Minsan kwento ko, kadalasan kwento mo rin

vicio

1. vice (libertinaje, actividad inmoral) 2. bad habit, vice (mala costumbre)

por vicio - out of sheer habit

eso tiene mucho vicio - that's very habit-forming

de vicio - (estupendo) great; super (familiar)

Para kay K, anong nadarama?

_________________________________

11:04 P.M.

“Anong nadarama ngayong naririto ka sa aking tabi?”

Naramdaman ko ang paghigpit ng yakap niya sa akin; nasa gitna kami kanyang kama. Unang gabi sa maliit na upahang kuwarto sa gitna ng Makati. Binabagyo ang Metro Manila at hindi na ako makakauwi sa amin sa Rizal, siguradong baha na rin doon at wala nang kalyeng madadaanan.

Bisyo na yata naming ang mag-usap gamit ang mga lyrics ng kanta. Nagsimula nung akala kong mag-isa ako sa pantry ng office at kumakanta. Nagulat ako’t bigla siyang gumising mula sa likod ng lumang office table. Sinabayan niya na lang ako bigla. Pero hindi pakanta. Simula nun, naging inside joke na naming dalawa. Para walang makagaya, hindi kakantahin. Sasabihin lang. Pasok ng lyrics sa kahit anong usapan, saan man, ano mang okasyon. Inside joke. Nonchalant.

“Tuliro?” Kumindat siya sa akin.

Hiniram at suot ko ang isang pares ng pajama niya at maluwag na t-shirt.  Nakatali ang mahaba kong buhok at nagtanggal na rin ako ng make up pagkatapos maligo. Siya naman kakagaling lang sa sakit kaya naka-jogging pants at manipis na sweatshirt, maya’t-maya ay nagpupunas ng sipon sa maliit na facetowel.

“’Di malaman ang gagawin,” Dahan dahan kong sinapok ang mainit niyang noo at hinayaan ang palad ko doon.

Natawa siya at napayakap ng mahigpit, nilapit niya ang ilong sa gilid ng aking mukha. Ang lahat ng ito’y pamilyar. Sinabi ko sa sarili ko na hindi ito ang mga bagay na dapat kasanayan. Hindi pa kami ganung magkakilala, pero magkaibigan kami. O mahigit. O lagpas pa dun.

Dati na rin niyang natanong kung anong meron sa amin. Gusto ko siya. Gusto niya ako. Tatlong buwan na ang nakalipas nung tinanong niya ako kung kaya ko na ba siyang mas higit pa sa gustuhin (“Here we go again, I kinda wanna be more than friends”)

Sabi ko kailangan ko pa ring tanungin sa sarili ko ang tanong niya. Dati na rin niyang natanong kung meron bang magiging meron sa amin.

11:13 P.M.

“Ang lambot ng iyong labi,” maya-maya lamang ay hawak niya sa mga malalambot niyang kamay ang mukha ko. Pamilyar. Paborito.

“-ng iyong labi-hee.  Yael Yuzon style,” Nagtawanan kami. Tinulak ko siya palayo at umangat ako sa pagkakahiga gamit ang siko. Pinaabot ko ang ganti sa kanyang mga labi. Ito na.

“At wala nang ibang makapipigil sa akin,” bulong ko sa loob ng aming halik. Nakita ko ang halong pagkagulat at tuwa sa kanyang mga mata. Umiiling iling pa siyang hindi makapaniwala.

At gaya ng ginawa niya tatlong buwan na ang nakalilipas, pumalakpak siya ng apat na beses at kumanta.

‘Here we go again, I kinda wanna be more than friends,” ngumiti siya sakin. Ang pamilyar na ngiti.

At sa saglit na iyon ay nakalimutan ko ang delubyo na bumalot sa ka-Maynilaan, ang pagkakasabon kanina sa opisina, ang traffic na inabot makauwi lang sa maliit niyang paupahan, gutom, takot, rejection, at ang kahapong handa ko na palang bitawan at iwanan.

Napabuntong hininga ako sa ganda ng pagkakatitig niya sakin. Pamilyar. At nais. At isa sa mga paborito kong nakikita sa buong buhay ko.

Tumango ako.

11:31 P.M.

Kami.

Malapit na kaming makatulog. Nakapikit na siyang nakayakap sa aking bewang. Tahimik na rin ang mga patak ng ulan sa labas. Sinusuklay ko palayo ang kanyang buhok mula sa kanyang noo.

Hinalikan ko ang dulo ng ilong niya’t idinilat niya ang kanyang mga mata.

“Hmm?”

“At wala nang ibang makapagbabago ng aking isip sa’yo.”

***

Hindi katulad nang mga nakaraang taon, hindi na nabubuwisit si Una kapag nag-iingay na ang alarm ng cellphone niya. Agad-agad siyang mag-iinat ng may ngiti na sa mukha. Yayakapin ang unan saglit, mapapangiti sa sarili at tsaka babangon.  Handa na siyang pumasok sa trabaho.

Pagkaligo ay oras na naman para sa isusuot na damit.  Friday na.  Huling beses na niya siya makikita ngayong linggo. Anong magandang isuot? Nag-invest na rin siya sa mga officewear, para araw-araw maganda siya.

May napili na rin! Pink na blouse at itim na pencil skirt. Babaunin na lang niya ang paborito niyang black blazer. Nag-black din siyang flats. Itinirintas ang mahabang buhok ng isang diretso sa kanyang likod.

Naghanda siya ng almusal at hindi masyadong kumain para hindi umumbok ang tiyan sa kabusugan. Matiyaga niyang nilagyan ng make-up ang kanyang mukha.  Nag-eyeliner na lang siya, kaunting pink na blush-on at peach na lipstick.  Ang paborito niyang lipstick. Agad agad niyang nilagay ang mga make-up sa kanyang dark blue na leather bag.

Buong biyahe papuntang opisina, pinapraktis niya ang kanyang ngiti. Iniingatang hindi magusot ang gusuting black skirt. Tiis ganda sa pananatiling plantsado ng mga napili niyang suotin ng araw na yun. Bonus na sa kanyang magandang gising ang nakitang bakanteng parking space sa harap ng opisina. Bago lumabas ng kotse ay nagpabango atsaka nagbukas ng payong papunta sa kanilang office building.

