J.C. Thielen

Geflankeerd door uw collega ordebewaarders kwam u binnenschreden, u wenste een goede dag en na een voor mij onzichtbaar object te hebben afgegeven verdween u weer. Uw insignes duidelijk zichtbaar, geen enkele vouw of kreukel die afdeed aan uw zakelijkheid en orde; u zag eruit alsof u niet alleen de orde bewaarde maar ook orde belichaamde. Bravo, U vertegenwoordigd de titel ordebewaarder zoals het…

Discussie in de trein.

Zwartepieten discussie, Sylvana Simons en de discriminatie die aan de kaak word gesteld.

De Surinaamse dame tegenover mij vertelde vol vuur over de blanke onderdrukking van vrouw en kleur. Ik als blanke man, wenste wat bij te kunnen dragen aan haar betoog maar voelde mij niet bij machten om dat te kunnen.

Een artikel in Trouw, over mevrouw Simons staarde mij aan, door haar nieuwe politieke keuze…

Discussie in de trein.

Zwartepieten discussie, Sylvana Simons en de discriminatie die aan de kaak word gesteld.

De Surinaamse dame tegenover mij vertelde vol vuur over de blanke onderdrukking van vrouw en kleur. Ik als blanke man, wenste wat bij te kunnen dragen aan haar betoog maar voelde mij niet bij machten om dat te kunnen.

Een artikel in Trouw, over mevrouw Simons staarde mij aan, door haar nieuwe politieke keuze…

Een menselijke reactie, kritiek op politiek?

Alle echte mannen houden van lange wandelingen. Een frisse neus, een helder hoofd. Men komt nog is wat tegen. Zo liep ik laatst langs de waterkant met een uitzicht zo wonderlijk dat de -lage- temperatuur mij geen enkele last bezorgde. Een stenen trap bood mij een perfecte zetel met zicht op de jonge duikers die in het meer rondduikelde. De lente was vroeg dit jaar.

De kleine donsjes die tot mijn…

Wat waggelt daar nu door het winkelcentrum. Een verhaalde schrijver met iets over zijn armen. Wat voor blik heeft hij op zijn gezicht en wat vervloekt hij onder zijn verzuchtingen. Twee zakken van ieder 10 kilo gevuld met aardappelen. Geen wonder dat hij onzeker stapt.

Mensen die zijn gezicht zien, weten hoe laat het is en maken de baan vrij. Op ieder moment kan deze schrijver tenonder gaan.…

“Werkt dat echt”, vroeg mijn vriendin met verbazing in haar stem. “Ja” antwoordde ik, kuste haar op haar voorhoofd en sloeg de deur achter mij dicht. Ik had haar verteld over hoe mijn Oma mij altijd instopte. Dat het altijd warm was onder haar zelf gehaakte bedsprei. Een klein wonder voor mijn vriendin, want hoe koud het huis ook is zij heeft het kouder. Afgestraft word ik dan ook wanneer ik…

Het gekraai en gekras van meeuwen steeg op met de wind en daalde af naar zee, waar het overstolmd werd door het gebruis van het oneindige. Dat was een mooie zin die zij moest opschrijven, dacht Heleen . Helaas had zij haar kladblokje thuis laten liggen.

Naast Heleen liep haar man, gebogen over zijn eigen voeten, met hun zoon op zijn schouders. 17 Jaar waren Heleen en haar man getrouwd en ieder…

“Wat leuk, natuurlijk mag jouw vriendin meekomen”, waren de zuigende gniffel woorden die krakend door mijn moeder werden gesproken. Ik had lang getobd om haar als mijn vriendin voor te stellen.Wij waren al praktisch verloofd toen mijn ouders haar voor het eerst zagen. Dat alles om “dit” te vermijden dacht ik toen wij een zonderling grindpad afreden en mijn vriendin mij met schitterende ogen…

Het houten huis stond eenzaam op zijn heuvel, het geluid van een enkele uil steeg op uit de omliggende moerassen waar eeuwige mist leek te rusten. Een dode wilg stond eenzaam op de binnenplaats meebewegend op de wind. Niemand had in jaren een voet over de drempel gezet van het oude landhuis maar vandaag was de uitzondering. Vandaag was er een groep van vier, onder leiding van professor Mortimer…

Waarom ben ik in godsnaam meegegaan, waarom heb ik deze kleren aangedaan en waarom ben ik op deze godvergeten steen gaan zitten.

