Thrivin’

I never really talk about my grief. Like, anong point diba. Makakadagdag pa ko sa mga inaalala ng iba.

So ayun na nga, will try to let some things out here in tumblr. (Where no one really knows me personally)

Growing up, I was this spoiled child na binigay lahat ng kailangan. 'Bilmoko' baby, at daddy's girl kasi nga spoiled. Pero to be fair, hindi naman yung spoiled na iiyak sa sahig pag hindi pinagbigyan ha.

My mom naman on the other hand, lumaki sa hirap talaga so when she experienced kaginhawaan, medyo napapasobra din at times.

Madalas kami mag-shop, like kahit hindi ko ganung kailangan, pinapabili ko just because papayag siya. 7k to 15k order total, sa isang department store, & sometimes sa mga outlets kasi may obsession ako sa paper bags noon. I would sometimes buy things I do not need just because of the paper bag. LOL, baliw ampota.

When I grew up, dun ko lang narealize na sobrang financially irresponsible pala kami. Ni hindi ko alam na yung tatay ko, na nasa barko ay sobrang nahihirapan every shift niya. Nabanggit pa niya na sa sobrang hirap ng work, pati brief nya soaked sa pawis. Wala pa dun yung anxiety and stress nya if may times na malakas ang alon.

Then kami, waldas lang ng waldas. Like, sobrang pinagsisisihan ko yun.

Tapos eto pa, my father passed away 3 years ago. Ni hindi pa ko nabigyan ng chance makabawi sa sacrifices nya. Hindi ko man lang nabilhan ng gusto niyang sasakyan. Hindi ko man lang naiparanas yung retirement na deserve nya.

Sorry, papa. I failed you.🥺 Sana ikaw parin maging ama ko sa susunod na buhay, pipilitin ko bumawi sayo.

Tanginang yan. Buhay pa ko pero parang nag-eexist na lang kasi kailangan. Parang wala nang will to live. LOL

Sobrang disappointed ako tapos ngayon, paycheck to paycheck ang peg. Parang laging may blockage sa career, makakakuha ng side gig, tapos mateterminate. Vicious cycle lang.