Unsaid and Undone

You start thinking that maybe just one drink, one pill, one text, one chat, one long message, one seen, one missed call wouldn’t hurt.

Akala ko twing lasing lang ako, dun ko sya naalala, tatawagan o itetext. Hindi naman ako malalasing sa 3 bottles... Pero nagawa kong i-dial yung number nya, i-text sya, i-email sya. And worst sabihin yung nararamdaman ko.

Yes, I did tell her that I still love her. Pero hanggang dun na lang yun, hindi na din ako umaasa na sasagot pa sya, lalu na kung mahal nya pa ko. Hindi ko na din alam bakit ginagawa ko pa to. Dapat nung sinabi nyang tama na, dapat tapos na nga.

See I’m good, but I’m not Play it cool because I’m scared you’ve moved on Got somebody here on a show But it’s still keeping me low Because I know I still can’t let go

Pagdating sa basketball? Ang rebound eh yung pagkuha ng bola sa hindi pumasok na shoot ng kahit sinong player.

Eh sa English US Thesaurus naman? Verb o action word na ang ibig sabihin ay: Bounce back, Recover, Return to normal.

Sa diktionaryo ni kupido? Ano nga ba ang rebound? Tingin ko ang mga taong pinana ng balang “P.B.” ni kupido ang makakasagot ng ibig sabihin nun. Minsan na din akong napana ng ganung klaseng bala. Dalawang beses na nga ata at ganito ang nangyari:

Una, makikinig ka lang sa mga kwentong pag-ibig nya; masaya, malungkot, nakakatuwa, nakakadala ng damdamin at minsan nakakadurog ng puso na halos paulit ulit lang naman. Maaawa ka dahil alam mo, hindi sya karapat-dapat masaktan. Pipilitin mo syang tulungan, pasayahin at samahan sa bawat yugto at hinagpis ng nakaraan ng buhay pag-ibig nya. Iisipin mo kung naaawa ka nga ba sa kanya o unti-unti mo nang nararamdaman yung pagtagos ng pana ni kupido sa puso mo. Na noon kada tatawag sya sayo, parang ayaw mong sagutin at alam mong hindi pedeng hindi nyo mapaguusapan ang kanyang nakaraan. Sasabihin mo na lang, “Eto na naman kami.” Minsan pa nga kahit ayaw nyang pagusapan ang taong sumugat at sumira ng buong puso nya, ramdam mong gusto nyang ilabas ang lahat ng sakit na nakatago sa loob nya. Minsan din maiirita ka sa bawat pagsama, pagbibigay mo ng payo at pagsasalita ng mga bagay na dapat nyang gawin na hindi rin naman nya sinusunod, dahil ang gusto nyang gumawa at magsabi nun sa kanya ay yung mismong taong dahilan kung bakit sya nasasaktan. At wala ka rin namang sapat na karapatan para sundin ka nya.

Pero sa pagtakbo ng panahong lagi kayong magkasama, hindi mo na maipaliwanag yung mga bagay na  idinidikta at ang mga damdaming gustong ipagsigawan ng puso mo para sa kanya. Yung tipong araw-araw sya na nasa isip mo. Gising, tulog, nananaginip ka man, o kahit nakatunganga ka pa, sya pa rin ang nakikita mo! Parang multo at nakaka-gago! Gusto mo na ding naririnig araw-araw yung boses nya. Na noon eh masakit sa tenga mo ang paulit-ulit nyang  pagbanggit ng pangalan ng iba, pero bigla maiiba ang himig ng panahon at tila boses na ng anghel ang bawat tiklado nya. Mas gusto mo na rin syang nakakasama higit pa sa oras na pede kayong magkita. At kung may kapasidad ka nga lang tulad ng kay Santino, gagawin mong alisin sa puso at buhay nya lahat ng sakit na nararamdaman nya. Kung sasagarin pa nga, kahit angkinin mo na yung mga yon para wag nyang pigilan ang nararamdaman nya para mahalin ka nya. Kulang na lang ipanalangin mo pang naglalakad ng nakaluhod sa Baclaran na ikaw na lang ang mahalin nya at gustuhing maging lahat sa buhay nya. Kaya lang sabi ng pinsan ko, “selfish” daw ang ganung klaseng panalangin. Napaisip tuloy ako, tingin ko hindi naman eh. Dahil halos gawin mo na rin naman ang lahat-lahat para sa kanya, hindi naman mali na ipaalam mo sa Panginoon na marunong kang magmahal at kaylangan mo ring mahalin ka, diba? Napa-isip ulit ako at napakamot ng ulo.. Hindi ako kasing sipag ng mga pastor para kabisaduhin ang bibliya at makipag-debate sa kung ano ang nasusulat na dapat mo lang ipagdasal sa hindi. Pero ang alam kong sinabi Nya: hayaan natin ang sarili na mahalin tayo ng mga taong nakapaligid sa atin. Wag ding mamimili ng taong mamahalin natin bagkos magpasalamat dahil meron taong sadyang mahal talaga tayo. Hindi lang nila alam kung pano ipakita o ipadama sa atin.  Ipagdasal na lamang na maging matatag pa ang puso mo para magmahal at magmahal muli, siguro naman sapat na yun para maging patas ang dasal para sayo at sa taong gusto mong mahalin ka.

