Jem Chansit

ไม่ชอบเขียนแบบนี้เลย แต่ครั้งนี้อยากบันทึกไว้เตือนใจกันจริงๆ

ขอให้ปีใหม่นี้ช่วยโฟกัสกับตัวเองจริงๆสักทีเถอะ.. นะ

มัวแต่ไปสนใจใครยังไง ก็ขอให้มันลดลงไปหรือไม่ควรมีเลย ก็จะดี

ตัดสินใจอะไรแล้ว ก็เราเองนี่แหละที่ทำ ไม่มีใครบังคับอะไรเลย เพราะฉะนั้น ก็ช่วยรับผิดชอบกับความรู้สึกตัวเองด้วย ดูแลมันให้ดีกว่านี้

มีข้อนึงที่ตั้งใจจะลดหรือเลิกทำได้เลยยิ่งดีคือ การด่ากราด ด่าคน ด่าสิ่งของ ด่าสถานการณ์ 

ไอที่จะเลิกนี่ เพราะว่าการด่า มันเป็นสิ่งไม่ดี หรือว่า จริงๆแล้ว แค่รู้สึกว่าไอที่เราด่าๆไป มันกำลังย้อนเข้าตัวเอง ที่เคยว่าใครยังไง เคยดูถูกคนอื่นยังไง ตอนนี้ก็รู้แล้วว่า สุดท้าย กูเองก็ไม่ได้ประเสิร์ฐกว่าใครทั้งนั้น 

ข้ามไปที่จุดหลักที่ทำให้เกลียดปี2022 คือ การตัดสินใจ

ลาออกจากจุดสูงสุด ลงมาต่ำสุด (1) กูนี่มันหลอนสุดๆ 

คิดอะไรตื้นๆเกินไป ง่ายไปหน่อย 

มันยาก ไอสัด ยากมากด้วย

สัญญาไม่ได้นะ ว่าจะไม่บ่น ไม่ท้อ 

แต่สัญญาเลยว่า จะพยายามจนถึงที่สุด 

ต้องสู้ๆนะ เพราะ (1) นั้นอะ คือ การตัดสินใจของเราเอง คนเดียวล้วนๆเลย

สุดท้ายนี้ อยากขอบคุณป๊าม๊า ที่ยังให้อาศัยอยู่ที่บ้าน และยังดูแลลูกอย่างดี 

อีกคนที่ขอบคุณมาก คือพลอย ที่คอยเชียร์อัพกันอยู่เสมอ เป็นกำลังใจที่ดีมากๆ

เห้อ (ขอถอนหายใจทีนึง) ขอให้2023 มันดีกว่านี้ละกันนะ 

30จนได้ กดดันตัวเองนิดนึง ที่ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน 

วันเกิดในปีนี้มีผู้หญิงคนนึงที่เข้ามาอยู่เป็นที่รัก ขอบคุณที่มารักกันนะ

ก็ขอให้ความสบายใจที่มีกันแบบนี้ มันจะยืนยาวเท่าที่มันจะเป็น

เป็นกำลังใจให้กันต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงวันที่เราคิดถึง

และขอให้ครอบครัวของเราทั้งคู่มีความสุขและสุขภาพแข็งแรงด้วย

สุขสันต์วันเกิดเลข3 

หมวกที่น้องเอมถักให้มันหายไปไหน หาในห้องอยู่นานมาก ค้นทุกกระเป๋าแล้วก็ไม่เจอ นึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเพิ่งย้ายกลับมาจากห้องกักตัว หรือมันอยู่ที่นั่น แต่จำได้ว่าไม่ได้เอาไป หรือเอาไป ติดต่อสิงเจิ้ง ขอกลับไปค้นที่ห้องนั้นดูได้ไหม แกบอกว่ามีคนใหม่มากักตัวอยู่ตอนนี้ ต้องรอเขาออกไปก่อนถึงเข้าไปได้ รอไป อาทิตย์นึง ยอมแพ้ไปแล้ว มันคงหายไปแล้วจริงๆ ถ้าเราเอาไปห้องนั้นจริงๆ คนที่มาอยู่ใหม่ก็คงจะหยิบมันไปด้วย เพราะหมวกนั่นมันน่ารักมาก วันนี้ สิงเจิ้งทักมาบอกว่า คนนั้นออกจากห้องไปแล้ว เราเลยเข้าไปค้นดู และก็เจอ

