Geceye mum yak

Daha çok kırılacak kalbin,

Daha çok üzüleceksin.

İnsan her şeye katlanır,

Göreceksin.

Gün geçtikçe taşlanır sandığın yürek

Öyle bir yanarki yeniden,

"Bir yerde okumuştum, Mösyö Boustouler, tepenize çığ düştüğünde, bütün o karın altında yatarken neresi aşağısı neresi yukarısı anlayamaz oluyormuşsunuz. Karı iteleyip kurtulmak istiyor ama yanlış yönü seçip kendinizi daha da derine, kendi mezarınıza gömüyormuşsunuz. İşte kendimi aynen böyle hissediyordum, yönünü şaşırmış, arafta kalmış, pusulamdan olmuştum..."

Gece kalmayacak.

Ben ölürken dayanamaz evren de tüm varlığıyla ölecek benimle.

Sileceğim tüm piramitleri, madalyaları

kıtaları ve yüzleri.

Sileceğim geçmişin birikimini.

Toz edeceğim tarihi, tozu toz.

Son günbatımını seyrediyorum şimdi.

Son kuşu dinliyorum.

Kimseye hiçbir şey bırakmıyorum.