Bez tytułu

Bo widzi Pan, pewnego dnia po prostu budzisz się i zdajesz sobie sprawę z tego, jak bardzo jesteś żałosny kochając kogoś, kto ma cię gdzieś. I to jest świetny moment by odpuścić.

Nie lubię mówić o swoich problemach. Zazwyczaj i tak nikt ich za mnie nie załatwi. To po co? Żeby usłyszeć: “Nie martw się jakoś to będzie”? To sama to sobie mogę powiedzieć.

Nie chcę alkoholu. Dziś chcę czegoś więcej. Chcę coś rozjebać, podpalić coś albo kogoś.

Co Ci przeszkadzają blizny na moich rękach. To moje ręce

Gdy przestanę myśleć o czym myślisz i gdzie idziesz. Gdy to stanie się nieodwracalne gdy stąd wyjdziesz. Gdy nie będę już tak bardzo chciał Cię widzieć…

Wszystko dałoby się rozwiązać, gdyby ludzie ze sobą rozmawiali. Tylko komunikowanie się za pomocą słów przynosi efekty. Milczenie rodzi milczenie, wreszcie pojawia się głucha cisza, która zalega jak beton.

Nic innego nie wkurwia mnie tak bardzo jak ta jebana nadzieja, że jednak coś z tego będzie

Patrząc na Ciebie teraz i na Ciebie wtedy, widzę dwie różne osoby.

I pamiętaj, że nie ważne jak jest między nami.. Wciąż życzę Ci jak najlepiej.

Jeśli chodzi o moją osobę to jestem nikim.

Nie miej mi za złe, że nie piszę, lecz jak tu pisać w taką ciszę?

Wyrzuty sumienia mówią mi, żebym się ogarnął I wierz mi – próbuję, jak zwykle na darmo, Przysięgam, że staram się, naprawdę bardzo, Lecz nie umiem tego naprawić już dawno.

Pociągają mnie nie te rzeczy, co trzeba: lubię pić, jestem leniwy, nie mam boga, polityki, idei ani zasad. Jestem mocno osadzony w nicości, w swego rodzaju niebycie, i akceptuję to w pełni. Nie czyni to ze mnie osoby zbyt interesującej. Nie chcę być interesujący, to zbyt trudne. Pragnę jedynie miękkiej, mglistej przestrzeni, w której mogę żyć, i jeszcze żeby zostawiono mnie w spokoju.

Czasem myślałem, że nie dam rady, nie dźwignę presji, jestem za słaby.

To śmieszne. Bo tym, co się najbardziej nie chce, to mogą najwięcej.