Bago pumasok sa kanilang department, humingi ng malalim si Una sabay bulong sa sarili, “Thank God it’s Friday.”  Pumasok siyang may magandang ngiti sa mukha.

Binati rin siya ng kaniyang mga kaopisina sa kanyang magandang aura ngayong Biyernes. Kalmado siyang nagtrabaho. Minsan ay pasulyap-sulyap pa sa kaniya. Buti ay hindi siya nahahalata ng kaopisina kahit minsan ay kinukutuban siya. Pinipigil ni Una ang kanyang kilig habang nagtatrabaho.  Maya-maya siguradong mag-uusap na naman sila.

Nakita ni Una na sumulyap ang kaopisina sa cellphone nito at sabay nag-text na tila may nireply-an. Tinignan ni Una ang oras at napaisip siya na baka half day ang kaopisina.

Sayang naman, bulong niya sa sarili.  Nalungkot siyang bahagya at sinimulan ulit ang naiwang trabaho. Pinagdiin ni Una ang mga labi, sinisigurong may natitira pa siyang lipstick.

Pagkatapos ng ilang minuto, nakita niyang nag-aayos na ng gamit ang kaopisina.  Half day nga, ang sabi ni Una sa sarili niya. Pagbuhat ng kaopisina ng bag at iilang papeles, dumiretso ito kay Una.

Biglang nataranta si Una na mag-ayos.  Nabadtrip pa ito nung nakitang may malaking gusot ang kanyang skirt dahil sa naipit ito nung siya ay nagcross-legs. Shit.

“O Will, aalis ka na? Ang aga naman?” Pero ang nais ni Una marinig ay kung magla-lunch lang o may kikitain lang sa labas si Will. Para makita pa niya ito hanggang uwian. O baka makasabay niya rin ito sa hapunan.

Tumunog ang cellphone ni Will at sinagot niya ito, “Hello mama?  Opo… Paalis na rin… Sige… Opo, sige… Mamadali na ako… See you,”

“Hi Una, sorry ah, puwede bang ituloy mo yung pag-review dito sa ibang documents.  Double check lang sana, natignan ko na naman yan kanina.  Tapos yung nasa isang folder, pakibigay na lang kay boss, nag-half day kasi ako.”  Natatarantang inilapag ni Will ang mga papeles sa table ni Una.  Agad agad naman itong inayos ng dalaga.

“Ahh… Sige, ako na ang bahala diyan, Will,” Malambing na sabi ni Una.  Chineck ni Will ang kanyang relo.

“Salamat ha, Una,” Malulusaw na yata si Una sa tingin sa kanya ni Will, “Bagay sa’yo yang suot mo,” ngumiti ito.

Dahan-dahang ipinatong ni Una ang mga kamay sa malaking gusot sa skirt niya. Parang sasabog ang puso ni Una.

“Ay naku, thanks Will,” Hindi na mapigilan ng dalaga ang mapangiti. “Saan ka nga pala pupunta?”

Lumiwanag ang mukha ni Will at nagkaroon ng ningning sa mga mata. Hindi pa ito nakikita ni Una na ganito kasaya.

“Nasa labor room na si Amanda, pupuntahan ko na siya,” Nginitian niya si Una at nagmamadaling nagpaalam at lumabas ng kanilang department.

Sumabog na ang puso ni Una.

Napatingin ito sa kanyang lukot na palda, at sinubukan itong plantsahin ng kanyang kamay pero hindi nawawala ang malaking lukot. Kinuskos niya ito ng kinuskos, hinimas himas ng kaniyang palad.

Nang nagsisimula nang uminit ang kanyang mga palad at ang ulo sa hindi maayos na palda, pinabayaan na lang niya ang malaking lukot sa damit.

Alam niyang may mga bagay na hindi na maibabalik sa dati.

Alam din naman niya na simula umpisa, hindi nga pala siya una.

"Sana ‘di ko makita."

Nagmamadaling lumabas ng condominium unit sa 9th floor si Thomas. Suot niya ang kanyang blue polo shirt today, malinis na black slacks at sa pagmamadali ay naisuot ang black sneakers na dapat ay black leather shoes. Kagat-kagat nito sa labi ang kanyang iPhone habang nagmamadaling hinabol ang elevator pababa at ibinubutones pa ang damit na marami na ring lukot na sa pagkakasukbit ng messenger bag na naglalaman ng mga dadalhing papeles sa opisina.

Hindi siya nagmamadali dahil male-late siya. Supervisor na siya sa kumpanyang pinapasukan, maganda ang sahod at mas malaki pa ang bayad sa pambili ng mga personal niyang gamit. Bayad na rin ang two-bedroom condominium unit niya sa pusod ng Makati at ilang buwan na lang ay makukumpleto na rin ang loan niya sa puting Fortuner na walang ibang laman kundi siya at iilan niyang mga gamit.

Nagmamadali si Thomas dahil ayaw niyang makita. At sana hindi niya makita.

Ilang minuto lamang ay nasa opisina na siya at inihanda niya ang sarili. Sa araw-araw niya itong ginagawa sa

loob ng limang taon ay dapat sanay na siya.

Pumasok siya sa kanilang deparment at binati ng bagong sekretaryang si Tessa.

“Good morning po, sir Thomas, coffee po?”

“Hi Tessa, sige isa lang please. Salamat.”

  Pumasok siya sa cubicle at inayos ang mga tatrabahuhin sa araw na iyon.  Pati ang ilang gawain na pwede namang ipagpabukas ay nilatag niya na rin sa malaking lamesa.  Para hindi niya makita.  Sana hindi niya makita.

Nagpakasasa si Thomas sa trabaho hangga’t tumunog ang alarm ng cellphone na senyales na kailangan na niyang mamahinga o kumain ng tanghalian.

Palabas na sana siya ng kanyang cubicle ng marinig na nag-uusap sa hallway ang tatlong pinakamagagaling niyang empleyado.

“Bukas na yung kasal ni Ma’am Trixie diba?”

“Oo nga eh. Nakita ko sila ni Sir Ted nung nag-almusal ako kanina, hapon daw kasal nila bukas sa isang garden sa Laguna.”

“Naku, nakaka-excite naman. Sayang, may duty tayo bukas kaya hindi tayo makakapunta.”

"Nakapag-file na nga si ma'am Trixie ng resignation eh. Sa Laguna na lang siya sa coffee shop business nila sir Ted."

