்தை பற்றி என்னுடன் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை நானும் அவனிடம் அதைப் பற்றி கேட்கவுமில்லை அதற்கான அறிவும் என்னிடம் இல்லை.. “Berlin, Berlin, wir fahren nach Berlin” என்று, பாட்டும் ஆட்டமும் பஸ்ஸில் களை கட்டிக்கொண்டிருந்தது . உண்மையில் உதைபந்தாட்ட ரசிகர்கள் கூட்டமாக  சேர்ந்துவிட்டால் கலவரம், ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் அடிபட்டுக்கொள்வார்கள்  என்பது பொதுவான கருத்து . கடந்த காலங்களில் எனது தொடரூந்து பிரயாணங்களின் போது நிறையவே பார்த்திருக்கிறேன் . பந்தாட்ட ரசிகர்களுடன் சேர்ந்து காவல்துறையும் ஏறிவிடும். இரசிகர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து போலீஸ்காரர்களை கலாய்ப்பார்கள்.(கலாய்த்தல் என்பதன் அர்த்தம் தெரியாவிட்டால் அதற்க்கு நான் பொறுப்பில்லை ) அவர்களும் கண்டும் காணாதது போல் அமைதியாக நிற்பார்கள். இதுவே இலங்கை, இந்தியப் போலிசாக இருந்தால் கதைவேற. பெர்லினுக்கு போய்ச்சேர 23:00 மணியாகிவிட்டது. பேரூந்து தரிப்பிடத்தில் காத்திருந்த எனது நண்பன், எனது சகோதரனின் அறைக்கு அழைத்து ச் சென்றான். அறையில் "தென்பாண்டி சீமையிலே தேரோடும் விதியிலே" பாடல் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது. தொடர்ந்து எண்பதுகளில் வந்த பாடல்கள் . சேர்ந்து பாடினோம், இசை பற்றிப்  பேசிக்கொண்டோம். நன்றாக சமைத்திருந்தான். அவன் சமைத்து நான் உண்பது இதுதான் முதல் தடவை. எல்லாமே சைவம்தான், அவனுக்கு  மிருகவதைக்கு எதிரான அமைப்புகளுடன் ஈடுபாடு. கிடத்தட்ட 10- 15 வருடங்களாக தனியாகவே வசிக்கிறான்.  தமிழ் அரிவரி மட்டை  ஒன்று சுவரை அலங்கரிக்கும் படங்களில் ஒன்றாக மாட்டப்பட்டிருந்தது. இரவு ஒருமணியாகிவிட்டது. அருகில் இருந்த ஒரு பாருக்கு போனோம். அது ஒரு சிறிய பார், பிரபல்யமானதாக இருக்கவேண்டும். நிறைந்து வழிந்தது. அங்கு எனது சகோதரனுக்கு தெரிந்தவர்களும் இருந்தார்கள் அவர்களுக்கு என்னை அறிமுகம் செய்தான். அதில் ஒரு இத்தாலிகாறியும் இருந்தாள். அவளுக்கு  ஒரு சந்தேகம். இங்கு ஐரோப்பாவில்  பெற்றோருடன் இருக்கும் இலங்கை இந்திய இளம் பெண்களின் மன நிலை எப்படி இருக்கும் என்று கேட்டாள். உண்மையில் எனக்கு அவளின் கேள்வி முழுமையாக விளங்கவில்லை, அவளும் மனதில் எதை நினைத்து இதை கேட்கிறாளோ யாருக்கு தெரியும். அனால்  ஆண்களைப்போலவே,  