Juliusz Cezar

Przez kilka pierwszych dni marca chodziłem po szkole jak burzowa chmura. Sam nie wiem czemu, ale zamiast być smutnym, byłem wściekły.

Dorian zniknął dokładnie dwudziestego dziewiątego lutego. Podobno wyszedł z domu do szkoły, ale już tego dnia nie było go na żadnych lekcjach. Od tamtej pory go nie widziałem. Przesłuchiwano mnie chyba z pięć razy - i za każdym mówiłem to samo: że nic nie wiem, że się ze mną nie kontaktował i że nie mam pojęcia, gdzie teraz może być.

Nikt mnie jednak nie pytał o moje podejrzenia, ani o to, co mogło się stać z Dorianem i czyja to wina. A tak się składa, że miałem swoje podejrzenia...

***

Naprawdę trudno było złapać Samaela kiedy był sam. Nadal uważam, że to prawdziwy cud, że mi się udało. Cały czas otaczał go wianuszek wiernych fanów i żeby poważnie porozmawiać z tą piekielną materią, musiałem się porządnie namęczyć.

Zauważyłem, że on w ogóle nie chodzi nigdzie sam. Kiedy wychodził z klasy lub do niej wchodził, zawsze otaczali go ludzie. Nigdy nie widziałem, żeby kiedyś wchodził do szkolnej toalety. W dodatku do szkoły przychodził równo z dzwonkiem, a od razu po lekcjach znikał - po prostu wsiąkał jak kamień w wodę.

Siedziałem z Samaelem tylko na godzinie wychowawczej (to i tak godzinę więcej niż bym chciał), która była w poniedziałki. To oznaczało, że jeśli chciałbym pogadać z nim w poniedziałek, musiałbym czekać z tym do siódmego marca, czyli upłynąłby dokładnie tydzień od zniknięcia Doriana. Wtedy zrozumiałem, że nie mam innego wyjścia - musiałem czekać.

Nie spodziewałem się jednak, że okazja do rozmowy z Samaelem nadarzy się tak szybko. Już w czwartek czekała mnie spora niespodzianka.

Kiedy przyszedłem do szkoły na rano i otworzyłem moją szafkę, na pierwszej półce leżała koperta. Wyglądała zwyczajnie - była biała i niezaklejona, ale ktoś napisał na niej czarnym atramentem moje imię i nazwisko: Adam Lewandowski. Charakter pisma był elegancki, w ogóle nie przypominał czcionki ucznia. Tylko na jednej lekcji siedziała obok mnie osoba, która pisała w ten sposób, starannie i pochylonym na lewo pismem...

Zmarszczyłem brwi i drżącymi rękami wyciągnąłem z koperty kartkę. Nie było na niej wiele napisane:

Adamie,

Wiem, że chcesz ze mną porozmawiać. Jeżeli chcesz, możemy spotkać się dzisiaj na przerwie obiadowej w bibliotece. Tylko my, we dwóch. Będę tam na ciebie czekał.

Samael

PS. Radzę ci zastanowić się, jakie pytania chcesz mi zadać.

Nie wiem czemu, ale nagle przeszedł mnie dreszcz. Wszystko to było jakieś chore... Skąd on wiedział, że chcę z nim pogadać? Przecież nikomu o tym nie mówiłem... I biblioteka? Ostatnie miejsce, do jakiego zaprosiłbym kumpla na miłą pogawędkę - tam zawsze jest pusto, szaro i zimno... W sumie Samael nie był kumplem, a pogawędka nie miała być miła, ale biblioteka?

Przedarłem list na pół. Kto pisze listy w dzisiejszych czasach? I w dodatku zostawia w szafce?

W tamtym momencie coś sobie uświadomiłem. List w szafce? Szafce zamkniętej na klucz? Będę musiał się dowiedzieć, kto mógł buszować mi w rzeczach, kiedy tylko załatwię sprawę z Samaelem.

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem Samaela, pomyślałem, że ten chłopak wygląda jak cień. Po prostu jak duch, i to bez żadnej przesady.

Pamiętam, że był cholernie blady, jakby miał przezroczystą krew zamiast czerwonej. Był strasznie chudy, tak że prawie topił się w olbrzymiej bluzie, którą miał na sobie. Bluza była czarna, prawie sięgała mu kolan. Podkreślała cienie wokół jego oczu i bladość jego skóry. Wyglądał, jakby nie spał co najmniej tydzień. Mrużył oczy na widok światła. Przypominał bardziej trupa niż człowieka.

Samaela przyprowadził dyrektor w poniedziałek po feriach zimowych. Wyjaśnił, że teraz Samael będzie chodził z nami do klasy, że dopiero się przeprowadził do naszego miasta i że mamy być dla niego mili.

Wszystko fajnie. Tylko że nauczycielka kazała Samaelowi usiąść obok mnie.