“Pero hindi pa siya nakakapagligpit ng table. Nandun pa yung mga files niya eh. Kamusta naman kaya si sir-“

Lumabas si Thomas, dala-dala ang cellphone at wallet na ikinagulat ng tatlo. Binati niya ang tatlo at tinanong kung nag-lunch na sila. Mahiya-hiyang tumango ang tatlo at kanya-kanya na ang pagtutok sa naiwang trabaho.

Sana hindi ko makita.  Hindi ko makikita.

Nagpunta si Thomas sa balkonahe, hindi niya nakita.

Kumain si Thomas sa paborito nilang cafeteria sa compound, hindi niya nakita.

Nag-deliver siya ng supplies sa department nila, hindi niya nakita.

Dumaan siya sa table niya (kahit pinagtitinginan siya ng mga katrabaho), hindi niya nakita.

Natapos ang trabaho ni Thomas, hindi niya nakita.

Sa araw-araw niya itong ginagawa sa loob ng limang taon ay dapat sanay na siya.

Parang natalo sa digmaang umuwi si Thomas, sakay sa kanyang Fortuner na nakakabingi ang katahimikan.  Kung bakit ba siya kumuha ng malaking sasakyan, kahit siya lang naman ang sasakay, ay ayaw na niyang tandaan.

Umakyat sa elevator si Thomas na tinatanggal ang pagkabutones ng suot na polo shirt. Binuksan ang pinto ng condominium unit at bumulaga sa kanya ang napakalaking espasyo na siya lamang ang kumikilos sa loob at nakikinabang.  Nadaan siya sa isa pang bakanteng kuwarto sa loob ng unit niya na baka hindi na rin magamit kahit kailan.  Humiga siya sandali sa queen-sized bed na tanging siya lamang ang humihiga’t natutulog doon.

Napikit siya’t nalunod sa katahimikan ng tinitirhan.

Sa araw-araw niya itong ginagawa sa loob ng limang taon ay dapat sanay na siya.

Hindi ko nakita.  Bulong nito sa sarili.

Tumayo ito’t nagpalit ng damit.  Jogging pants, maluwag na t-shirt.  Naghilamos ito at nagsepliyo.

Bago makatulog, nais niyang uminom ng sleeping pills para hindi na siya makapag-isip pa man at diretso nang makatulog. Pumunta siya sa banyong may dresser na may iilang piraso ng mga pabango ng babae at iilang tube ng lipstick na natira.  Isa pang gamit sa unit niyang baka hindi na rin magamit kahit kailan.

Dumiretso ito sa medicine cabinet at pagbukas ay may nahulog sa bathroom counter at tuluyang nagpasadsad sa marmol na sahig. Ang tunog ng gintong alahas ay matinis sa pagbagsak nito sa batong sahig at binasag ang katahimikan sa loob ng condominium unit ni Thomas.

Ang engagement ring.

Nakita ko. Bakit ko pa nakita?

  Napaupo sa sahig si Thomas at nanghinang ipinaikot-ikot sa kanyang palad ang engagement ring ni dati'y nasuot pa ni Trixie. Parang batang naglulupasay si Thomas sa sabhig, habang may ibinubulong sa sarili...

Ang tagal ng kambal kong si Santi.  Ngayon na namin gagawin yung second panliligaw surprise niya kay Aya. Si Aya yung bagong lipat sa batch namin, transferee sa ibang school. Ang balita ay medyo airhead daw, at puro ganda lang ang umiiral kaya napatalsik. Medyo bitch daw kasi. Maganda si Aya, pero hindi ko type. Ayoko sa kanya dahil halata na medyo pundido nga siya at medyo may pagka-wala nga sa loob ng bungo pero buti na lang hindi ko siya gusto dahil gustong gusto siya ni Santi.

Hindi ko alam kay Santi pero simula nung pumunta si Aya sa school, na wala pa halos apat na buwan, ay na-iskoran na ng limang lalaki sa amin.  Tapos yung isa, yung naging boyrfriend niya talaga, kakahiwalay lang nung isang linggo. Iba nga siguro kung maganda ka? Kaso parang may mali naman sa ganoong set up.

Ako si Samuel, o Sammy. Masyado kaming kambal ni Santi kung tutuusin. Kung hindi mo kami matagal na nakilala, siguradong isang tao lang ang tingin mo sa amin. Kuya ko si Santi ng halos isang minuto lamang.  Ang palatandaan lang ng mga kaklase namin ay mas matangkad ako kay Santi, mahilig ako sa tennis at siya sa basketball, palaaral ako ng mga libro, si Santi naman madiskarte sa mga project sa technology, art, music etc. Si Santi madaling kapitan ng ubo't sipon, kaya sa tingin ko mas payat siya sa akin kahit halata namang nagso-sports kaming dalawa. Pareho kami ng team sa mga sports league kaya hindi rin kami masyadong nag-aaway pagdating sa ganung usapin. Share kami ng room, magkaiba lang ng kama. Yung mas maayos at mas maraming bagay na kulay green, yun ang kanya. Yung ngiti ko, parang kagat labi lang, yung kanya naman ay labas ngipin.

May balat nga pala ako. Kaso sa pagitan ng tiyan at dibdib, kaya hindi rin masyadong nakikita ng mga tao.

Naghihintay ako ngayon sa labas ng building namin. Natraffic daw si Santi pero nasa taxi na. Ang plano ay hihintayin namin si Aya pagkatapos ng klase, at susurpresahin ng balloon arrangement ni Santi na hindi ko rin alam kung anong kaartehan ang pumasok sa isip niya. Bale, lookout lang ako. Kasi baka daw ineexpect na ni Aya kasi nag-iwan daw si Santi ng isang dosenang pulang rosas sa taas ng table ni Aya.

"Oy Sammy. Di ka pa uuwi? Sabay ka na sa amin," nakita ako nung isang barkada sa loob ng klase ko. Palatandaan daw nila sa amin ng kambal ko ay mas mukha daw akong nerbyoso, kahit alam kong kilala lang na talaga nila kami sa isa't isa bilang ang tagal na naming magkaklase.

"Di pa. Hintayin ko lang kambal ko. Ingat!"