பெண்களும் தண்ணியடித்தால் நிறையவே கதைப்பார்கள் என்பது மட்டும் விளங்குகிறது. அதிகம் பேசுபவனை எல்லோரும் அறிவார்கள், அதிகம் பேசாதவன் எல்லோரையும் அறிவான். ஜேர்மன் காரர்களைப் போலவே இத்தாலிக் காரர்களும் இனப் பாகுபாடு பார்ப்பவர்கள். பொதுவாக எங்களுக்கு  "வெளிநாட்டவர்" என்ற சொல் பெருமையானதாகவும், இங்கு இவர்களுக்கோ அதே சொல்  கிழ்த்தரமானதாகவும் இருக்கிறது. "நீ வெளிநாட்டான்" என ஒரு வசைச்  சொல்லாகக்கூட அதை பயன் படுத்துவார்கள். முதலாவது  போத்தல் Bier தீரும்போது   அந்த இத்தாலிக் காரியின்  கேள்வியின் நோக்கம் கொஞ்சம் புரிந்தது. ஐரோப்பியப் பெண்கள் சுதந்திரமாக இருப்பதாகவும். இந்த ஐரோப்பிய  சூழலில் பெற்றோர், மற்றும் ஆண் சகோதரர்களின் கட்டுப்பாட்டில் வாழும் இலங்கை இந்திய பெண்கள் துரதிஸ்ட சாலிகள் என்ற கருத்தாக  சுற்றிவளைத்துக் கொண்டிருந்தாள். சிலநேரம் நானும் இப்படிக் கட்டுப்பாடு போடுபவனாக இருப்பேன் என்று நினைத்திருக்கலாம் . ஆனால்  அவள் என்னிடம் கேட்ட கேள்விபோல் வெய்யில் காலங்களில்  சிக்கனஉடை ஜேர்மன்காரிகளுக்கு  மத்தியில்  பர்தாவுடன்  போகும் ஒரு அரபுக்காறியை பார்க்கும்போது எனக்கும் தோன்றும். ஆனால் இந்தச்  சுழலிலும் பர்தாவுடன்  நடப்பதை பெருமையாக நினைத்தபடி நடக்கும் பெண்களும்  நிறைய இருப்பார்கள். தன்னுடைய பண்பாடு சமயம் என்று கருதும் பெண்ணுக்கு அதை அணியும் உரிமையும், இதையே ஒரு அடிமைத்தனம் என்று கருதும் பெண்களுக்கு அதை தூக்கியெறியும் உரிமையும் இருக்கிறது. அவளுக்கு ஒன்று மட்டும் சொன்னேன் தமிழ்ப் பெண்களும் இத்தாலிக் காரிகள் மாதிரித்தான் என்று. அதற்குள் அடங்கியிருக்கும் அர்த்தம் அவளுக்கு புரிந்திருக்குமோ தெரியாது இரண்டு பேரிடமும் பேச்சுக் கொடுத்து தப்ப முடியாதென்று.  650 Km பிரயாணம். உடலில்  சிறிது சொர்விருந்தாலும். மனதில்  சிறிதும் சோர்வில்லை. விடிந்ததும் 9:30 க்கு Werkstatt der Kulturen, Wissmannstr 32 , 12049 BERLINல். நிற்க  வேண்டும். காலை உணவை முடித்து சந்திப்புக்கு போகும்போது 11 :00 மணியாகிவிட்டது. தமிழனையும் நேரக்கடமையையும் சொல்லவாவேண்டும். அதிலும் நான் மிக மோசம்.   42 -வது இலக்கியச் சந்திப்பு, எனக்கு முதலாவது சந்திப்பு . சாதியமும் சுயவிசாரணையும் நடந்துகொண்டிருந்தது.  இலக்கிய சந்திப்புக்காரர்கள்  சரியான நேரத்துக்குத்தான் தொடங்கியிருக்கிறார்கள் போலிருக்கிறது.