Na początku go unikałem. Nic dziwnego - odstraszał chyba wszystkich ludzi w promieniu dwóch kilometrów. Jednak nie był jednym z tych patologicznych typków, którzy snują się po kątach i uciekają ze szkoły, żeby zapalić fajki na dużej przerwie. Nie ukrywał, że nie jest z bogatej rodziny, nie próbował maskować sinych nóg na wuefie, ani blizn na rękach. Po prostu był taki, jaki był. I nie udawał, nie ukrywał się. Chyba właśnie tą swoją szczerością i naturalnością powoli zaczynał przekonywać do siebie ludzi.

Już dwa tygodnie po tym, jak przyszedł do naszej szkoły, zobaczyłem go jak cichym głosem rozmawiał na przerwie z moim przyjacielem Dorianem. Dorian śmiał się wtedy jak opętany, a ja zdziwiłem się, że ktoś taki jak Samael, ubrany na czarno, mroczny koleś wyglądający jak emo, ale bez kolczyków i w ciuchach po starszym bracie jest zdolny do opowiadania żartów. Wiedziałem, że Samael doznał w życiu wielu krzywd. Po cichu mu współczułem i podziwiałem, że cały czas jest zdolny do zwyczajnej rozmowy i nawiązywania nowych znajomości, ale... Jednak... Było w tym coś... Nienormalnego. Samael wyglądał zazwyczaj na nieobecnego i trochę... Zagubionego. W gruncie rzeczy wydawał się miły, ale w jego oczach czaił się mrok, większy niż wszystko co do tej pory widziałem. Było w nim coś, co mnie osobiście przerażało. Nie wiem, co to było. Ale było po prostu upiorne.

Po kilku tygodniach zauważyłem, że wokół Samaela zrobiło się tłoczno. Chłopak wręcz zwracał na siebie uwagę. Z początku był milczący, ale teraz coraz częściej go widywałem w towarzystwie kilku osób na korytarzu. Przypatrywałem się im czasem, dopóki po kilku dniach nie zauważyłem, że także jeden z nich patrzy na mnie. Był to właśnie Samael.

Od tego czasu, nieważne, co robiłem - zawsze czułem na sobie spojrzenie Samaela. Kiedy rozejrzałem się dookoła, mogłem mieć pewność, że stoi gdzieś w pobliżu i mnie obserwuje. Przeszywał mnie swoim świdrującym, natarczywym wzrokiem, od którego przechodziły mnie ciarki. Miał takie strasznie ciemne oczy, jakby odbijała się w nich piekielna otchłań. Powiedziałem Dorianowi (z należytym dramatyzmem, oczywiście) o tym, że ten emo-boy mnie obserwuje. Mój najlepszy przyjaciel po raz pierwszy w życiu mnie wtedy wyśmiał i powiedział, że mam wziąć się w garść i przestać wierzyć w te głupie przesądy, które wpaja mi matka, i że powinienem nauczyć się szacunku do ludzi, którzy są biedniejsi ode mnie. To był też pierwszy raz, kiedy poważnie się z Dorianem pokłóciłem.

Nie rozmawialiśmy przez kilka dobrych dni, a ja w tym czasie zazwyczaj siedziałem w kątach i patrzyłem jak Dorian i reszta kompanii świetnie bawią się z Samaelem, który wciąż ukradkiem na mnie zerkał swoimi ciemnymi, zasinionymi oczami. Ludzie zdawali się nie zauważać, że wciąż patrzy w moją stronę. Rozmawiali z nim, jakby nigdy nic. Nie widzieli czającego się w nim mroku, ale ja wyraźnie czułem, że coś jest nie tak z tym chłopakiem.

Mimo to... Z niewiadomego powodu nieodparcie mnie do niego ciągnęło. Miał w sobie coś takiego, że jego tajemniczość, mroczność i ciągłe patrzenie na mnie nie mogło zwyciężyć z moją ciekawością i jakimś jego wewnętrznym urokiem, pięknem prawdy, której nie ukrywał i którą zaskarbił sobie towarzystwo innych. Widziałem w tych jego ciemnych oczach coś, czego nie mogłem poznać. Wabiła mnie ciekawość. Chciałem podejść do tej grupy, która każdego dnia stała dookoła niego i zobaczyć, co w Samaelu jest takiego hipnotyzującego i niezwykłego. Wiedziałem, że by mnie nie odtrącił. Gdybym tam podszedł, stałbym się częścią tej grupy. Pogodziłbym się z Dorianem i wszystko byłoby tak, jak dawniej. Już nawet prawie zdobyłem się na odwagę, aby przestać ich wszystkich ignorować. Już prawie chciałem podejść, uśmiechnąć się, zagadnąć o coś Samaela na godzinie wychowawczej, na której siedzieliśmy razem.

Ale w ciągu jednego dnia, który dzielił mnie od decyzji... Wszystko się zmieniło.