Ik mag niet op de grafstenen zitten want dat is oneerbiedig maar,… meneer Willemse mag blij zijn dat hij nog enig warmte krijgt, ookal zijn het mijn billen die aan het afsterven zijn. Dat is meer eer dan die man verdient.

“Hilda, hé Hilda…”,”Wanneer begint het?”

Gelukki…

Getik kondigde haar aan ver voordat ik de oude dame goed en wel had mogen aanschouwen. De Dame was achter in de 80, had een belijnt gezicht, een te zorgvuldig grijs permanent en was opweg naar het tram perron. Bij iedere tik wankelde ze en bij iedere tik keek zij met een venijnige blik naar haar manier van voort bewegen. Mijn ogen vielen op de bloemen, die hun nek lieten hangen over het zilveren…

Getik kondigde haar aan ver voordat ik de oude dame goed en wel had mogen aanschouwen. De Dame was achter in de 80, had een belijnt gezicht en een te zorgvuldig grijs permanent. Bij iedere tik wankelde ze en bij iedere tik keek zij met een venijnige blik naar haar manier van voort bewegen. Mijn ogen vielen op de bloemen hadden die hun nek laten hangen, over het zilveren rek van de hikkende…

Zwijgend loop ik door de regen, water baant zich wel een weg.

Druppels lopen over mijn gezicht, ongehinderd naar de grond.

Helder is de regen, mijn sporen worden uitgewist.

Gebukt loop ik door de regen, schuilende voor deze donderdag.

Water volgt door mijn aanwezigheid, een ander een nieuw pad.

Stromend beïnvloedbaar, niet te stoppen.

Spelend loop ik door de regen, verstoor iedere plas.

Ri…

Jantje zag eens appels hangen,

Jantje zag eens appels hangen,

O manden vol zo groot.

Een paar zou men toch niet missen,

De boom bezwijkt zo hoog de nood.

Geleerd had hij van zijn pruimen,

zo had zijn vader hem verteld.

Stelen is nooit goed,

alleen een oprecht hart dat telt.

Maar Jantje wilde ze toch plukken,

ondanks het verbod.

Zo nam hij 3 appels in zijn schoot,

voor de juf wie hij nimmer heeft bedot.

Want Jantje…

Daar zat ik, in de trein, lekker mijn NRCtje te lezen -De krant die vast en wel, tot op de dag van vandaag, steevast nooit (en dus te laat) op mijn drempel gevallen is. De NRC die ik wel verkregen had, en zodoende aan het lezen was, bevatte zoals begrijpelijk: Oud nieuws.-.

De stilte coupe -hoe kan het ook anders- was in relatieve rust ondergedompeld. slechts kleine giechel geluidjes vielen op.…

Een goede morgen (Meneer van Diemen deel 4, slot)

Goedemorgen wenste ik iedereen toen de deuren van onze geliefde instelling open schoven. Tot mijn verassing stond meneer van Diemen half aangekleed mij op te wachten, wat vreemd was want: ik zou hem die ochtend wassen en aankleden. Ik begroete meneer van Diemen. Hij toornde dezelfde glimlachte toen hij mij -nu bewust- zag. Zonder enige weerstand nam ik hem bij de arm en vertelde hem dat hij wel…

Rust. (Meneer van Diemen deel 3)

Rust is wat ik nodig had, een deur die ik achter mij dicht kon doen, stilte die ik kon veroveren, tijd voor mij alleen. Tijd zonder meneer van Diemen. Die lieve meneer van Diemen, die zomaar mijn sleutels had gevonden. Hij had zelfs voorgesteld om naar Parijs te gaan. Een absurd voorstel natuurlijk, maar hij had al het geld, geld voor ons beide, zodat wij samen op reis konden om uit te rusten.…