அங்கு நடந்து கொண்டிருந்த நிர்மலா ராஜசிங்கத்தின் உரையாடலில் இடையில் நுழைந்த எனக்கு எல்லாமே கொஞ்சம் சர்வதேச விசாரணை மாதிரிப்பட்டது. சுத்தி வளைத்து தங்களை தாங்களே உயர்ந்தவர்கள் என்று குறிப்பதில் குறியாக இருந்ததுபோல் பட்டது.

 பெரிதாக இருந்த சாதிப்பிரச்சனையை சிறிதாக்கியது இனப்பிரச்சனை. இந்த 30 வருடங்களில் இந்தப்பிரச்சனை மறக்கப்பட்டுக்கூட இருக்கலாம் என்று நினைத்தேன். நான் எனது 23 வருட வெளிநாட்டு வாழ்கையில் இதைப்பற்றி மறந்துபோயே இருந்தேன். இல்லை 30வருடங்கள் போதாது இன்னும் 60 வருடங்கள் நீடித்திருக்கலாம். விடுதலைப் புலிகளும் இலங்கையும் சமபலம் என்று உணரப்பட்ட போது ஒருவருக்கு ஒருவர் கைகுலிக்கி பேசவும் தலைப்பட்டார்கள். தமிழர்களுக்குள்ளே இருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தினர் ,  பொருளாதாரத்தில் கல்வியில் உயரவேண்டும் தாழ்த்தும் தமிழர்களுக்கு  சமபலமாக வரவேண்டும். இங்கு புலம் பெயர்ந்த தாழ்த்தப்பட்ட தமிழ்ச்சாதியின் வளர்ச்சிக்கு தடை போட யாராலும் முடியாது. இலங்கையில் உள்ள தாழ்த்தப்பட்ட தமிழ்ச்சாதி சமபலம் அடைய வழி பார்க்க வேண்டும். அதற்கான அரசியல் சுழலல் உருவாக வேண்டும். அரசியல் மாற்றத்துக்கு போராட்டமே வழி. போராட்டங்கள் ஏழைமக்களின் வளர்ச்சியை பாதிக்கும், ஏனனில் அரசியல் மாற்றத்துக்கான போராட்டத்தையும் அவர்களே செய்யவேண்டி இருக்கிறது. அல்லது அவர்களை வைத்துச் செய்யப்படும் ஒன்றாக இருக்கிறது.

எழுத்தாளர் சோபாசக்தி தன்னுடைய புத்தகங்களுடன் சேர்த்து இன்னும் சிலரின் புத்தகங்களையும் பரப்பி வைத்துவிட்டு ஏதொசிந்தனையில் அமர்ந்திருந்தார். மேலே நடந்துகொண்டிருக்கும் உரையாடலுக்கும் தனக்கும் சம்பந்தமே இல்லாததுபோல்.. இறுதியில் நிர்மலா அவர்களின் உரைக்கு, கலந்துரையாடல் தொடங்கியது. ஒவ்வொருவரும் தங்களின் அனுபவங்களையும் யாழ்ப்பான சாதியம் பற்றியும் கூறிக்கொண்டிருந்தார்கள். இச்சந்தர்ப்பத்தில், உணர்ச்சி வசப்பட்டவராய் எழுந்த சோபா தனது பதறும் கைகளை மேசையில் ஊன்றியும், விரல்களை மடித்தும், இடையிடையே தனது நீண்ட தலை முடியை பின்னோக்கி வருடியும் கட்டுப் படுத்த முயற்சிக்கிறார் . இருந்தாலும் வார்த்தைகளை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை . உடனே கெட்டவார்த்தையால் திட்டியிருப்பரோ என்ற முடிவுக்கு மட்டும் வந்துவிடாதீர்கள். சோபாசக்தியின் தோற்றம் மற்றவர்களுக்கு அப்படித்தான் நினைக்க தோன்றும். முதலில் சம்பந்தமில்லாது போல் இருந்தார் என்று, நான் நினைத்தது கூட பிழைதான். ஆழ்ந்த கிரகிக்கும் சக்தி. நான் சோபாவை சந்திப்பது இதுதான் முதல்தடவை.

தேநீர் இடைவேளையின் போது இருவரும் கதைக்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. தன்னுடைய எழுத்துக்களை வாசித்த அனுபவம் உண்டா என்று கேட்டார் . "ஓம் உங்கட கிட்டடியில் வந்த சிறுகதை ......... "  எனது பாழாய்ப்போன மறதி என்னை முந்திக்கொண்டது.  இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் அந்த சிறுகதையை வாசித்திருப்பேன். அந்த சிறுகதையின் தலைப்பு ஞாபகத்துக்கு வரவேயில்லை.“ ஏதோ கோடுகள்.., எல்லைகள்….“ என்று இழுத்தேன். மிகவும் சங்கடமான நிலமை..  "என்ன தங்கரேகையா? "  „ஓம் அதுதான் அதேதான்.. . உங்கட கொரில்லாவையும் வாசிச்சனான்“ என்றேன். ஷோபாவின் அடுத்த கேள்வி அதை நான் எங்கே வாங்கினேன் என்பதாக இருந்தது. நானும் உடனேயே இன்ரநெட்டில் இறக்கி வாசிச்சனான் என்றேன். இந்தியாவில் ஒரு சினிமா  தயாரிப்பாளரிடம்,  „உங்க படம் திருட்டு வீசிடிலே  பார்த்தேன் சூப்பர இருந்திச்சு..!“ என்றால் எப்படி இருக்கும். அப்படித்தான் அவருக்கும் இருந்திருக்க வேண்டும். "உங்களுக்கு புத்தகங்கள் வேணும் எண்டால் பாரிஸ்சில்  மலிவாய் எடுக்கலாம் " என்றார். மேலும் இதர விசயங்களை பேசிக்கொண்ட்டோம்.

