Sinner

Güneşin geceyi aydınlatacağı vakitte, dua için semaya açılan ellerimin sebebi sendin.

Râyiham...

Sen geceleri bende gündüzleri haram ettim bana.

Güya aşkta vardı.

Ümit olmadı mı ne bedenden çıkan nefesin, nede, gülen yüzün, nede, aşkın bi önemi vardır. Hayaller ümitlerle canlanır.

İnsanoğlu bazen aynaya bakmaya bile iğrenir.

Vaktiyle en bahtiyâr olan bendim; sözümde neşe, gözlerimde parıltı, gülüşlerimde hakikat vardı. Lâkin zaman geçtikçe o parıltı sükûtla söndü, her şey kül rengine büründü. Beni bu hâle getiren neydi, ben dahi kendime sorar oldum.

Vakit geçtikçe insan, kendi gölgesine bile yabancı olurmuş; ne bir cebrin izidir bu hâl, ne bir yârin vebali, ne de acının hiddeti. İçten içe sönen bir kandil gibi, benliğim sessizce eksildi; kelâm suskunlaştı, mana çekildi. Ne söylediğim söz bana döndü, ne sustuğum yer beni tanıdı; gün be gün, kendi içimde gurbet oldum.

Yazmıyorum iki kelam bi araya gelmiyor.

Adın geçti her duamdan; ben affı değil, seni diledim.

Ben, ben miyim?

Sevgide yalan.

Aşkın yalan olduğuna bi kez daha şahit oldum.

Acıtıyor, yokluğun canımı acıtıyor...

Sen bu gönlün hem devâsı, hem de illeti oldun. Şifâ diye uzandığım her yerde yine sana tutuldu içim. Derdimin dermanı sensin dedim; meğer derdin bizzat kendisi de senmişsin. Ne senden geçebildim ne de sana iyi gelebildim; kaderim, aynı isimle hem iyileşmek hem de hasta düşmekmiş.