kendimi hiçbir zamana ait hissedemiyorum, bundan elli sene önce de doğmuş olsam ondan önceki zamanları isterdim. ben bu dünyaya ait değilim gibi.

yalnızlar olarak bir topluluk oluştursak, bizden kalabalığı olmaz herhalde.

o kadar çok doluyum ki hangi duygumu toparlayıp cümleye dökmeye çalışsam, her şey elime yüzüme bulaşıyor.

iyice yalnızlaşıyorum.

her geçen gün daha çok yoruluyorum,

senin fotoğraflarına bakmak, şiir okumak gibi.

tüm insanlığın birbirine duyduğu hatta gelecek ve geçmişteki tüm var olmuş ve olacak tüm insanların birbirine duymuş ve duyacağı sevgileri toplasak benim sana olan sevgimi tarif edemeyiz.

bunca yaşanmışlık sonra birbirimizi gördüğümüzde, sıradan bir insanmışım gibi, geçtin gittin. bazı anlar; yüz yumruğa bedel olabiliyormuş.

yenilenmen için, kendini yenmen gerekiyor.

“her ânın aklımda, her kıvrımın.”

her an sana rastlayabiliyorum, sana rastlamak bedeninden ibaret değildir, seni düşlerimde anımsıyorum, müziklerin sözlerinden  hatırlıyorum, her ân sana rastlıyorum, tüm ânı'larım seninle, ve tüm ânlar senden ibaretmiş.

eğer seni kazanıyorsam, kendimi kaybetmeyi bile göze alırım.