Jerzy Maria Siwecki

Wykrzesam z siebie romantyka:

Otwarłem wino ze swoją dziewczyną.

Ale piję ja.

Oddalić się od Miasta,

Napić i zjeść w doskonałym towarzystwie Cesarzowej.

Pisanie w klubokawiarniach,

zwłaszcza tych kultowych,

z uwagi na genius loci Mokotowa

Nie ma sobie równych.

Tyle postów wokół.

Pisanie w klubokawiarniach,

zwłaszcza tych kultowych,

z uwagi na genius loci Mokotowa

Nie ma sobie równych.

Tyle postów wokół.

Wolę moją literacką biedę,

moją Mokotowską smutę niż zależeć od tatusia, lokaja neoliberalnych elyt.

Mną, sankiulotą, rebelem,

od razu nerwem rzuca.

Ciekawe, kiedy elyta wreszcie się nażre, nasyci...

O, madame Guillotine... tęsknimy...,

My rocznik 1795-1796.

Tak, tak, rocznik 1795-1796.

Pokontempluję Mokotowski Blue Hour.

Chociaż wolę zaglądać w okna...

Co nie oznacza, lepsza.

Nieważne, że rudy, rudy, rydz.

Wystarczy Pati i kawa, a książka sama się pisze.

Jedyne, z czym się zgadzam, to jego krytyka bezsensownego przekonania, że filozofia ma tworzyć systemy i tezy, które wszyscy powinni przyjąć jako dogmaty. I wprowadzać je następnie w czyn.

Do czasów filozofów postmoderny, i oczywiście konstruktywistów społecznych, tak właśnie działała i działa nadal sposób myślenia gablotowych.

Metafizyka zamęcza mnie.

Dobrze, że mogę wypić kawę z Pati.