şer.

sevmenin en büyük kudret olduğuna inanarak sana aşığım bir tanem.

Benim profil yapıştı kaldı bana.

Adımız kenar köşelerde değil, direnenlerin kalbinde yaşayacak.

Suçu; asılanlar için ağlamak, arkalarından gözyaşı dökmekti.

Soluk teni, kesik elleri ve buğulu gözleri adeta sev beni diye yalvarıyordu. Bana böyle bakarken onu nasıl sevemem ki. Tanrı'nın kırdığı kanatlarını sarmam için bana koşuyordu, onu ruhuma hapsedip nasıl korumak istemem ki.

Gidersem istikbalimi kaybedecektim fakat durursam aklımı. Yalnız kaldığım günlerde benim yegâne dostum olan aklımı.

Benim önüme ölüme siper olurken, ölümü göze alan artık o'ydu.

Konuşmaya ne lüzum vardı? Bütün güzel laflardan ve hoş insanlardan sıkılan bu mahlukları, birbirlerinin sessiz mevcudiyeti, yorgunluk verecek kadar doyuruyordu.

Bir gün çiçeklerden, bir gün yıldızlardan, bir gün öteki kırlangıçlardan bahsederlerdi. Hep düşünceleri birbirine uygundu. Yalnız her ikisinin de içinde gizliden gizliye büyüyen bir korku vardı: bir gün gelip ayrılma korkusu. Hiçbirisi bu korkusunu ötekine söylemeye cesaret edemiyordu. Kim bilir, belki de öbürünün yanlış anlayacağından korkuyordu. Çünkü içten duyulan duygular hep yanlış anlaşılır. İçlerinde bu ayrılık korkusu büyüdükçe bunu münasip bir şekilde diğerine söylemek için düşünmeye başladılar. Mesela; "hiç ayrılmayalım olmaz mı?" Demek vardı fakat bu geniş manalı ve müphemdi. Nasıl ayrılmayalım?