இடைவேளையின்  பின் சந்திப்பு தொடர்ந்தது. என் . சரவணனின் சாதியச்சாடல்கள் என்ற விளக்க உரை சிங்களவர்களுக்குள் இருக்கும் வசைச் சொற்களுக்கு கிரியாவின் தற்கால தமிழ் அகராதி மாதிரி விளக்கம் கொடுத்துக்  கொண்டிருந்தார். .

என்னைப் பாதித்தது ஒன்று ”இடைநிலை” :- விஜயசாந்தனின் திட்டமிடப்படாத உடலியல் செயற்பாட்டு அரங்க அளிக்கை. இந்த தலைப்பை போலவே அவரும் கொஞ்சம் புதிராகத்தான்  எங்களுக்கு மதியிலே வந்து நின்றார். எதோ நடனம் ஆடப்போகிறார் என்று நினைத்தேன் முதலில் தனக்கான இடத்தை ஒதுக்கிக் கொண்டார் , தனது பாதங்களால் தரையிலே தட தட வென்று தடிக்கொண்டார் . தன்னை இந்த தரை தாங்குமா ..?  என சோதிப்பதுபோல் , தொடர்ந்து சோம்பல் முறிப்பதுபோல் விரல்களை கைகளை நிமித்திக் கொண்டார். தான் செய்வதை தன்னோடு சேர்ந்து செய்ய சொன்னார். ஓ...! உடட்பயிட்சி செய்து காட்டப் போகிறாரோ . கைகளை நிமித்தி, விரல்களை நிமித்தி தலையை இடது பக்கம், வலது பக்கம் என திருப்பி ... ஆம் நான் நினைத்தது சரிதான் போலிருக்கிறது நீண்ட நேரமாக ஆசனங்களில் அமர்ந்திருந்தவர்களுக்கு ஒரு புத்துணர்ச்சி தருகிறார் போல ... இல்லை எங்களை எதற்கோ தயார் படுத்துகிறார் .. அல்லது எங்களுக்கு இதன் மூலம் எதோ சொல்ல வருகிறார் வலது பக்க உள்ளங்கையில் இடதுகைச் சின்னவிரலால் தட்டுகிறார். நாங்களும்  தட்டுகிறோம் விரல் வளைகிறது, இரண்டு மூன்று தடவைக்கு பின் அந்த விரலுடன் மோதிர விரலையும் சேர்த்து மறுபடியும் தட்டுகிறார் , நாங்களும் தட்டுகிறோம் . தொடர்ந்து மூன்றாவதாக  நடு விரலையும் நிமிர்த்தி தட்டுகிறார். முனிவர்கள் தவம் செய்யும்போது பிடிப்பார்களே ஞானமுத்திரை அப்படி. அடுத்து சுட்டு விரலையும் நிமிர்த்தி நான்கு விரல்களால் வலது பக்க உள்ளங் கையிலே தட்டுகிறார். நாங்களும் சேர்ந்து தட்டுகிறோம். சத்தம் கொஞ்சம் பலமாக கேட்கிறது. அடுத்தது ஐந்து விரல்கள். எல்லோரும் ஐந்து விரல்களால் தட்டுகிறோம். அதாவது கை தட்டுகிறோம் என்று சொல்லலாம். எங்களுக்கு நாங்களே கைதட்டி பாரட்டுவதுபோல் பலமான சத்தம். ஒரு விரலில் தொடங்கி ஒவ்வொரு விரலாக சேரச் சேரச் சத்தமும் அதிகரிக்க தட்டுதலும் இலகுவாக .... சந்தோசமாக கைகள் தட்டுப் படுகிறது.     இப்போது விஜயசாந்தன் விரல்களை தட்டியபடியே மடிக்க தொடங்குகிறார் 5, நாலாகி, நான்கு மூன்றாகி முன்று இரண்டாகி ... ஒலியும் குறைந்து கொண்டு போகிறது.     கை  அற்புதமான உறுப்பு. எங்களின் அகதி வாழ்கையில் தான் எத்தனை அனுபவங்கள். புரியாத மொழிகளெல்லாம் கைகளால் பேசி புரிய வைத்தோமே,  நாவால் பேச முடியாதவர்கள் கைகளால்  அற்புதமாக பேசுகிறார்கள். பார்வையற்றவர்கள் கைகளால்  தொட்டு உணருகிறார்கள். புல்லாம் குழலை எவ்வளவு அற்புதமாக மீட்டுகிறார்கள் . விஜயசாந்தன் எங்களை தயார் படுத்திவிட்டு தனது உடலியல் அரங்க அளிக்கையை தொடங்குகிறார். தனது முகத்தை வருடுகிறார், கன்னத்தை  பித்து எறியமுனைகிறார். .........