Unti-unti nang nagsilabasan yung mga tao sa loob ng room nila Aya. Agad kong tinext si Santi na bilisan niya dahil mas kabado pa yata ako sa kanya. Totoo nga yata yung sinabi ng mga kaklase ko. Maya-maya ay lumabas ang dalawang kabarkada ni Aya, pero sa tingin ko ay sumasama lang sila kay Aya para bakasakali ay mahawaan sila ng ganda niya. 

"Hi Sammyboy. Palabas na si Aya. Kinakausap lang ni ma'am," 

Naisip ko agad na bagsak si Aya sa test dahil may hawak na quiz yung mga kaibigan niya. Mataas naman ang mga grado. Umalis na ang dalawa at halos si Aya na lang ang nasa loob na kausap ng teacher. Karga ni Aya sa isang kamay yung pagkalaking bouquet na naka-wrap sa, ano pa, edi green na papel at sinamay.

Nasaan na ba 'tong si Santi. Uutusan na nga lang akong maging undercover agent, nagpapa-importante pa siya?

Nang lumapit si Aya sa may pintuan, ngumiti ako, o parang kinagat ko ang mga labi ko. Maganda nga talaga siya.

Nagulat ako ng halos tumakbo siya papunta sa akin, yumakap at bigla akong hinalikan habang ang mga labi ko'y madiin na nakasara. Yung bouquet ay namagitan sa amin, at yung pinakamataas na rosas ay nakasakto sa ilalim ng kaliwang tenga ko. Nagulat ako sa ginawa ni Aya pero hindi ko ginalaw ang kahit anong parte ng katawan ko habang siya'y patuloy na humahalik.

"You're so sweet but my driver is there na waiting for me," sabi ni Aya. 

"I think I like you na, Santi," nag-blush si Aya sabay pisil sa braso ko at dali-daling tumakbo papunta sa kanilang van na umalis na rin pagsakay niya. Nanlaki ang mata ko.

Siguradong hindi lang ako may.kilalang-kilala kay Santi.  Pero kadalasan, yung mga taong gusto nating kilalanin, ay hindi tayo kayang kilalanin.

At minsan, hindi talaga nila tayo nakikilala.

Good news, gusto ni Aya ang kambal ko.

Sa isang buong taon, minsan lang tayo mag-usap. Saktong kamustahan lang. Kung sa text man, mga limang tanong-sagot lang, mayroon nang hindi na magrereply. Kung dati-rati'y araw-araw kung magkausap, ngayon, bilang na bilang na lang.

Sabi mo, namimiss mo na yung dating ikaw. Ako rin. Namimiss ko yung dating ikaw, at sa malamang yung dati ring ako.

Yung dating tayo. Kasi dun lang naman nagkaroon ng tayo.

Paano kaya kung hindi na lang tayo tumanda, yung hindi natin napapansin na baka may masaktan, baka may ma-attach ng sobra, baka hindi pala talaga totoo kung ano man yung nararamdaman.

Paano kung hindi mo na lang iniwan yung dating ikaw, o kaya hindi ko narealize na dapat na akong maging ganito?

Paano kung mahal mo pala ako, ayaw mo lang aminin?

Paano kung mahal pa rin kita hanggang ngayon?  

Nagtatanong pa rin ba tayo o ayaw lang nating tanggapin yung sagot?

Nasasaktan pa ba tayo o nasanay na lang?

May mga tao sa mundo na iniiwan natin dahil alam nating hindi na maipagpapatuloy kung anong meron kayo. Pagkakaibigan, pag-ibig, kasosyo sa negosyo, kahit mga estranghero. Minsan, kahit alam nating hindi na maipagpapatuloy ang mga koneksyon natin sa kanila, hindi naman natin iyon matanggap. Bakit?

Baka masakit pa. O baka siguro meron pa, na may ibubuga pa, baka may maipipiga pa.

Baka kaya mo pa sana siyang ipaglaban. Baka hinihintay mo lang na maramdaman na ikaw naman ang ipinaglalaban.

Baka hindi ka madaling lumimot o baka masyado mo pa ring natatandaan ang lahat.

Baka importante pa. Kaya ipagpapatuloy pa.

Yung para bang may gusto ka pa sanang sabihin pero wala na yung pagsasabihan. O di kaya yung may gusto ka pa sanang isulat, pero naubusan ka na ng tinta at wala ka nang mahiraman ng ballpen. Ang resulta? Susubukan mong tandaan, pero gaya ng ibang bagay, mawawala ito sa isip mo. At pa-traydor na babalik kung kailan akala mo okay ka na.

Pero minsan din, iniiwan natin sila dahil hindi na sila nakabubuti para sa atin.

Baka masakit na. Baka wala na, ubos na, wala nang maipipiga.

Baka hindi mo na siya kayang ipaglaban. Baka napagod ka nang maghintay na ipaglaban ka din niya.

Baka hindi na masyado o hindi na talaga importante para ipagpatuloy pa.

Yung sinisigaw mo na, pero hindi naririnig kasi ayaw din naman na pakinggan. O di kaya naisulat mo na, kahit dugo pa yung tinta, pero hindi niya naman babasahin dahil baka ayaw din niyang buksan ang mga mata niya.

Baka mas okay na rin kung gusto mo nang ayawan kaysa naman sa paulit ulit na pagsasabi na ayaw mo na siyang magustuhan, pero hindi naman natutupad. At least kung gusto mo na siyang ayawan, nagiging proseso, paunti-unti, kahit igapang, kahit nahihirapan, ipaglalaban. At sinusubukan.

Nakaka-miss yung mga ipinaramdam mo sa akin na iba na ang nakakaramdam ngayon.

Nakaka-miss na kilala kita dati, at sana rin hanggang ngayon.

Nakaka-miss ka ng sobra. Pero hindi na ako babalik, dahil wala na rin naman akong babalikan.

A letter to a friend.

Birthday ng ex-bestfriend ko ngayon. Actually ewan ko kung ganun din turing niya sakin dati, pero it doesn't matter basta yun ang turing ko sa kanya.

Siya yung nakakaalam ng halos lahat tungkol sa akin. At minsan pa may mga nasasabi ako sa kanya na hindi ko masabi sa mga babae kong bestfriends. Alam mo yung there's just something about a boy na comfy, na hindi ka magdadalawang isip na magkwento, kasi minsan yung girlfriends mo pa ang magja-judge sayo. Itong ex-bestfriend ko, pinagsasabihan niya ako na kahit offensive, naiintindihan ko from a boy's point of view.

