Jane Ruby

Ben giderdim kendimi durdurma zorunluluğumda.

Tutmaya çalıştıkca,

Patladım sana sonunda.

Yapma dedim, dinlemedin.

Bırak dedim, sardın sarmaladın.

Zarar vermek değildi amacım,

Fakat sen dediğimi yapmadın.

Değdi mi yaptığına?

Şimdi sen oradasın, ben burada.

Kırdım döktüm herşeyi,

Tek suçlu olan ben değildim deli.

Sakinliğimdi telefon,

Elimden o da alındı en son.

Ağladım, bağırdım,

Görmemezlikten geldi kimi,

Yıldız gibi parlak olan.

Saçlarıydı,

Pamuk gibi yumuşak olan.

Tutulmuştu sana,

Benim kalbim olan.

Sevmezdim eskiden.

Ölünce anladım,

Karanlığın içindekileri.

Sevmeye devam eder miydim?

Yoksa yolumu mu çizerdim?

Yaklaştı aniden,

Dokundu tenime.

Uzaklaştırdım kendimden,

Yaklaştı yeniden.

Bağırdım, duyulmadı,

Ağladım boğuldum.

Küçük yaşındaydım,

Daha bugünden.

Narindi adım,

İman yolunda vuruldum.

Geldi öldürdü o şerefsiz,

Annem sustu duymadı.

Dolunay ışığıydı huzur dediğim.

O gün mahvettin tüm gecelerimi,

Kaçırdın tek bir aydaki milyon huzurumu.

Kilitledin kalbine beni,

Gökyüzüydü tek bakabildigim yer gözyüzü.

Düşündüm durdum anca,

Geceyi tekrar severbilirmiydiin ancak.

Aşk gibiydi gece,

Kararsızdı her biri bilmece.

Sorardım o gün kahine,

"Beni hâlâ seviyor mu?" Diye.

Aşkı aradım gecenin ışığında,

Oysaki kanmıştım senin vicdanına.

Sanmıştım seni hayatımın aşkı,

Sen yine çıktın hayatımın hatası.

O gündür aramadım aşkı,

Ne gecede, gündüzde,

Oysaki kasfetliydi o gün tenin.

İnanmıştım iki çift lafa,

Oysaki sel yarattın sen benim dünyamda.

Fırtınaya kapıldım,

Aldı götürdü beni.

Çatısız evim vardı,

Basında bir şömine.

Fırtınalar ne içimde dindi,

Ne de havada.

Çektiğim çileydi benim.

Özlemiştim oysaki seni,

Ay gibi parladın.

Sandimki tek bana parladın,

Herkesin "Güneş'i" çıktın.

Özledim seni her saniye,

Bekledim seni her salise.

Güneş gibiydin battın,