#kuzgun

Zira hayatımın bu denli sikilmesi boşuna olmuşsa,öteki tarafta bambaşka bir boyutta ensenizde olucağım.

Yıllarca kendinden kaçtığını bile fark etmeyecek bir aptalsın sadece. Hakettiğini yaşıyorsun,yaşarken de isyan ediyorsun.İnsanlar biliyor mu içindeki tonlarca sesi bile ayırt edemeyecek kadar salak olduğunu¿

Her birinin hikayesi de göz yaşlarıda omuzlarımda. Hiçbir zaman bundan şikayetçi olmadım.Yanmış,yıpratılmış kanatlarım arasına sanki her bir ruhu sığdırabilicekmişcesine kucakladım.

Şimdi siktir git diğer veledini benim gibi olmasın diye onuda saf nefretinle besle sevgili anneciğim.

Herşeye rağmen geliyorum,senin haberin yok.Kendimi ne kadar sıkıp tuttuğumdan haberin yok.Acıyor acıtıyorsun,kanatıyorsun.

Senin haberin yok ama ben uykusuz,darmadağın halde yola çıktım geliyorum.Bitti bizim için ne varsa biliyorum. Ben de iyi değilim,bahane arıyordum belkide.Ufacıcık bir bahane bana bakan yumuşak gözlerini görmek için,belki sarılmanın vericeği sıcaklık için bahane arıyordum belkide.

Sen şimdi uyuyorsun,haberin yok bir boktan kim bilir kaçıncı rüyandasın. `Sarılsam geçerdi' dedin.

Bir kez daha beni sonuna kadar kullanman için geliyorum. Şuan bende ben kalmamış olsam bile,yinede beni kullanman için sana geliyorum.

Sen asla bir kurt değildin.Bende hiçbir zaman kuzu olmadım zaten.Fakat bizim bitmiş hikayemizde göz göre göre kuzu olmayı lütuf sanarak avın oldum sevgilim.

Hissettiğim lanet duygular adına,bir varlığa hissettiğim bu acınası duygu uğruna kendimi bu kadar küçültmek aklıma da hayalimede sığdıramıycağım bir şeydi.

Haberin yok sen beni herkesden daha vahşice katlettin.Kanlar içinde tekrar sana geliyorum.

Korkuyorum,içimde telaş var kasıp kavuruyor her bir yanımı.Ne yapıyorum ben allah aşkına? Oysa biliyorum beni görmezden gelmiyceğini biliyorum bana sıkıca sarılıcağını. Belki de bu yakıyor canımı,bilmiyorum aklım karışık. Tonlarca zaman sonra huzura kavuştur beni,kısa sürede olsa anla halimi.

Her yazdığım bir satırda canımı teslim etmek istiyorum, hep de elim boş dönüyorum. Utancım yüzümde koca bir leke.

Bir beden nasıl olur da sığdıramaz kendisini hiçbir yere? Ankaram… O da almaz oldu beni içine. Dağı mı tekmelesem, taşı mı? Hangi uçurum yakışır benim ecelime, hangi ip daha hoş durur boğazımdaki düğümde?

Bu hâlimle çıkamam insan içine. Başım kalkmaz, ellerim yetmez utanç içindeki yüzümü örtmeye.