I was fourteen and I still remember everything. Ito ang mahirap sa akin.

Sa madaling araw, mangungulit yan. He trusted me, too. Kahit ang dami niyang kaibigang lalaking mas makakaintindi sa kanya, alam ko at one point he trusted me too.

And he was the only one who had the guts to say "Ang tanga tanga mo, Max. Maawa ka sa sarili mo."

And even if it hurt, I believed him. He told me to move on, get over a one-sided love kasi kawawa ako. He told me to save myself before I even start to fully drown. Sinabi niya sa akin na wala akong mapapala kung ipagpapatuloy ko yun. Sinabi niya sa akin na tanga ako, kung kailan kailangan ko nang malaman na tanga pala talaga ako. And that was a big deal.

Ang dami niyang nagawa para sa akin na hindi man lang ako nakapagpasalamat dahil hindi ko na rin naipaglaban yung pagkakaibigan namin.

And I still remember a rainy July night years after hindi na nag-usap, the birthday celebration of a common friend (my bestfriend), high with alcohol, hindi nagpapansinan, pasulyap sulyap.

Tapos nagkatinginan, bigla na lang nagyakap kami.

Sabi ko "Sobrang miss na kita."

Ang sabi lang niya "Pasensya ka na ha."

And things were never the same again. We are never the same fourteen year old kids. I am never the same person without the one I used to call 'Bakla' without him being offended.

It's very unfortunate to lose a potential bestfriend because of the people he loves. Pero hindi kasi makakapagsama sa mundo niya ng sabay yung mga mahal niya sa mga taong dating mahal niya. At wala ring matapang sa aming dalawa para ipaglaban ang isa't isa.

Sabi mo sa akin, mag-move on ako. I did, punk. I really did. And until now, I am still trying. For you. Because I owe you the favor of not being kawawa anymore. Because I owe you for getting over a first love.

You told me to move on but how come you never stayed?

Whatever I told you that July still holds true until this day. Sobrang miss na kita.

And I hope you're here, even if you're just going to tell me "Pasensiya ka na."

I just hope we're still friends. But I guess a punk's gotta do what a punk's gotta do. I hope you'll have a happy life, as I wish myself the same.

(Upang lubos na maunwaan, maaaring basahin ang kwento ni Nel bago magpatuloy sa pagbabasa ng kwento ni Olive.)

Nagising ako sa alarm ng cellphone. 7:15 a.m., bale 15 minutes nang nagaalarm to. Biglang may malakas na kulog atsaka ko lang namalayan na napakalakas ng ulan sa labas. Nagising akong masakit ang ulo sa tama ng mga nainom kagabi.

Kagabi. Bigla kong naalala.

Nagmamadali kong kinuha ang nagaalarm pang cellphone sa bedside table at agad na itext si Nel.

“Hi Nel. I’m still sorry for last night. I can’t believe I kissed you, but please wag mo lagyan ng malisya yun. I was just drunk. Ang sakit sakit pa din na iniwan niya ako for that girl. Magfo-four years, tapos ganun na lang bigla? Thanks for staying with me last night. Sorry, ulit.” SEND.

Shit. Putangina lang ng mga biglang nang-iiwan. Putanginang three years, ten months at 26 days na yan.

Putangina ko lang at nandamay pa ako isang tao sa problema na to. Alam ko namang gusto ako ni Nel. Kamusta kaya siya?

Nagtype ulit ako ng message. Para sa kanya. Si three years, ten months at 26 days.

“Where are you? Hindi ka puwedeng mawala ng hindi nagpapaalam? Sabi mo sa akin pag-uusapan pa natin to. Tapos ngayon, wala na, ganito na lang? Magpakita ka. Mag-explain ka!” SENT.

Phone beeps. Si Nel.

“Olive, mag-usap tayo mamaya. I have something to tell you.”

Shit, no. Nakapandamay pa ako! Isang buhay ang naipasok ko sa gulong ito!

Phone beeps again. Please, Nel, don’t make this harder than it already is!

Pero si three years, ten months at twenty six days ang nag-text.

“Nabuntis ko sya. It’s over, Olive, mas kailangan niya ako.”

Na-automatic ang luha at napayakap na lang ako sa unan nang mabasa ko iyon.

Putangina, anong nangyayari? Pinaasa niya ako!

Phone beeps. Si Mr. Class President.

“All classes, including graduate school, and office are suspended TODAY due to inclement weather. Please be guided accordingly. From your Central Student Council.”

Naibato ko ang cellphone ko sa kaharap na cabinet at humiwalay ang likod na casing. Sa pinagbagsakan ng takip, ay ang isang makapal na itim na belt. Tumayo mula sa kama, pinulot ang belt.

“Hindi lang kayo ang mang-iiwan. Wala nang makakasagip sa akin.”

Ang lakas ng hangin na humahampas sa bintana ng dorm namin. Sabay na rin ang  galit na pagpatak ng ulan. Binuksan ko ang isa kong mata upang silipin ang wallclock mula sa higaan ko sa top bunk. 7:25 a.m. Pumikit ako ulit at inangat ang aking makapal na kumot hanggang sa aking mga pisngi.

Naramdaman ko ang paggalaw ng kaibigang Engineering student na si Nico sa ilalim na kama. Narinig kong bumukas ang pintuan ng banyo at nagmamadaling pagbubukas ng mga drawer ng isa pang kaibigang nag-aaral naman ng Architecture.

“Shit na ulan oh. Pag nabasa plates ko, naku!”

Binuksan ko ulit ang aking mga mata at nakita ang tulog pang kaklase sa Fine Arts sa kabilang taas na double deck.

“Nel, alam mo ba kung may pasok? Check mo nga telepono mo. Ikaw lang may internet dito eh.” Nagmamadaling nagpantalon ang kakaligo pa lang na kaibigan.

Kinapa ko ang BlackBerry sa ilalim ng unan ko. May tatlong text. Pero ang una kong binuksan ay ang Twitter. Scroll, scroll, scroll.

“May pasok, dre.” Sambit ko.

“Pakingshet.” Nakapolo na at ineenvelope ang mga pinaka-importanteng papel sa buhay niya.