    ஒரு கட்டத்திலே இரு கைகளையும்  இழந்த மனிதன்போல் தனது வாயினால் உடலால் கால்களால், பேசி  துள்ளி குதித்து குடித்து,  கைகள் இல்லாத மனிதன் தனது தாகத்தை  எப்படி தணிப்பான்.  யாரோ நிரப்பி வைத்த தண்ணீர் குவளையை வாயினால் கவ்வி அண்ணாந்து குடிக்கிறார்,      ஒரு ரோல் Toilet-paper ருடன் அவர் படும் போராட்டம் என்னை முள்ளிவாய்க்காலுக்கு கொண்டு போய்விட்டது. எனது கமெராவை பிடித்தபடியே அவரை பாக்கிறேன். சுற்றிவர அத்தனை பேர் இருந்தும் அவர் என்னையே உற்றுப் பார்ப்பதுபோல்  இருந்தது. தண்ணீரில் தத்தளிக்கும் மனிதனை காப்பாற்றாமல்  தனது Smart-Phone இல் படம்பிடித்துக் கொண்டிருக்கும் இக்கால மனிதனாய் என்னை உணர்ந்தேன். ஒதுங்க ஒரு இடமில்லா, வெட்டை வெளியாய் கிடந்த கடற்கரையிலே, மக்கள் வெள்ளத்திலே கைகளை இழந்து கால்களை இழந்து அந்த மக்கள் பட்ட துன்பம் என் கண்முன்னே நனைந்தது. நெஞ்சம் கனக்க என்னால் தொடர்ந்து klick செய்ய முடியவில்லை. உள்ளுக்குளே அழுதபடி இருக்க, சுற்றி இருந்த எங்களில் சிலருக்கு அவர் Toilet-paper ருடன் தரையில் புரண்டு கொண்டிருந்த காட்சி சிரிப்பை உன்டாக்கியிருக்க வேண்டும். அந்த சிலரின் சிரிப்பு வக்கிர புத்தி கொண்ட ஆண்களாகவும் கூனிக்குறுகி நிக்கும் ஒரு நாதியும் அற்ற பெண்ணாக விஜயசாந்தனும் தெரிந்தார்கள்.             எங்கள் மத்தியிலே இருந்த பற்றிக் பால்ராஜ்  எழுந்து அந்த Toilet-Paper ஐ எடுத்து அவரிடம் நீட்டுகிறார்.  பால்றாஜ்யுக்கும்  அவரின் பாடு தாங்க முடியாமல் இருந்திருக்க வேண்டும். நான் வெறுமையாய் பார்த்தபடி இருக்கிறேன். பால்ராஜ்  உதவுகிறார் . ஆனால் அந்தப் பேப்பரை கையில்லாத மனிதன் எப்படி பெற்றுக்கொள்வது, தன்னை எப்படி சுத்தம் செய்வது... விஜயன் தனக்கு வலதுபுறமாயும், இடதுபுறமாயும் இருவரை நிறுத்தி  தனது தோள்களிலே கைபோடும்படி  செய்ய முயற்சிக்கிறார் . 

