kimse

Dünya bedenimizde parçalar halinde dağılırken, depremler ellerimizi titretiyor,yangınlar boğazımızı yakıyor, hislerimiz sular altında kalıyor ve duygularımız heyelan misali yıkılıyordu. Bütün kötülükler birbirini devam ettirirken,deprem olan ellerimizde kaderimiz gülümsüyor, yangın çıkmış olan boğazımızda çiçekler yeşeriyor, sular altında kalan hislerimiz yeni hislerimizin tohumlarını ortaya çıkarıyor ve duygularımız heyelan misali yıkıldıkları yerde tekrar doğruluyordu.

Değişen değiştiğini hissedebilir miydi? Değişmekte büyümenin bir parçası mıydı?

Yorgunum.

Doğuştan hislere gözleri açık ama hatıralara kör bir insan, iyleşemezdi.

Zaman bizden çaldığı her hatırayı yüzeyi kirlenmiş yoksul ruhumuza bıraktığında, derinlere gömülü acılarımız, zengin ruhlara ilaç oluyordu..

Kalbimiz, dünyamızın bütün iyiliklerini ve kötülüklerini içinde barındırırdı fakat bir kıyameti anımsatarak her atışında bütün acıları ve güzellikleri hissetirdi..

Bazı şeylerin sonsuzluğunda ve sonbaharın ılık esintisini hissettiğim gözlerde benliğimi kaybettiğimi düşünüyordum; bu düşüncenin sahibi ise şuan bulunduğum kız değil, sesini duyamadığım küçük kız gibiydi.

Kaçtığım kendimsem gittiğim kimdi? Gittiğim kendimsem, yine kaçmayacak mıydım? Kendimden kaçışlarım korkularımdan geliyorsa, yine kendime saplamaz mıydım bıçağı?

Vazgeçtiğimiz sesizliğimizi dolduran çığlıklar, görmediğimiz kişiliğimizin kurtuluş için yaptığı tek çağrıdır.

Uykum kaçtı, uykum neyse de içinde rüyalarım falan vardı ya

Parmaklarımı dolanan iplerin ellerimi silmesinin sebebi, en güzel dokunuşun bıraktığı iz içinmiydi?

Hiç tanımadığım insanları mutlu etmeyi seviyorum ✨🌺

Değişmedin sadece farkına vardın

Biliyorum ve şimdi

Silemiyorsan karalayacaksın.