“Ang hirap ng graduating, mga bro.” Sabi ni Nico, sabay tawa.

Nangiti na rin ako sa loob ng kumot, nag-inat at sabay basa sa mga text messages ko.

Galing kay mom, bestfriend kong uwian sa Bulacan at kay Olive. Si Olive.

MOM: Anak, may pasok ha. Ingat ka. Bring ur payong and sweater. Love u.

Reply: Yes, Ma. Ingat din po. My class is at 9. Love u, Ma. SEND.

NIXON: Bro, may pasok. Tindi ni SecGen ah. Grabe ulan dito. Byahe na ako. Kwento mo sakin yung kay Olive mamaya.

Reply: Sige, ingat. Kakagising ko lang. SEND.

OLIVE: Hi Nel. I’m still sorry for last night. I can’t believe I kissed you, but please wag mo lagyan ng malisya yun. I was just drunk. Ang sakit sakit pa din na iniwan niya ako for that girl. Magfo-four years, tapos ganun na lang bigla? Thanks for staying with me last night. Sorry, ulit.

“Fuck.”

Muntik ko nang maibato ang cellphone ko. Sana suspended na lang yung klase para hindi ko na makita si Olive sa classroom. Sana suspended na lang hanggang maka-graduate dahil four years na rin akong tanga-tangahan kay Olive na boyfriend din yung ka-block namin.

“Okay ka lang, Nel?” Tanong ni Nico na nasa ilalim ng kama ko. Alam niya, sinabi ko sa kanya kagabi ang nangyari. Sabay hagupit ulit ng malakas na hangin sa aming bintana.

Napabuntong hininga ang kaibigan sa Archi at sinabing, “Aasa pa rin ako sa suspension,” sabay sukbit ng backpack at labas ng kwarto sa dorm.

Nagpaalam si Nico na bibili ng kape at tinapay sa baba ng dorm at sinubukang habulin ang kakaalis lang na kaibigan, habang ang isa ko pang kaklase ay balot na balot pa rin sa kumot at naghihilik sa kabilang double deck.

Kinuha ko ang cellphone at binasa ulit ang message ni Olive. Hindi ko alam ang irereply so I came up with with my best possible weapon.

Reply: Olive, mag-usap tayo mamaya. I have something to tell you. SEND.

SENT.

Napikit ako at inisip kung tama ba ang ginawa ko, pero tapos na rin naman. Kailangan namin magkita mamaya para mapag-usapan kung ano ang mga dapat pag-usapan.

Nag-bleep ang cellphone ko ng may mag-text. Sana si Olive, sana pumayag siya.

Pero ang presidente ng klase ang nag-text.

All classes, including graduate school, and office are suspended TODAY due to inclement weather. Please be guided accordingly. From your Central Student Council.

Napabuntong hininga ako. Buti pa yung ibang tao, ito lang ang inaasahan.

POSISYON, ang kwento ni Missa.

“Mababaliw ka.”

Yan ang pangako sa akin ni Missa, nung una. Ilang taon na kaming ganito. Walang I love you’s, walang monthsary at anniversary, walang commitment, walang direksyon. Walang pupuntahan, kaya walang napatunguhan. 

“Mababaliw ka.”

Yan ang pangako sa akin ni Missa, sa kama. Patalikod. Yan ang paborito niyang posisyon.

At ngayon, magaalas siyete ng gabi, pagkatapos na pagkatapos ng last class ng Lunes, malapit na ako.

Patalikod.

Hinigpitan ko ang kapit ko sa balingkinitan niyang bewang. Maputi. Makinis. Basang basa na ng pawis.

Ang mahaba at mapula niyang buhok ay nakasaboy at dikit dikit na sa pawis na likuran. Ang mga ungol niya at mga sigaw ko ay tumatalbog sa apat na sulok ng madilim at maliit kong nirerentahang kuwarto. Napapalibutan kami ng ingay pero sa silid ko’y kami lang ang nagkakarinigan.

“More,” sambit ni Missa. Nagmamakaawa.

Nakakabaliw.

Binilisan ko lalo. Tagaktak ang pawis. Tuyo ang dila at labi. Biglaang pikit ng mata.

Nabaliw.

Pagkatapos ng ilang minutong pangongokolekta ng sarili, nagyakap kami ni Missa sa gitna ng aking kama, ang hubad niyang katawan ay perpektong nakahubog sa akin. Hinawi ko ang buhok niya’t tinitigan ang magandang mukha.

“Alam mo, I really really like that position and how you do it to me,” hinagkan ako ni Missa sa mga labi at nilasap ko dahil alam ko’y maya-maya lang ay aalis na naman siya.

Tumayo siya’t nagbihis, nagtali ng buhok at nagpahid ng lipstick. Kinuha ang bag, nagsindi ng sigarilyo.

“Bukas na lang ha? Same position,” Kinindatan niya ako. “Sabi ko sa iyo mababaliw ka eh. See you in class.” Binuksan ang pinto, lumabas at hinintay kong mawala ang mga katok ng high heels niya.

Madami akong gustong sabihin kay Missa, pero lagi na lang kung kailan wala na siya sa aking silid tiyaka ko naaalala lahat.

Sa pag-usad ng mga katawan, umuurong ang dila, ang bilis ng mga pangyayari ay siyang bilis din ng tibok ng puso.

Madami akong kayang ibigay na kaligayahan sa kanya kung ako ang pipiliin niya. Madami akong kayang gawin upang mabaliw din siya sa akin, bukod doon sa paborito niyang posisyon.

Tuluyan na akong nabaliw sa iyo, Missa.

Limang minuto bago mag-alas otso ay matiyagang inaayos ni Kate ang maayos na naman niyang mga gamit sa loob ng locker niya. Titignan pa ang schedule niya kahit na kabisado na niya ito. Hahawak-hawakan nito ang mga libro, mga picture ng kaklase at isang picture ng lalaki na nasa pink na heart cut-out.

Dumarating si Lino ng saktong alas-otso ng umaga. Saktong sampung minuto bago mag-ring ang bell at magsipag-pasukan sa classroom. Tatabi siya kay Kate na nagmamay-ari ng katabi ng locker niya, at minsan pa'y magkakadikit ang mga siko nila.