எல்லாமே சைகையும், செய்கையும் தான். கைகளை மட்டுமல்ல வார்த்தைகளையும் இழந்த மனிதன். ஆனால் அந்த மனிதனின் மனதுக்குள்  உள்ளதை எப்படி மற்றவர்களால் உணர முடியும். அந்த இவருக்குப் பதிலாக வலது புறத்தில்  நானும், இடது புறத்தில்  பற்றிக்கும் வியஜனின்  தோளில் கைகளைப் போட்டிருக்கலாமோ என்று இப்போது தோன்றுகிறது. விஜயனின் வலதுகையாக எனது வலது கையும், இடது கையாக பற்றிக்கின் இடது கையும் இணைந்து எல்லோருக்கும் வணக்கம் செலுத்தியிருக்கலாம், விஜயனின்  சட்டைப் பொத்தான்களை மூடியிருக்கலாம்.அவரின்  முகத்தை எங்களின்  இரு கைகளாலும் வருடி இருக்கலாம், விஜயன் ஆரம்பத்தில் தனது உள்ளங்கையில் தன் விரல்களால் தட்டியது போல் எங்கள் இருவரது கைகளாலும் தட்டியிருக்கலாமோ என்று இப்போது தோன்றுகிறது. என்றாலும் அது விஜயனின் மனதோடு, மூளையோடு சேர்ந்து இயங்க முடியுமா ? தலையிலே ஒரு தொப்பியோடு ஒரு நரைத்த தாடிக்காரர் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தார். கால் மேல் கால்கொழுவி  தனது கையிலே நாடியை ஊன்றியபடி யோசனையில் இருந்தார். அவரின் மனது சிந்தனையிலே மிதக்குமேன்று நினைக்கிறேன். உடலும் அப்படித்தான் மனதோடு மிதக்கக் கூடிய மெலிந்த தேகம். எனது முதுமைக் காலத்தில் அவரைப்போல் இருப்பேனோ என்று நினைக்க தோன்றியது. அந்த மனிதரோடு நான் ஒரு வார்த்தையும் பரிமாறிக் கொள்ளவில்லை. நான் அவரைக் கவனித்தது போலவே அவரும் என்னை கவனித்திருப்பார் என்றே என்மனதும் சொல்கிறது. ஆதவன் கதிரேசபிள்ளை இவரும்ஒரு நாடக கலைஞர் கவிஞர், வன்னியிலே பணிசெய்தவர்.

அகன்ற தோள்களோடு ஒரு இளைஞன், பட்டதாரி மாணவன் மாதிரியான  இருப்பு, விரல்களுக்கு நடுவே ஒரு பேனாவை வைத்து சுழட்டிய படி கருத்து வரும் திசையிலேயே கவனமாயிருந்தார். ஒரு வாரத்  தாடி, தலைமுடியும் ஓட்ட வெட்டப்பட்டு கறுப்பு நிற T-shirt க்கு மேலே  தனது சட்டை தெறிகளை திறந்து விட்டபடி இருந்தார். ஆங்கிலத்தில் நிறைய வாசிப்பவராக இருக்கவேண்டும். பாலியல் அரசியல் பற்றி   நெறிப்படுத்தினார் ஹரி  ராஜலட்சுமி என்பது  அந்த இளைஞனின் பெயர் அவரைப் பற்றி நான் வேறு எதுவுமே அறிந்திருக்கவில்லை , ஆனால்  லிவிங் ஸ்மைல் வித்யா என்ற பெண் முன்பு சரவணன் என்ற ஆண், என்ற விபரத்தை விளக்கி ஒரு ஒளிப் படம் திரையிடப்பட்டது

 இந்த இலக்கிய சந்திப்புக்கு 1 அல்லது  2 வாரத்துக்கு முதல் "யூரோவிசன் "பாட்டுப்  போட்டி நடைபெற்றது. அதில் ஆஸ்திரியாவில் இருந்து  Conchita Wurst தெரிவு செய்யப்படார்.  தான் ஒரு ஆண் பெண் கலவை என்பதை மறைக்காமல் இரண்டுமாகவே பங்குபற்றி அப் போட்டியிலே பரிசும் பெற்று இருந்தார் இதை ஹரியுடன் கதைத்தபோது கூறினேன். கோன்சிட்டா வுர்ஸ்ட்க்கு  இருக்கும்  அந்த துணிச்சல் வித்தியாவிடம் இல்லை என்றேன். ஹரி அதை தலையாட்டியபடி கேட்டாரே தவிர தனது கருத்தை கூறவில்லை. மிடுக்கான  ஒரு இளைஞனாகத் தெரிந்த  ஹரியை நான் பின் நாட்களில் முகநூலில் இணைந்து, மேலும் அறிந்தபோது  ஆச்சரியமாக இருந்தது. துணிச்சல் என்பதல்ல முக்கியம் மனதுக்கு எது நிறைவைத்  தருகிறது என்பதே முக்கியம் அதை தைரியமாக வெளிப்படுத்துவதே துணிச்சல் என்று உணர்ந்தேன். Conchita Wurst க்கு இரண்டுமாயிருப்பது திருப்தியாயிருக்கலாம். வித்தியாவுக்கு  பெண்ணாயிருப்பது , ஹரிக்கு தன்விருப்பப்படி. அவரவர்கள் அவரவர் விருப்பப்படி தாங்களாக இருப்பதே சிறப்பு.