Matatawa ka sa sarili mo at maiinis din, na bakit yung ibang tao halos mabaliw at magpakamatay na (hindi ko pa naman naiisip gawin yun!) sa mga pana ni kupido at sa ngalan ng pag-ibig na pilit lumalapit, kumakatok at pumapasok sa puso mo. Gano nga ba kahirap magtagpi at magayos ng mga pusong nasira na ng iba?

Eto ang sagot ni Jierson na hindi ko alam at pinipilit kong intindihin kung ano nga ba talaga ang kinalaman ng PAG-ASA sa gawa nya! Hmmm.. Pero tingin ko may laman.

PAG-ASA Ano ba ang pag-asa?   Philippine Atmospheric Geophysical Astronomical Services Administration Kung idadaan mo sa mga siyentipikong pananalita, ito yung departamentong naglalahad ng mga bagay-bagay na may kinalaman sa panahon. Teka bakit ko ba sinasabi ang mga ito? Ang totoo lang naman ay gusto kong iparamdam kay Aubrey na ramdam ko rin siya.

Kasi gaya niya, para rin akong basurerong nangangalkal ng mga basurahan sa kalsada habang umaasa na baka may matagpuang isang sugatang puppet na pwede kong kausapin sa mga oras na ako’y malungkot at nag-iisa. Naranasan kong umibig sa sugatang puppet, masakit. Hindi mo alam kung naririnig ka niya sa tuwing sinasabi mong mahal mo siya. May puppet na puro ngiti ang expression ng mukha at may puppet din naman na walang expression ang mukha, kaya hindi mo alam kung anong nararamdaman niya, kung masaya pa ba siya sa ginagawa mo o nakukulitan na siya, hindi niya masabing huminto ka na kasi nga wala siyang bibig para magsalita kaya isa lang kahihinatnan ng lahat –expectation- kasi mas umaasa kang masaya siya sa piling mo. Mahirap magkaroon ng puppet lalo na kapag hindi ka naman marunong o wala kang alam sa pag-control nito. Kung may alam ka man sa pag-control nito, kung hindi naman ikaw ang gumawa sa puppet na hinahawakan mo, hindi mo pa rin alam kung sa paanong paraan mo siya pasasayawin sa hakbang na gusto mo dahil ibang tinig ang gusto niyang marinig. Mas masakit kapag nakita na ng puppet mo yung tunay na may-ari o natagpuan na ng may-ari ang nawala niyang puppet, pagkatapos mong bihisan,tahiin ang sira-sirang damit ng puppet,  saka kukunin ng tunay na may-ari ang puppet niya. Masakit, kasi wala ka namang magagawa eh, ginampanan mo lang yung role na binigay ni direk, ang tahiin ang ilang bahagi na nasira ng may-ari. Pero bakit ikaw pa ang kailangang tumahi nun??? Bakit hindi ba marunong yung may-ari magtahi o ganun talaga ang buhay sa mundo ng ilusyon??? O talagang may mga bagay na ibang tao talaga ang may kakayanang mag-hilom ng sugat ng minamahal mo? Pero kahit kelan wag mong iisipin na para ka lang band-aid na binili sa sari-sari store para itapal sa mga sugat ng puso na nagpupumiglas at nagsisigawang makalabas sa sakit na naidulot ng ibang tao. At kung iisipin mo naman na isa kang band-aid eh masaya rin kahit papano, kasi maririnig mo silang magsasalita na “buti may band-aid“ atleast may natulong ka.. Nagiging masakit lang naman ang isang bagay na ginawa mo kapag walang naka-appreciate.”

