İ.

İnsan bazen tam ortasında durur hayatın. Kalabalık bir caddede, tıkış tıkış bir kafede, ya da gürültülü bir odada. Sonra bir an gelir. Hani o dünyanın çatısından bir taşın kopup düştüğü o tekinsiz saniye. Bakarsın ellerine, kucağında yara açık dururlar, ama sana ait değilmiş gibi. Bir zamanlar fırtınaları göğüsleyen o parmaklar şimdi sadece yaşlı yorgun birer yabancıdır. Gözlerini kırpıp etrafına bakınırsın. Sokaktan insanlar geçer. Telaşlı adımları bir yerlere yetişmeye programlı. Sen ise oturduğun yerde yavaşça kendini unutmaya başlarsın. Sahi, az önce buradaydın, değil mi? Burada olmalıydın, ama içindeki o kırılgan tekne, dalgası çekilmiş bulanık suların dibine doğru çoktan yalpa yapmaya başlamıştır.

Şefkat ve acı arasındaki ince çizgi.

Gece içimizde tuttuğumuz her şeyi ezbere biliyor.

En ağır yas mezarın başında değil, eve dönünce başlıyor. Çünkü mezarlar sessizdir. Asıl gürültü her gün eksik kalan bir sandalyede, iki kişilik kurulup tek kişilik toplanan sofralarda, kimsenin duymadığı o iç boşluğunda.

Ait değilim. Olamıyorum.

Bir gün son kez sarılacaklar sana. O şarkı son kez çalacak. Son kez yudumlayacaksın çayını. Bir gün son kez pencereni açıp yağmurdan sonraki toprak kokusunu içine çekeceksin. Son kez o tanıdık parfüm kokusu seni geçmişe götürürken daha sıkı saracaksın atkını boynuna. Son kez annen "Kendine dikkat et" diyecek sana, belki de çoktan dedi. Bazı şeyleri sonraya bırakacaksın ve o "sonra" hiç gelmeyecek.

Duvarlar bazı sesleri yıllarca saklıyor. Ne kadar boya sürersen sür, gecenin bir yerinde çatlaklardan geri sızıyorlar. Bu yüzden bazı odalar hep soğuk kalır. Içinde kimse olmasa bile biri yeni çıkmış gibidir. Masanın üzerinde yarısı içilmiş bir bardak su. Kimsenin dokunmadığı bir sandalye. Camın ardından geçen yüzlerce yabancı. Hepsi yaşamaya devam ediyor. Odanın içindeyse zaman kırık bir saatin akrebine takılıp kalmış. Bazı eşyalar sahibinden daha uzun yaşar. Üzerinde parmak izi değil, bekleyiş birikir. Sonra bir gün tozlarını alırlar. Sanki hiç kimse o odada yavaş yavaş eksilmemiş gibi.

Kapımı çalan kimse yok, ama yemeğimi hep biraz fazla yaparım. Kapımı çalan kimse yok, ama masamda hep fazladan bir tabak vardır. Kapımı çalan kimse yok, ama yine de akşamları bir ses duyar gibi dönüp kapıya bakarım. Kimse gelmez. Yemek soğur, çay demlenip bekler, gece büyür. Ve ben hiç gelmeyecek olan bir misafirin yerini boş bırakırım.

Bir gün daha sona eriyor. Aynı, değişen hiçbir şey yok.

Yok ki ötesi durmuşsa zaman.

Yağmur yağıyor, yıkayıp götürmüyor ama haykırışları, vedaları, çığlıkları. Acılar hala taze. Acıyor. Hâlâ acıyor.

Artık duş alınca veya uyuyunca geçecek kolpaları da sökmüyor. Hiçbir şey geçmiyor ve bunu biliyorsun.

Yağmur bahçeme yağmadı.

Hissediyorum. Ruhum sokak sokak dolaşıyor. Bazen ayağı takılıyor yalnızlığa, düşüyor. Üşüyor, ısıtamıyorum.

Olacak mı bu gecenin sabahı? Karanlığı yutacak mı aydınlık?

Hep uğramışlar sana. Kapın hep açık. Ama sadece uğramışlar. Kimse sonsuza kadar senin yanını ev belirlememiş. Kendini ait hissetmemiş sana. Sığınacağı limanı olarak görmemiş seni. Sığınmışsa da, fırtına dinince hemen yol almış. Ve kendinden kaçıyorsun. Çünki senden hep kaçmışlar.