Kukunin ni Lino ang mga gagamiting libro sa araw na iyon at marahang ipapasok sa bag niya. Sa pagsara ng pintuan ng locker, makikita niya si Kate at ang malinis nitong locker, ang picture niya sa loob nito, mapapangiti, at aalis papuntang classroom.

Si Kate na walang malisya sa lahat ay malulusaw sa pagkakangiti ni Lino at kikilos lang kapag nag-ring na ang bell.

"Bakit hindi siya nag-hi?'

Tatlong taon.

Hindi sinasadya ni Kate na limang minuto bago mag-alas otso ay may kukunin siya sa locker. Binuksan niya ang pinto nito at kinuha sa taas ng dictionary ang scientific calculator niya. Nakita niya ang picture ng mga kaklaseng nagbago na ang mga itsura sa paglipas ng panahon, at ang isang nangingitim na pink heart cut-out na wala namang laman.

Dumarating si Lino ng saktong alas-otso ng umaga. Saktong sampung minuto bago mag-ring ang bell at magsipag-pasukan sa classroom. Nagulat si Kate at muntik nang malaglag ang heart cut-out sa pagkaka-tape nito, nang may pamilyar na siko ang dumikit sa braso niya.

Kukunin ni Lino ang mga libro niya sa araw na iyon at marahang ipapasok sa sports bag niya. Kukunin nito ang bagong rubbershoes na nasa dulo ng locker at bibitbitin sa isang kamay.

Sa pagsara ng pintuan ng locker ay makikita niya si Kate, ang malinis nitong locker, na maluha-luhang nakatitig sa papel na dati'y picture niya. Hihinga ito ng malalim at aalis papuntang classroom.

Si Kate ay tuluyang naiyak sa pagpapawalang-halaga ni Lino at kikilos lamang kapag nag-ring na ang bell.

Kahit anong pilit na sabihin na okay na, minsan ginagago tayo ng sarili nating mga isip at puso, at pilit nilang binabalikan yung mga bagay na ‘okay na.’

Yung nananahimik ka na dahil kailangan, pero may mga paminsan-minsan pa ding nangungurot-ngurot ang mga bagay na matagal nang nakalimutan. Naiiisip mo pa din yung mga bakit at mga paano kung ganito-ganyan.

Pero kahit aminadong talo ka na at tanggap na tanggap na tanggap mo na wala na, over na, minsan gagaguhin natin ang sarili natin at bigla na lang nating maiiisip ang lahat. Ang lahat ng pinagpaguran ay wala nang napuntahan.

Iniisip ko pa din kung hinabol pa kaya kita, mapapagod ka din at mag-aabot na tayo?

Pero biglang naisip ko rin na hindi ka magpapahabol.

Marami akong gustong sabihin sa iyo pero hindi ko alam kung paano. Marami akong naiiisip na pwede kong sabihin, pero alam kong kahit kailan hindi mo mapakikinggan dahil hindi ko rin naman ipapaalam.

Sumusulat ako para sa’yo pero hindi mo naman mababasa dahil hindi ko rin susubukang ipabasa sa iyo.

Marami akong gustong isigaw sa mundo tungkol sa iyo pero sa halip ay ibinubulong ko ang mga ito sa sarili ko.

Pero gaya ng mga ito, mayroong ka ding mga ginagawa sa akin na hindi mo maipapaliwanag dahil hindi mo naman sinasadya. Sana nga hindi mo sinasadya.

Pagpasok ko kanina may isang puting rosas sa taas ng lamesa ko at may cheap na bond paper na card. Tumingin ako sa loob ng classroom, sabi sa akin ng class president "Uy alam mo pagdating ko, andyan na yan. Yikee!"

Kinilig ba ako? Hindi ko alam. Sino kaya ang posibleng magbibigay nito?

Binuksan ko ang pinunit lang na bond paper na card at may sulat lapis na tila nagmamadaling nakasulat "Happy Valentine's Day!"

Natawa ako. Hindi na nga naipunit ng maayos, lapis pa ang pinangsulat.

"Hoy." May biglang sumuntok sa braso ko. Ang bestfriend kong si Henry. Dali dali kong tinago ang cheap card at ang rosas pero nakita na niya ito.

"Naks, may admirer. Maganda ka?" Tukso niya. Sabay ang patong ng kamay sa lamesa ko at popormang matutulog. Nahiya ako. Kahit bestfriend ko si Henry, malakas ang hiya ko sa kanya dahil malakas siyang manukso at hindi siya naniniwala na may magkakagusto sa akin. Binatukan ko siya at tumawa lang siya ng tumawa.

"Oo kaya. Happy Valentine's nga daw eh." Sabay silip ko sa cheap card. Kanino kaya nanggaling ito?

"Naawa lang sayo yan. Baliw." Hinablot niya ang cheap card at dali daling pinunit.

"Ano ba Henry sobra ka!" Sabi ko sa kanya, sabay kuha ng rosas, bag at lumabas ng classroom. Naiyak ako dahil sa sobra niyang panunukso.

Sa gilid ng library kung saan mahilig naming tambayan ng barkada namin ni Henry ay nag-iiiyak ako habang pinagmamasdan ang aking puting rosas. Lecheng Henry yan, ni hindi man lang ako sinundan para mag-sorry.

Maya-maya ay may isang grade school student na babae ang lumapit sa akin at nagbigay ng puting rosas, sumunod ang iba pa nitong mga kaklase bigay din ang mga puting rosas. Unti-unti akong napangiti pero pag tinatanong ko kung sino ang nagpabigay, umiiling ang mga bata at tumatakbo palayo.

Nang bilangin ko, bente na ang hawak kong mga puting rosas. Pinunasan ko ang luha ko at bumalik na sa classroom nang nakangiti. Nagulat ako nang nakapila sila at tila may pupuntahan yata. Nakita ako ni Henry at sumenyas na sumingit na lang sa harap niya.

Tumakbo ako hawak ang aking mga puting rosas, inirapan siya at sumingit sa harap niya.

"Uy pasensya na kanina ha." Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat. Hindi ko namang kayang hindi-an si Henry, ngayon pa't meron akong secret admirer na bingyan ako ng maraming puting rosas.

"Okay lang yun." Nginitian ko siya. "Ano bang meron dito? Bakit walang klase?"

"Film showing daw. Papa-attendance lang muna si Ma'am."  Tinignan ni Henry ang hawak kong mga puting rosas. "O, nanganak na yang mga yan ha?"