Gano nga ba ulit kahirap ang magtagpi at magayos ng mga pusong nasira na ng iba? Para sa akin? Hindi ko rin alam eh, dahil hindi mo rin naman malalaman kung mahirap o madali talaga, kung hindi mo susubukan.  Mahirap siguro para sayo kung puros sakit ang naramdaman mo sa bawat byahe ng pag-ibig. Madali para sayo kung sila ang mas nagmamahal sayo. Kung mahirap para sayo at kung matigas ang ulo mo, uulit at uulit ka sa ginagawa mo. Tanga nga ba ang tawag dun? O Gusto mo lang din maramdaman na mahalin ka tulad ng pagmamahal na ginagawa mo para sa ibang tao. Hindi mo na nga din alam kung intension mo lang ba ay ayusin ang puso at buhay nila o kusang lumalabas yung mga maparaang pagaayos mo laan para sa kanila, at nagbabase na rin halos ang kilos mo ayon sa nararamdaman mo kahit itanggi mo pa. Hihirit pa sila sayo ng: “Bakit? Hindi ko naman hiniling na gawin mo yun diba?! Pinunan ko lang yung pangangailangan mo na makasama mo ko.”  Yun yung “shit” di ba?!

Ang nakakabaliw ng utak at nakakagulo ng buhok eh yung isiping mahal ka na rin ba nya o masaya lang sya pag kasama ka nya? Nakakalimutan nya ang sakit na nararamdaman nya dahil pilit mo syang kunukulit at pinapatawa. Tatawa naman sya, at sa pag ngiti nya, sabay na guguhit palihim ang ngiti mo hanggang tenga sa tuwa na dadagdag sa mga dahilan para magpatihulog ka para sa kanya. Sasabayan mo na mamaya yon ng kantang: “Think I’m in love, I think I’m in love… With you.” O tapos ngayon ngingiti ka pa?!

Mas mahirap din yun alam ng maraming tao kung ano yung pinagdaanan ng taong minimithi mo. Tapos sesegunda sila sayo na, “Masaya sya pag andyan ka!” Magtatanong ka lang sa sarili mo kung tatalon ka na sa bangin na hinanda ni kupido para sayo? O mananatiling magkaibigan ang intindi nya sa kinikilos mo dahil alam mo yung isa pa din ang gugustihin nya magmahal sa kanya. Pinipilit mong intindihin kahit hindi. Minsan nga nagpapaka-plastik ka pa na piliting ayusin nilang dalawa ang nasira nila. Bibigyan mo pa sya ng false-hope na magkakaayos sila kahit kitang kitang kung ano ang malabo at may lamat na. Kahit pilitin mo kasing mapa-sayo sya, gugustuhin mo pa ding maging masaya sya, di ba?!

At ang puso mong mistulang tanga at nasusugatan, unti-unting sumisigla at ginaganahan. Parang droga, kahit alam mong mali at hindi na dapat, susubukan at uulitin mo pa din. Magbibigay at magbibigay ka pa din. Nakaka-praning di ba? Parang pinaghalong physics at science na hindi naman maipaliwag kung meron nga bang force at velocity, na kino-compute mo ang magiging resulta na ginagamitan mo pa ng formula hindi mo alam algebra pala. Hanggang theory ka lang, pero pilit mo pa din iko-conclude na tama yung solution mo kahit pa mali yung variable na ginamit mo.

Kung sineswerte ka, dadating ka din sa puntong, sya naman ang papanain ni kupido. Ma-iinlab sya sayo at hindi mo yun malalaman dahil pilit nyang pipigilan ang nararamdaman nya para sayo at hindi nya din aaminin: ang katoohanan na nakabalot pa din sya sa nakaraan ng buhay nya. Kahit alam nya ikaw na dapat ang hinaharap at pagkakataon nya. Hindi mo maitindihan kung gusto nya bang kumawala at maging masaya o ayusin lang ang nasirang buhay, bumalik sa tunay na nagpapasaya sa kanya at umasang magiging maayos pa rin ang lahat sa kanila. Pero kahit ano pa yung mga bumabagabag, itinutulak at ipinamukuka ng isip mo, pag puso na ang kinalaban mo, sasangayon ang lahat dito: Ikaw ang talo! Kung ang tao ay nagsawa at napagod na sa nararamdaman nya nanaisin nyang mag-mahal uli ng iba. Hindi yung nanaisin lang ayusin ang sarili para ipasira ulit sa taong minsan nang binasura ang buhay nya. Iilan lang din siguro ang mga taong nabibilang sa ganun at ninanais mag-take ng chance. Malas mo na lang kung isa sya sa mga taong pinipilit lang maging masaya kasama mo para mawala pansamantala sa isip nya yung isa.