มันยังอยู่ มันไม่หายไปไหน ทำไมเจอแล้วรู้สึกดีได้ขนาดนี้

วันนี้เป็นวันที่ดีมากจริงๆ 

ขอบคุณผู้หญิงคนนึงด้วยที่เข้ามาให้เราได้แชร์เรื่องนี้พอดี :P 18/01/2022

6Jan ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง ผมทิ่มจมูกครั้งที่สองในรอบสองวัน และผลก็ออกมาสองขีด หลังจากกลับไปทำงานที่ออฟฟิศได้ไม่นาน ต้องนั่งรถตู้ ต้องเจอคนอื่นๆ และก็มีวันที่มีข่าวว่าคนในตึกติดโรคแล้ว แต่หัวหน้าเรายังเสือกดันทุรังให้ไปทำงานต่อ และแค่สามวันเท่านั้น ในที่สุดก็ถึงตากู เหี้ย สัปดาห์แรก ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ พอยาหมดฤทธิ์ ไข้ก็ขึ้นไม่หยุดเลย เหนื่อยชิบหาย ต้องย้ายห้องไปมาอีก เบื่อโคตร คำถามขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด ทำไม ทำไมมึงไม่ให้กูหยุดทำที่บ้านตั้งแต่มีคนติดที่ออฟฟิศ ทำไมมึงยังดันทุรัง ทำไมมึงต้องรอให้กูติดก่อนถึงค่อยคิดได้ ว่ามันอันตราย ทำไมเราต้องมารับผลกับการจัดการควายๆของคนบางคนด้วยวะ อยากร่วงๆไปให้แม่งจบๆ เอาเถอะๆ ยังไงก็ขอบคุณเหตุการณ์นี้ที่ทำให้เรารู้สึกลังเลที่จะกลับบ้านน้อยลง  เงินมันเยอะมากนะ แต่พอวันที่ทรมานมากๆ เราก็แค่อยากรอดกลับบ้านได้ แค่นั้นก็ดีใจมากแล้ว

ผ่านมาครึ่งปีแล้ว เพิ่งจะได้มีโอกาสมารีวิวนะ

ช่วงแรกที่มาทำงานค่อนข้างหนักมาก หนึ่งเพราะต้องทำกะกลางคืน ร่างกายทั้งหมดมันรวน ทุกวันที่ตื่นมาก็จะเวียนหัว ทั้งๆที่นอนเต็ม8ชม.แล้ว และสองบริษัทเป็นของไต้หวัน ตัวหนังสือที่ใช้ในการสื่อสารส่วนใหญ่จึงเป็นตัวเต็ม ปกติตัวย่อก็อ่านไม่ค่อยออกอยู่แล้ว ปัญหาใหญ่เลยของที่นี่คือเรื่องภาษาจีนนี่เอง เราต้องขอบคุณคนไทยที่เหลืออีก6คนที่มาด้วยกันมากๆ ทุกคนมีสกิลภาษาจีนที่ดี และก็มีจิตใจที่ดีที่ยินดีจะช่วยเหลือเรา เวลาที่เราฟังหัวหน้าหรือเพื่อนร่วมงานไม่เข้าใจ ทุกคนก็จะช่วยแปลเป็นไทยให้เราอีกที และเวลาที่เรารู้สึกว่าไม่ไหว อยากกลับแล้ว ทุกคนก็พยายามจะให้กำลังใจตลอด สู้นะเจม อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ ไหนไม่เข้าใจตรงไหนช่วยติวให้มาๆ โดยเฉพาะพี่อามที่เป็นทั้งรูมเมทและเหมือนพี่ชายอีกคนนึง รู้สึกโชคดีมากที่ได้เจอทุกคนที่นี่ 