நித்தியானந்தன் முத்தையா,  நான்  முன்பு அறிந்திராத அறிஞர்களில் ஒருவர் நிறைய வாசிப்பார் போல, வாசித்த அத்தனையும் அந்த பெரிய மண்டைக்குள் பதிந்துவிடும் போலிருக்கிறது. தனது மலையக தமிழிலே நிறைய உதாரணங்களை அனுபவங்களை இரசனையாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். 

நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, ஐந்து அல்லது ஆறு வயது இருக்குமென்று நினைக்கிறேன்.  தெரணியகலையில் அந்த மலைகளின் குளிச்சியில் எனது தந்தையோடு நடந்து திரிந்ததும், தலையிலா அல்லது முதுகிலா  தொங்குகிறது அந்தப்பெரிய கொழுந்துக் கூடைகள் என ஆச்சரியப்பட்ட நாட்கள் நினைவில் வந்தது. அழகான நீர்வீழ்ச்சிகளை இரசித்ததைவிட வயிற்றிலும் இடுப்பிலுமாக தொங்கிய குழந்தைகள்தான் ஞாபகத்தில் நிற்கிறது.  எத்தனையை சுமக்கலாம் எப்படியெல்லாம் சுமக்கலாம் என்ற அந்த சிறுவது  அச்சரியங்களை நினைத்துக்கொண்டேன். வேதனைகள் நிறைந்த அந்த மக்கள் இன்னமும் அதே வேதனைகளோடு.  துளிர்க்கத் துளிர்க்க கொய்யப்படும் கொளுந்துகளாய், சிறுகச் சிறுக சேர்க்கும் நம்பிக்கைகள். பறித்துப் பறித்துப் பெருத்த கங்காணிகளும், பொய் பொய்யாய் அள்ளித்தரும் எசமாங்களும், அரசியல் சாக்கடைகளும்  இருக்கும்வரை  எங்கு வளர்வது ஒரு புகைப்படக்காரர் தமயந்தி  நல்ல படங்கள் எடுத்திருந்தார் . ஆனால் கூத்து எதாவது செய்வாரா என்பதிலேயே எனது அக்கறை இருந்தது. அப்படி ஒன்றும் செய்யாமல் ஏமாற்றி விட்டார் . என்னைப் பொறுத்தவரை அங்கு வந்த போட்டோ காரர்கள் எல்லோரையும் விட( என்னையும் சேர்த்து) சிறந்த போட்டோகாரர்  கீரன் அவர்களே தனது கைத்தொலை பேசியில் அத்தனையையும் எடுத்தார் அதை முக நூலில் பதிவும் ஏற்றினார்.

பிரான்ஸ்சில் இருந்து ஒரு இளைஞன் தான் வரைந்த ஓவியங்களை பரப்பிவைத்து விளக்கங்கள் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். கறுப்பு வெள்ளை ஓவியங்கள் நிறைய வட்டக்கொடுகள் இருந்தன. மரம் அதைச் சுற்றி வட்டங்கள், குகை போன்ற இருள் வட்டங்கள். படங்கள் எல்லாமே ஒன்றுக்கொன்று ஒற்றுமையாக இருந்தன. அதுதான் இயல்பும் கூட. இசையமைப்பாளர்கள், எழுத்தாளர்கள் போல ஓவியர்களும் அவரவர், அவரவர்  பணியில், இனம் காணும் வகையில்.

ஈ - புக்காம் பி.டி.எப் பக்கங்களாம் புல்லில்லா தரையெங்கும் காகிதம் மேய்ந்த  மாடெல்லாம் இனி மூக்குத் துவாரத்தில் புழுதி நக்கி, எதை மெல்லும்....?

........................................