"Di ko pa din nga alam kung kanino eh." Inamin ko at sabay usad sa pila kung saan may isang yellow pad na pinagsusulatan ng pangalan bago pumasok sa mini theater.

"Henry, lista ko na pangalan natin, ballpen nga dyan."

"Wala akong ballpen eh. Lapis lang." Sabay abot sa akin.

Nagkatinginan kami.

“Sabi mo sabay tayo?”

Sabi mo nung inaaway nila ako nung grade school tayo na patpatin ako na sabay tayong lalaki at sabay natin silang lalabanan. Binilan mo pa nga ako ng favorite kong chocolate ice cream, Grace.

Nung naospital ako nung grade six, sabi mo sasamahan mo akong magpalakas para sa susunod hindi na ako maoospital ulit kahit alam nating sakitin na ako simula pa lang. Sabi mo pa nga nung gagraduate na tayo ng high school na sa parehong university tayo mag-aaral kahit magkaibang course, Grace. Sabay pa din tayong kumain kahit na mahirap magtugma ang schedule nating 30 minutes lang ang sabay. Pag sinuswerte, sabay din tayong umuwi.

“Hindi kita iiwan. Ikaw yata ang best friend ko!” Sabi mo sa akin, Grace at hinding hindi kita malilimutan. Ikaw at ang masayahin mong disposisyon.

Nung gusto ko nang sumuko, sabi mo huwag, pero Grace, inunahan mo ako.

Anong pakiramdam ng malamig na bala sa loob ng bungo?

“Grace, sabi mo sabay tayo eh.”

Ayoko yung pakiramdam na nakatitig ka lang sa akin buong gabi, na para bang may gusto kang itanong o malaman. Pero alam naman nating dalawa na masyado kang duwag para gawin yun.

At alam din nating dalawa na hindi ko rin masasagot kahit ano pa yang itatanong mo o kung ano ang gusto mong malaman. Pero alam mo din bang ayaw na rin kitang kausapin kahit kailan kung puwede at kung kaya ko lang?

Hindi mo ko puwedeng titigan ng ganyan na parang wala kang kasalanan, atraso o nagawang mali sa akin. Hindi mo ko puwedeng titigan gaya ng dati. Malalaki na tayo, hindi na lang puwede yung mag-aaaway tayo ngayon tapos okay na tayo mamaya. Hindi ganun yun eh. Noon puwede pa. Pero ngayon, sa tingin mo, okay pa?

Iniiwasan ko ang mga mata mo dahil hindi ko alam kung anong mararamdaman ko pag nagkatitigan na tayo. Sa totoo lang, hindi ko alam ang nararamdaman ko.

Iniiwasan ko ang mga mata mo kasi sila ang dahilan kung bakit kita nagustuhan. At natatakot akong baka sa isang iglap at sa maraming oras na inipon para makalimutan ka, baka mamaya gusto na ulit kita.

At yun ang pinipilit kong kalimutan. Na gusto kita.

Pinipilit kong kalimutan na hindi mo na ako kailangan at hindi na ako ang iyong kailangan. At pinipilit ko ding paniwalain ang sarili ko na baka, sa kabila ng lahat ng kinilos mo, na hindi mo talaga ako kinailangan sa kahit anong paraan.

At pinipilit kong kalimutan na kahit kailan hindi na ako.

Minsan kahit anong pilit ko, hinahanap ko ang mga mata mo. Pero kadalasan, sila ang nakakahanap sa akin.

Huwebes. Sabi nila itatanong na ni Kevin ngayon. Itatanong na ni Kevin ngayon kay Marj kung pwede na ba niya siya maging girlfriend. Ngayon, sa unang klase namin alas onse ng umaga.

Huwebes din, dalawang taon na ang nakakalipas, si Marj at ako, at ang kaibigan kong si Kevin.

Ito ay isang halimbawa ng kwentong sawang-sawa na kayo.

Paasa si Marj. Malandi si Kevin. Torpe ako.

Nakakasawa ang mga ganitong kuwento diba?  Pero kahit ganun, binabasa pa rin. Dahil kahit ako ang sumulat nito, ito rin ay kuwento mo.

Huwebes, dalawang taon na ang nakakalipas, ako at is Marj at ang kaibigan kong si Kevin. Hindi ako kagwapuhan, pero angat ako sa talino. Ang tagal kong gusto si Marj at minsan, gusto niya rin ako.

Simple ako. Masayahin. Steady na okay lang. Pero nung nakilala ko si Marj, nagkagulo ang mundo ko.

Maganda siya, sikat, matalino, kahit minsan maarte, minsan moody. At ang ganda niya talaga.  Siya yung babaeng bagay sa katulad niya. Bagay kay Kevin.

Huwebes, dalawang taon na ang nakakalipas, pinabayaan kong maagaw si Marj sa akin ng hindi lumalaban. Masakit palang makita ang mahal mo na magmahal ng iba. Si Kevin pa.

Pero ang huwebes na dalawang taon nang nakalipas ay hindi ang huwebes ngayon.  Ito ako’t tumatakbo palabas ng mainit at masikip na bus na sinakyan papuntang eskuwelahan. Siguradong nag-aabang na si Kevin kay Marj bago magsimula ang unang klase.

Dapat ako siya. Pero sadyang hindi talaga ako matapang. Sa bawat hakbang ko, ako’y patuloy na umaasa. Na sana may oras pa.

Sa pag-akyat ko ng building habang tumatagaktak ang pawis, nasilayan ko si Marj sa labas ng classroom. Sinigaw ko ang pangalan niya at tumakbo hangga’t nasa tapat na niya.

Sana hindi pa huli.

Nangingilid ang luha ko, pero kitang kita ko pa rin ang kagandahan niya sa likod ng mga luha.

May oras pa nga ako, pero baka hindi ko na panahon.

“Marj. Please ako na lang?”

Tumulo ang mga luha ko.

Hindi ko pa naranasang magmakaawa, pero bakit parang kapag kay Marj, okay lang?

Nakita ko na parang iiyak na din siya. Kita ko ang lungkot sa mata niya at tumungo siya ng dahan dahan.

“Hinintay kita. Dalawang taon, Elroy.” Tumalikod na siya nagsimulang maglakad palayo sa kinatatayuan ko.