เดือนที่3 ผ่านไปครึ่งเดือน มีสิ่งใหม่ในโลกเกิดขึ้น ชื่อว่า โคโรนา

เป็นโรคระบาดที่เดือดร้อนกันไปทั้งโลก และที่ฟิลิปปินส์ก็มีมาตรการล็อคดาวน์เหมือนกับประเทศอื่นๆ บริษัทจึงให้พนักงานจูเนียร์ทั้งหมดพักอยู่ที่คอนโดก่อน ไม่ต้องออกไปทำงาน อยู่ที่คอนโดเฉยๆ ประมาณเดือนกว่าได้ 

ก่อนจะมีโควิดนี่งานมันหนักมากจนเริ่มจะไม่ไหวแล้ว เลยรู้สึกเหมือนไวรัสตัวนี้มาช่วยชีวิตเรายังไงแปลกๆ มันฆ่าคนบนโลกตาย แต่เหมือนมันมาช่วยให้เราได้รอดจากการทำงาน ได้กลับมาลองใช้เวลาตามนาฬิกาชีวิตอีกครั้งเหมือนตอนที่บวช ตื่น อึ กินข้าวตามเวลาทุกวัน ร่างกายเราค่อยๆปรับตัวดีขึ้น ไม่มีอาการเวียนหัว ได้มีเวลาดูหนังดูซีรีย์มากขึ้น , REPLY1988 เป็นซีรีย์ที่ชอบที่สุดในชีวิตตอนนี้ ก็ต้องขอบคุณโควิดอีกนั่นแหละ ที่ทำให้เราว่างจนมีโอกาสได้ดูจนจบเรื่อง มันฟูลฟีลจนต้องไปหวีดกับหนิงและเมชิม 555 

อีกอย่างที่อยากขอบคุณโควิดคือ ได้มีเวลาคุยกับทุกคนมากขึ้น ป๊าม๊าและป้านวลคอยโทรมาถามข่าวเกือบทุกวัน ป้าโอ๋กับอี๊ภรก็ทักมาถามว่าเป็นอย่างไรบ้างที่นู้น มีอาหารกินใช่ไหมปลอดภัยดีใช่ไหม และได้อัพเดทชีวิตกับเพื่อนๆที่ต้องทำงานที่บ้านด้วย กลายเป็นว่าทุกคนมีเวลาให้กันมากขึ้นกว่าตอนที่ยังไม่มีโควิดเสียอีก

นี่ก็ผ่านมาประมาณ3เดือนแล้วหลังจากมีโรค ทุกคนก็เริ่มกลับไปทำงาน ใช้ชีวิตกันปกติแล้ว เราเองก็กลับมาทำงานแล้ว แต่ออฟฟิศยังไม่เปิด บริษัทเลยต้องเช่าโรงแรม ย้ายคอมมาให้ และทำงานในห้องแทน ก็ดี ตื่นมาก็คลานไปที่คอมได้เลย และก็ได้ย้ายมาทำกะเช้า 6เช้า-บ่าย2 ไม่ต้องทำกลางคืนแล้ว พอเลิกงานก็เล่นโปรคลับ

เอาจริงๆช่วงโควิดนี่มันเหมือนทำให้เราได้พักร้อนเหมือนกัน มันคงเป็นแบบนี้ไปอีกสักพัก หลังจากนี้ไม่รู้จะมีการเปลี่ยนแปลงอะไรขึ้นอีก ก็ค่อยว่ากันอีกที 

แต้งกิ้วโควิด

วันเกิดม๊าปีนี้ เจมไม่ได้กินข้าวด้วย ทุกคนปิ้งเนื้อย่างกินกันที่บ้าน เห็นป๊าบอกว่าหม้อตรงกลางเป็นต้มยำกุ้งสูตรใหม่ด้วย เจมอยากกินด้วยเลย เพราะเมื่อก่อนตรงกลางเป็นแกงจืด แล้ววุ้นเส้นก็ชอบอืดขึ้นมา