Kung may anti virus kaya ng tao pagdating sa linya ng pag-ibig, maii-scan ba lahat ng rebound lang at true love na papasok sa atin? Tingin ko hindi pa din. May mga virus pa din nakakapasok sa computer na hindi natin alam. Sa Yahoo Messenger nga lang, pag hindi ka nagustuhan ng mga chatters, “i-boot out” ka na lang, laglag ka at automatic shut down pa ang PC mo! Eh pano pa kaya sa buhay ng tao? Ikaw na lang bahalang mag-maintain ng system at mag-prevent kung hindi pa sya pumapasok at kung andun na sa buhay mo, eh bahala ka ng mag-cure, at dahan-dahan sa pagpasok ng chat room.  Papayag ka bang lagyan ng check point ang bawat taong papasok sa buhay mo? – Nag-iisip ka pa dyan?! Adik, hindi pede yun! Buti sana kung anak ka ng presidente, ang taray mo nun!

Hindi naman sa nanunumbat pero minsan nakakalungkot isiping, pagkatapos mong piliting ayusin ang mga bagay na nasira sa buhay at puso nila, pasayahin at ibalik ang kulay na nawala. Na kahit alam mong may nararamdaman na din sya para sayo. Pag masaya na ulit sila, pag ayos na ang lahat, bigla ka na din mawawalan ng eksena sa buhay nya. Hindi ka na din nag-eexist. Invisible ka na sa kanya at kahit “ouch” na, nagpapaka-invincible ka pa din para hindi halatang affected ka! Kahit ilang taon din pala ang pinagsamahan nyo, kaya din pa lang burahin ng panahon ang alaalang ginawa mo sa kanya. Magpaparamdam pa sayo na parang ikaw pa ang may ginawang hindi maganda. Kahit sukatin mo sa tibay at tatag ang pinagsamahan nyo noon, sa isang iglap, mababalewala ang lahat. Expectation, yun daw ang isang bagay na nagkukumplika ng buhay ng mga tao sa mundo. Pero pano nga ba mabuhay ng walang ganun? Hindi ko alam. Dahil ako mismo hirap intindihin at isabuhay ang bagay na yun. Okay lang sigurong mag-expect, pero hindi sobra-sobra. Hindi mo naman kaylangan gawing komplikado ang lahat. Kaylangan mo lang magpakatotoo, tanggapin sa loob mo na may mga bagay na hindi mo dapat iwasan at isara ang puso mo ng tuluyan nang hindi kinakailangan magpabaya sa sarili at sa mga nakapaligid sayo.

Kung sakali kaya, kakayanin ba nilang ikutin pabalik ang mundo para makaharap muli ang taong noon ay kanilang tinalikuran? Gugustuhin mo pa bang tulungan ka nya bilang kaibigan para kalimutan mo sya? Wag na siguro. Dahil hindi naman magiging ganun kadali para sayo ang magbulag-bulagan at pigilan ang nararamdaman mo. Minsan nga, habang pinipigilan mo lalung nagpupumiglas! Sinabi ng katabi ko sa trabaho (hindi ko alam kung seryoso ba sya o hindi) na: “Mahirap daw mangelam at manghimasok sa mga pusong sugatan.” Hmmm.. Tingin ko nga din!

Kaylangan mo lang siguro sa buhay, yung A-M-E-N. Acceptance Minus Expectations and Negativity.

Kaylangan mo din kasing tanggapin na may mga bagay na hindi talaga pede. At mangyayari naman kasi ang isang bagay kung dapat talagang mangyari. Isa lang ang higit na pinaniniwalaan ko: may mga tao pa ring mabubuti at pipiliing wag manakit o makasakit at mang-argabyado ng iba kahit alam nilang may kapasidad silang gawin yun. May tao pa ring matapang at kayang magbukas ng pintuan para sa bagong pagkakataon. May mga taong kaya pa rin magmahal sa kabila ng lahat-lahat. At may mga taong naniniwala na ang kubuluhan ng bawat buhay ng tao na ninanais ng Ama ay magmahal ng magmahal ng walang hinihintay na kapalit. Meron pa ring magmamahal at magmamahal, kaya CHILL lang! Relax ka lang dyan at kahit sabihin pa nilang isa kang- P.B. o rebound… Hindi rin naman matatapos ang labanan at yung bolang nakuha mo eh magiging “Power-Rebound” na ng buhay mo.

-Brey MARDC