ช่วงนี้น้องก็กลับมาทำงานที่บ้าน ต้องขอบคุณโควิดเหมือนกันเนอะ แต่เสียดายที่พาสปอร์ตเจมคาอยู่ที่ตม. เลยกลับไปกินข้าวด้วยไม่ได้เลย แต่ก็ไม่เป็นไร ดูจากจอโทรศัพท์แล้วทุกคนก็แฮปปี้กันดี ก็ขอให้ม๊าและทุกคนสุขภาพแข็งแรงแบบนี้ไปอีกเรื่อยๆนะครับ เจมคิดถึงทุกคนมาก ปีนี้เป็นปีที่รู้สึกประหลาดที่สุดตั้งแต่เกิดมา อีกสองปีก็เลขสามแล้ว เจมกำลังกะว่าจะตั้งหลัก  ก็ดันมามีโรคระบาดแบบในหนังขึ้นมา ตอนนี้ก็งงไปหมด เริ่มเสียหลักหน่อยๆแล้ว

แต่ก็ช่างมันเนอะ ทำไรไม่ได้ รอดูไปก่อนละกัน ยังไงก็สุขสันต์วันเกิดนะครับม๊า

10/04/2020

25-26 Dec 2019

12/08/19

ได้ดูการฉ่อยของสามน้าจริงจังในช่วงที่บวช เพราะว่าหลวงพ่อแกชอบดู

พอแกเปิดเราก็ได้ดูไปด้วย แล้วก็รู้สึกชอบ ตลก และชื่นชมพวกเขาสามคนมากๆ

ตั้งใจไว้ว่า ถ้าสึกแล้วจะชวนคนที่รักไปดูคอนเสิร์ตคุณพระช่วยสำแดงสดด้วยกัน

แม้ว่าช่วงร้องเพลงมันจะไม่สนุกเท่าไร แต่ช่วงที่สามน้าออกมาฉ่อยเรื่องทำบุญบ้านใหม่

ก็โคตรตลกเลย หม่าม๊าก็ดูชอบมากๆเหมือนกัน โดยเฉพาะตอนที่ฉ่อยเรื่อง เกงในจีสตริง

มันอาจจะเป็นคอนเสิร์ตเล็กๆ แต่เจมก็ดีใจที่ได้พาม๊าไปเปิดหูเปิดตานะครับ 

เจมเห็นม๊ามีความสุข เจมก็มีความสุขเหมือนกัน

สู้ๆนะครับม๊า กับทุกๆเรื่อง

เจมเองก็จะพยายามด้วยเหมือนกัน

รักหม่าม๊าครับ,

จากลูกอายุ27 

<3

ผ่านมาแล้วเกือบอาทิตย์นึงที่ไม่มีกัน,

ไม่รู้ว่าทางโน้นเป็นอย่างไรบ้าง ก็หวังว่าทุกอย่างจะดีขึ้นกับหนิงไม่ช้าก็เร็วนะ

วันนี้อยากเข้ามาเขียนบันทึกความรู้สึกไว้ว่า

คิดถึง , ไม่กล้ากดเพลย์คลิปวิดีโอนี้เท่าไร 

ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าครั้งหนึ่งได้อยู่ใกล้ๆ และได้จับมือกันกับคนคนนี้

ช่วงเวลามันสั้น, แต่อย่างน้อยมันก็เกิดขึ้น

มีความสุขมากเหลือเกิน ตลอดช่วงที่มีหนิงอยู่ด้วย

โคตรขอบคุณมากๆที่ลองมาพยายามอะไรบางอย่างด้วยกัน

ขอบคุณมากที่เป็นแรงบันดาลใจให้มีแรง , มีเป้าหมาย, และเริ่มอยากมีชีวิตคู่

มันดีมาก ที่ครั้งหนึ่งมันเกิดขึ้นมา 

สุดท้าย ก็อยากขอให้หนิงมีความสุขมากๆ ประสบความสำเร็จกับทุกอย่าง

ยังไงต้องมีวันที่หนิงได้มีทีมอาร์ตของตัวเองแน่นอน 

ความตั้งใจทำงานของหนิง เป็นอะไรที่เจมนับถือมากๆ และคิดว่าทุกคนก็คงเห็นด้วย

แล้ววันนึงหนิงก็จะมีครอบครัวแบบที่หนิงฝันไว้ หนิงต้องมีบ้านใหญ่ๆ

มีพื้นที่ให้หนิงออกแบบมากมายแน่นอน 

เป็นห่วงที่สุดก็คือเรื่องสุขภาพร่างกายนั่นแหละ ยังไงก็ดูแลสุขภาพดีๆนะ

รัก